گزارش تازه EIA نشان می‌دهد جهان تا سال 2050 با رشد چشمگیر تقاضای انرژی، نفت، گاز و برق روبه‌رو خواهد شد؛ شرایطی که وابستگی اقتصاد جهانی به گذرگاه‌های راهبردی انرژی، به‌ویژه تنگه هرمز، را افزایش می‌دهد و هرگونه اختلال در این شریان‌ها می‌تواند بحران گسترده اقتصادی، انرژی و امنیتی در جهان ایجاد کند.

در شرایط امروز ایران، سخن گفتن از «دولت جنگی» یا دست‌کم «دولت در وضعیت جنگی» ضرورتی راهبردی است. کشورهایی که تصور می‌کنند پایان درگیری مستقیم نظامی به معنای پایان منازعه است، معمولاً در مرحله پساجنگ ضربه‌های سنگین‌تری می‌خورند. دشمن وقتی نتواند اراده یک ملت را در میدان نبرد بشکند، به سراغ اقتصاد، معیشت، زیرساخت، سرمایه اجتماعی و تاب‌آوری عمومی می‌رود.

جامعه ایرانی به‌طور تاریخی، بیشتر تمدنی خشکی‌محور بوده و دریا در تخیل توسعه‌ای کشور، جایگاهی متناسب با اهمیت واقعی‌اش نداشته است. شاید جنگ اخیر بتواند این ذهنیت را تغییر دهد و ایران را به سمت حکمرانی دریامحور سوق بدهد. بحران‌ها گاهی کاری را انجام می‌دهند که دهه‌ها برنامه‌ریزی از انجام آن عاجز بوده است: تغییر اولویت‌های ملی.

رژیم صهیونیستی با بررسی لایحه لغو توافق اسلو، بار دیگر سیاست توسعه اشغالگری و بی‌اعتنایی به تعهدات بین‌المللی را آشکار ساخت؛ اقدامی که همزمان با تشدید بحران‌های سیاسی و امنیتی داخلی دنبال می‌شود.

تشدید بازداشت‌ها، سلب تابعیت و سرکوب شیعیان بحرین در سایه حمایت آمریکا و رژیم صهیونیستی، بار دیگر استانداردهای دوگانه غرب و سکوت نهادهای مدعی حقوق بشر را برملا کرده است.