اصرار دونالد ترامپ بر طرح ادعای دخالت خارجی در انتخابات آمریکا، بیش از آنکه بازتاب یک نگرانی امنیتی باشد، تلاشی برای مدیریت افکار عمومی، پوشاندن ناکامی‌های داخلی، کاهش هزینه شکست احتمالی جمهوری‌خواهان و توجیه سیاست‌های مداخله‌جویانه واشنگتن در عرصه بین‌المللی است.

راهبرد جدید آمریکا دیگر پیروزی سریع نیست؛ فرسایش ایران است. کشورهایی که پایگاه ها و زیرساخت های خود را در اختیار تجاوز آمریکا علیه ایران گذاشته اند، بخشی از جنگ‌اند و نمی توانند از هزینه های آن مصون بمانند. تغییر راهبرد جنگ از «پاسخ گویی» به «اقدام هزینه ساز» ضروری است.

با ناکامی آمریکا و اسرائیل در تحقق اهداف جنگ پرشدت، معادله وارد مرحله‌ای تازه شده است؛ مرحله‌ای که در آن واشنگتن با کاهش شدت عملیات و تقویت پدافند منطقه‌ای، به دنبال فرسایش توان نظامی، لجستیکی و اجتماعی ایران است. پاسخ تهران نیز باید هزینه جنگ را به حامیان منطقه‌ای آمریکا بازگرداند.

ارتش تروریستی آمریکادرپنجمین شب باحمله به پل‌های بندرخمیر، دکلهای مخابراتی وفرودگاه ایرانشهر،منجربه شهادت 8هموطن و زخمی شدن 20نفر وتخریب زیرساختهای حیاتی شد،ایران هم درپاسخ کوبنده،پایگاههای نظامی آمریکا دربحرین، قطر،کویت واردن راهدف قرار دادوسپاه از انهدام چندفروند سوخت‌رسان وجنگنده آمریکایی درحملات موشکی وپهپادی در اردن وقطر وموشک‌های هی مارس درکویت خبرداد.

وقتی یک سیاست‌پیشه، نسخه حمله نظامی به ایران می‌پیچد و همزمان برای قربانیان مظلوم یا آسیب‌دیدگان ناشی از همان سیاست‌ها سوگواری می‌کند، دچار یک تناقض وجودی است. اگر حملات نظامی به ایران «ضروری» است، پس مرثیه‌سرایی برای تبعات آن، ریاکاری محض است؛ و اگر آن حملات «فاجعه‌بار» است، پس چرا سال‌ها برای تحقق آن‌ها لابی‌گری شده است؟