تاکید جمهوری اسلامی ایران بر «امنیت برای همه یا هیچ‌کس» در خلیج فارس و دریای عمان، پاسخی راهبردی به سیاست‌های خصمانه آمریکا در تحریم، جنگ و محدودسازی عبور و مرور دریایی است. این رویکرد نه تهدید، بلکه تلاشی مشروع برای حفظ حاکمیت و جلوگیری از بی‌ثبات‌سازی منطقه‌ای است.

پس از شکست مذاکرات اسلام‌آباد، آمریکا با اعلام محاصره دریایی ایران و بررسی حملات محدود، وارد فاز جدیدی از فشار شده است؛ فازی که بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، بازتاب ناکامی در جنگ 40 روزه و تلاش برای جبران شکست از مسیر تهدید نظامی است.

تنش میان ایران و آمریکا در امتداد الگوی ثابت فشار، تهدید و گسترش دامنه مذاکرات ادامه دارد. ادعای دونالد ترامپ درباره محاصره تنگه هرمز، به‌عنوان واکنشی انفعالی، نشانه‌ای از بن‌بست در راهبردهای پیشین واشنگتن ارزیابی می‌شود.

سخنان کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، درباره عدم آمادگی اروپا برای کمک به کشورهای خلیج فارس، بار دیگر وابستگی این کشورها به قدرت‌های فرامنطقه‌ای را به چالش کشید و لزوم همگرایی منطقه‌ای برای تأمین امنیت پایدار را آشکار کرد.

اکنون باید تهدید یک رسانه تندروی آمریکایی درباره ترور اعضای هیئت مذاکره‌کننده ایرانی در صورت عدم دستیابی به توافق را جدی گرفت. ایران پیش‌تر موضع رسمی خود را اعلام کرده؛ هرگونه ترور با واکنش سنگین نظامی همراه خواهد بود.