نشست اخیر کنفرانس امنیتی مونیخ بیش از آنکه تریبون گفت‌وگو برای امنیت جهانی باشد، صحنه بروز شکاف‌های عمیق آتلانتیکی، بازتولید رویکردهای مداخله‌گرایانه و اصرار بر نظامی‌گری بود؛ نشانه‌ای روشن از بحران کارآمدی نظم موجود و ضرورت بازتعریف قواعد بازی در نظام بین‌الملل.

در صحنه سیاست امریکا، ظاهرا لیندسی گراهام همراه وفادار است، اما پشت پرده، پدرخوانده ای است که می خواهد رهبر جمهوری خواهان به نظر برسد؛ ترامپ را تحریک می کند، صحنه را می چیند و دشمن را قاب می کند، در حالی که قهرمان خیال می کند محور مطلق است.

امیرسرلشکر موسوی رییس ستاد کل نیروهای مسلح در پاسخ به اظهارات سخیف رییس جمهور آمریکا که روز گذشته عنوان شد،گفت: سخنان ترامپ سبک‌سرانه است؛ اگر جنگ می‌خواهد، وارد نبرد عبرت‌آموز شود تا دیگر عربده‌کشی نکند.

در پشت صحنه ترامپیسم، یک «پدرخوانده» در حال قدرت‌گیری است؛ چهره‌ای که بی‌آنکه در رأس رسمی حزب باشد، مسیر تصمیم‌ها را جهت می‌دهد و می‌کوشد قهرمان صحنه را هدایت کند. نقشی که می‌تواند اتحاد را به تقابل بدل کند.

سیاست مهربانی عبارت است از حکمرانی با رویکرد بازسازی اعتماد عمومی، تمرکز بر همدلی با مردم و ایجاد فرصت‌های واقعی برای مشارکت، آزادی عمل اجتماعی و سیاسی شهروندان و بهبود معیشت. این سیاست مبتکرانه می‌تواند به عنوان یک راهبرد عملی برای افزایش اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی و نیز تقویت مشروعیت دولت تحلیل شود.