نورنیوز-گروه بینالملل: همزمان با اوجگیری اعتراضات مردمی در انگلیس، از جمله اعتراضات دانشجویان به افزایش هزینههای زندگی، بحران اقتصادی و بیمسئولیتی دولت در قبال مطالبات عمومی و در شرایطی که سیاست خارجی لندن همچنان بر حمایت از رژیم صهیونیستی و جنگافروزی متمرکز است، ژنرال راب مگووان، فرمانده ارشد ارتش بریتانیا، برای نخستین بار بهصورت علنی اعلام کرد که این کشور علیه روسیه، چین، کره شمالی و جمهوری اسلامی ایران عملیات سایبری تهاجمی انجام میدهد. این اعتراف که در پوشش مقابله پیشدستانه با تهدیدات سایبری مطرح شده، ابعاد تازهای از رویکرد تهاجمی انگلیس را آشکار میکند. چنین رفتاری نهتنها مصداق تروریسم عریان و بدعتی خطرناک در مناسبات بینالمللی است، بلکه مسئولیت نهادهای جهانی، بهویژه سازمان ملل، را برای مقابله با آن دوچندان میسازد. در همین حال، سران لندن با پروندهسازیهای ادعایی و روایتسازیهایی همچون پرونده فرفورد نمیتوانند بر سرکوبگریهای داخلی و مشارکت مستقیم و غیرمستقیم خود در جنایات آمریکایی ـ صهیونیستی علیه ملت ایران سرپوش بگذارند.
تروریسم سایبری؛ عبور آشکار از قواعد امنیت جهانی
اظهارات فرمانده ارشد ارتش انگلیس را باید اعترافی صریح به انجام اقدامات تهاجمی علیه کشورهای دیگر دانست. خطر اصلی این رویکرد، صرفاً در ماهیت عملیات سایبری نیست، بلکه در منطقی نهفته است که لندن برای توجیه آن به کار میگیرد. اگر کشوری بتواند به بهانه مقابله پیشدستانه با تهدیدات احتمالی، علیه دیگر کشورها عملیات تهاجمی انجام دهد، عملاً عرفی غیرقابلکنترل در نظام بینالملل شکل خواهد گرفت؛ عرفی که به سایر دولتها نیز اجازه میدهد با همین استدلال، امنیت ملی خود را دستاویز تجاوز سایبری قرار دهند. در چنین شرایطی، مرز میان دفاع مشروع و اقدام تجاوزکارانه از میان میرود و امنیت جهانی بیش از پیش در معرض تهدید قرار میگیرد. از اینرو، سازمان ملل و نهادهای مسئول بینالمللی باید با پیگیری و پاسخگو کردن دولت متخلف، مانع تثبیت چنین بدعت خطرناکی شوند.
نکته مهم دیگر آن است که با توجه به گسترش افراطگرایی در جوامع غربی، که خود محصول سیاستهای تبلیغی، رفتاری و مداخلهجویانه سران این کشورهاست، وقوع خرابکاری سایبری، هک، بمبگذاری و حتی ناامنیهای جمعی در این جوامع دور از انتظار نیست. دولتهای غربی بهجای اتهامزنی به دیگر کشورها، باید ریشه بحرانهای امنیتی را در سیاستهای داخلی و خارجی خود جستوجو کنند. کارنامه تاریخی غرب آکنده از جنگ، کشتار و مداخله در سرنوشت ملتهاست؛ سیاستهایی که زمینهساز خشم و انگیزههای انتقامجویانه در میان ملتهای آسیبدیده شده است. بنابراین، اتهامزنی به ایران، روسیه و چین نه واقعیتهای موجود را تغییر میدهد و نه میتواند سرکوب اعتراضات مردمی در خیابانهای اروپا و آمریکا را از افکار عمومی پنهان سازد.
فرفورد؛ مهندسی تهدید برای فریب افکار عمومی
در ماههای اخیر، انگلیس پروندههای متعددی علیه ایران، روسیه و چین با ادعای تهدید امنیت ملی این کشور مطرح کرده است؛ از پرونده فرفورد گرفته تا برگزاری دادگاههایی با ادعای نقش افراد مرتبط با ایران در خرابکاری علیه زیرساختها و مراکز امنیتی بریتانیا. اعتراف علنی فرمانده ارشد ارتش این کشور درباره انجام عملیات سایبری تهاجمی علیه دیگر کشورها، پرده از ماهیت این فضاسازیها برمیدارد و ضرورت بررسی ارتباط میان تهدیدسازی رسانهای و سیاستهای تهاجمی لندن را آشکار میکند.
واقعیت آن است که انگلیس برای توجیه اقدامات تهاجمی و جنگافروزی علیه دیگر کشورها، به ایجاد فضای روانی و امنیتی در داخل جامعه خود نیاز دارد. پروندهسازیهای ادعایی، بزرگنمایی تهدیدات خارجی و متهمسازی رقبا، ابزارهایی برای جهتدهی به افکار عمومی و مشروعیتبخشی به سیاستهای مداخلهجویانه هستند. تقارن این تحرکات با افزایش اعتراضات ضد دولتی و ضد سلطنتی در انگلیس و دیگر کشورهای اروپایی نیز قابل تأمل است. به نظر میرسد سران لندن میکوشند با برجستهسازی تهدیدهای خارجی، اولویت ذهنی جامعه را از بحران معیشت، گرانی و ناکارآمدی دولت به مسائل امنیتی تغییر دهند و همزمان با فرافکنی، سرکوب و بازداشت معترضان را توجیه کنند.
