تصمیم رئیس کنفرانس امنیتی مونیخ برای حذف نمایندگان رسمی جمهوری اسلامی ایران و اعطای تریبون به مخالفان برانداز، بیش از آن‌که ریشه در دغدغه‌های واقعی امنیت جهانی داشته باشد، نشانه‌ای آشکار از سیاسی‌سازی امنیت، جانبداری ایدئولوژیک و تلاش برای بازتولید روایت‌های ضدامنطقی علیه یک بازیگر مهم منطقه‌ای است.

جنگ 12 روزه فقط در آسمان و مرزها نگذشت؛ ردش روی دیوار خانه‌ها، صفحه موبایل‌ها و حافظه جمعی مردم ماند. حالا چهار فیلم در جشنواره فجر، این زخم تازه را به تصویر کشیده‌اند؛ نه با شعار، بلکه با روایت. دوربین‌ها روشن شده‌اند تا قصه ایران از دل بحران ثبت شود.

همزمان با ازسرگیری مذاکرات هسته‌ای و فضاسازی رسانه‌های صهیونیستی درباره استقرار سامانه‌های تاد و پاتریوت در منطقه، یک جنگ ادراکی جدید علیه ایران شکل گرفته است؛ جنگی که هدف آن امنیت‌سازی مصنوعی برای اسرائیل و تحمیل اشتباه محاسباتی در سطح منطقه‌ای است.

47 سال بعد از پیروزی انقلاب، ایران با نسلی روبه‌روست که هیچ درک مستقیمی ازانقلاب ندارد.اکنون وجود فاصله‌های مفهومی میان نسل امروز ودیروز مشهود است؛فاصله‌ای که گاه درک متقابل را میان آنها سخت وپرهزینه می‌کند.برای کاوش دراین باب،رادیونوردرگفت‌وگو بامحمدعلی ابطحی ومحمدکاظم انبارلویی به عنوان دوچهره شاخص ازدو جریان فکری متفاوت کوشید ابعاداین موضوع مهم را بکاود.

رئیس‌جمهور در مراسم «سلام سفرا» تأکید کرد هر مذاکره‌ای که بر پایه حقوق بین‌الملل، عزت، احترام و حاکمیت ملی و از موضع برابر و با منطق برد-برد شکل گیرد، مورد پذیرش ایران است. وی گفت‌وگو را پایدارترین مسیر حل چالش‌ها دانست.