اگرچه برخی مقامهای انگلیسی، از جمله برنهام، نخستوزیر این کشور، در پی افزایش مطالبات مردمی برای حمایت از فلسطین و مقابله با رژیم صهیونیستی، مواضعی انتقادی علیه این رژیم اتخاذ کردهاند، اما عملکرد واقعی دولتهای غربی همچنان از تداوم حمایت از صهیونیسم حکایت دارد. محاصره غزه همچنان ادامه دارد و اقدام مؤثری برای شکستن آن صورت نگرفته است. در مقابل، مواضع اعلامی غرب عمدتاً به طرح ادعاهایی درباره تحریم برخی شهرکنشینان محدود مانده است؛ اقداماتی که در برابر ابعاد جنایات رژیم صهیونیستی تناسبی ندارد.
در شرایطی که این رژیم با بحرانهای عمیق داخلی و انزجار گسترده جهانی مواجه است، سران آمریکا و اروپا با برجستهسازی تهدید ادعایی ایران، درصدد منحرف کردن افکار عمومی جهان از جنایات صهیونیستها هستند. از سوی دیگر، استفاده ابزاری از عنوان مقابله با یهودستیزی، به سازوکاری برای خاموش کردن صدای اعتراض به جنایات این رژیم تبدیل شده است. به بیان روشنتر، غرب در حال ساختن حاشیه امن سیاسی و رسانهای برای رژیمی است که جنگافروزیهایش نهتنها امنیتی برای آن به ارمغان نیاورده، بلکه بحرانهای امنیتی، اقتصادی، سیاسی و نظامی آن را گسترش داده و انزجار جهانی از صهیونیسم را به سطحی بیسابقه رسانده است. در این میان، نتانیاهو نیز با بهرهگیری از فضای تهدیدسازی و طرح پرچمهای دروغین، به دنبال ایجاد جنگی تازه است تا شاید از سقوط سیاسی و حذف از قدرت رهایی یابد.
اعتراف انگلیس؛ مسئولیتی که با فرافکنی پاک نمیشود
مقامهای انگلیسی در شرایطی از یک سو با پروندهسازی و ادعاهای واهی، از فرفورد تا عملیات سایبری پیشدستانه، درصدد مظلومنمایی و سفیدشویی کارنامه خود هستند که مشارکت این کشور در جنایات آمریکایی ـ صهیونیستی علیه ملت ایران، واقعیتی انکارناپذیر است. مارک روته، دبیرکل ناتو، رسماً از انجام پنجهزار سورتی پرواز در چارچوب تجاوز نظامی علیه ایران توسط این ائتلاف خبر داده است. همچنین گزارشها از نقش پایگاه فرفورد انگلیس و پایگاههایی در ایتالیا در پشتیبانی از این حملات حکایت دارد. این شواهد، مبنایی جدی برای پیگیری مسئولیت کشورهای مشارکتکننده در تجاوز علیه ایران است. خون شهدای این جنایات قابل گذشت نیست و آمران و عاملان آن باید در برابر ملت ایران و مراجع مسئول پاسخگو باشند. سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری نیز در قبال پیگیری و مجازات متجاوزان مسئولیت دارند.
امروز بسته ماندن تنگه هرمز تنها بخشی از تاوان جنایاتی است که مشارکتکنندگان در تجاوز نظامی علیه ایران باید بپردازند. همانگونه که نیروهای مسلح کشور تأکید کردهاند، پاسخ ایران به متجاوزان محدود به مرزهای جغرافیایی منطقه نخواهد بود و برد موشکهای ایرانی اهدافی فراتر از غرب آسیا را نیز در بر میگیرد. این حق دفاع مشروع کشوری است که با تکیه بر توان داخلی، در برابر تجاوز ایستاده است.
افزون بر توان نظامی، دانش بومی ایران در حوزه جنگ الکترونیک و سامانههای چندلایه، ظرفیت ابتکار عملهای غافلگیرکننده و مؤثری را فراهم کرده است. بنابراین، انگلیس و دیگر کشورهای مشارکتکننده در تجاوز نمیتوانند با طرح ادعای عملیات پیشدستانه یا تهدیدسازیهای رسانهای برای خود حاشیه امن ایجاد کنند. تنگه هرمز نیز با تهدید، محاصره اقتصادی، حمله نظامی، عملیات سایبری و فریب دیپلماتیک بازگشایی نخواهد شد؛ تنها مسیر تغییر این وضعیت، تحقق شروط هفتگانه ایران است. مسئولیت تجاوز، جنایت و پیامدهای آن، همچنان بر عهده آمران و عاملان باقی خواهد ماند.