نورنیوز- گروه بینالملل: نتایج نظرسنجیهای موسسات «گالوپ» و «پیو» نشان میدهد همدردی افکار عمومی آمریکا با رژیم صهیونیستی در حال کاهش است و این روند در میان جوانان آمریکایی شدت بیشتری دارد؛ بهگونهای که برای نخستین بار، میزان همدردی جوانان ۱۸ تا ۳۴ ساله با فلسطینیها به ۵۳ درصد رسیده است.
هشت دهه است که تشکیلات سیاسی و امنیتی رژیم صهیونیستی بر اساس فرضیه ریشهدار "حمایت آمریکا یک سیاست نیست، بلکه یک وضعیت طبیعی است" عمل کرده است.
دولتها می آمدند و می رفتند، روسای جمهور چانهزنی می کردند، اما معماری زیربنایی، اکثریت کنگره، همدردی عمومی، بسته کمکی سالانه که به صورت خودکار تمدید میشد، پابرجا می ماند.
اما این حقیقت، برای مدت طولانی، به اندازه کافی درست بود که برنامهریزان رژیم اسرائیل میتوانستند حمایت آمریکا را به عنوان یک واقعیت ساختاری و نه یک متغیر سیاسی در نظر بگیرند.
این فرضیه اکنون در واقع در معرض خطر است و بدترین وضعیتی که رژیم اسرائیل با آن روبرو است، از نظر جمعیتی است و این موضوع از قبل در اعداد و ارقام قابل مشاهده است.
طبق نظرسنجی موسسه گالوپ که از سال ۲۰۰۱ میزان همدردی آمریکاییها را در درگیری رژیم اسرائیل و فلسطین پیگیری کرده است، در هر سال صهیونیست ها اغلب با اختلاف بالای ۴۰ امتیاز پیشتاز بودند.
در سال ۲۰۲۶، برای اولین بار، آنها اینطور نبودند ۴۱ درصد از آمریکاییها اکنون بیشتر با فلسطینیها و ۳۶ درصد با صهیونیست ها همدردی میکنند که شکافی بزرگ در توهمات صهیونیست هاست.
آمار موسسه پیو نیز همین داستان را از زاویهای متفاوت روایت میکند: ۶۰ درصد از بزرگسالان آمریکایی اکنون دیدگاه نامطلوبی نسبت به رژیم اسرائیل دارند، که نسبت به ۴۲ درصد در سال ۲۰۲۲ افزایش یافته است، و ۵۹ درصد به نتانیاهو در امور جهانی اعتماد ندارند.
در میان دموکراتها، دیدگاه نامطلوب نسبت به اسرائیل به ۸۰ درصد رسیده است و فرسایش بین جوانان دو حزب آغاز شده و این خبری بد برای سران رژیم است.
گروه سنی ۱۸ تا ۳۴ سال در نظرسنجی گالوپ اکنون با اکثریت ۵۳ درصدی با فلسطینیها همدردی میکنند که یک رکورد است، پیو نیز دریافته است که جمهوریخواهان زیر ۳۰ سال تنها ۵۲ درصد به نحوه مدیریت روابط آمریکا و رژیم اسرائیل توسط ترامپ اعتماد دارند، در حالی که این رقم در میان جمهوریخواهان بالای ۶۵ سال ۹۳ درصد است.
یک نظرسنجی از جوانان دانشگاه ییل در سال گذشته، شکاف نسلی را به طور مستقیم اندازهگیری کرد و نشان داد که این شکاف بزرگتر از هر شکاف دیگری در زندگی سیاسی آمریکا است: نسل بیبی بومر در شاخص ترکیبی طرفداری از اسرائیل امتیاز +۳۴ و نسل زد امتیاز -۲۲ را کسب کردند.
تغییر ۵۶ امتیازی در یک نسل، هیاهو نیست و وقتی حافظه شکلدهنده یک نسل، جنگ شش روزه باشد و حافظه شکلدهنده نسل بعدی، جنگی که به صورت زنده در غزه پخش میشود، این اتفاقی است که میافتد.
در اینجا، تشکیلات رژیم اسرائیل تمایل دارد به یک مقایسه آشنا، "پرل هاربر، یا خود اکتبر ۱۹۷۳"، برای ایجاد شوک متوسل شود و ۷ اکتبر دقیقاً در برابر همین انتظار آزمایش شد، و این انتظار بیش از چند ماه دوام نیاورد.
دلیل آن ساختاری بود نه احساسی: همدردی آمریکاییها با رژیم اسرائیل هرگز یک وابستگی فرهنگی آزاد نبود و این همدردی تحت تأثیر مجموعهای خاص از شرایط پس از جنگ و جنگ سرد، خاطره هولوکاست در نسلهای زنده، یک بلوک عربی تحت حمایت شوروی، و اسرائیلی بود که از نظر آمریکاییها، به عنوان یک قدرت منطقهای با نیروی هوایی قدرتمند، به عنوان یک قدرت در حال جنگ و دموکراتیک تلقی میشد.
با کمی حساب و کتاب، بدترین حالت ممکن را میتوان پیشبینی کرد، بسته کمک نظامی سالانه ۳.۸ میلیارد دلاری تحت تفاهمنامه فعلی تا سال ۲۰۲۸ اعتبار دارد؛ مذاکرات برای آنچه پس از آن اتفاق میافتد، توسط کنگرهای انجام خواهد شد که تعداد اعضای آن پس از ۷ اکتبر به سن سیاسی رسیدهاند که بیشتر از اعضای قبل از آن است.
با روند فعلی، ظرف یک دهه، بحث در واشنگتن این نخواهد بود که آیا از رژیم اسرائیل حمایت شود یا خیر، بلکه این خواهد بود که تحت چه شرایطی از آن حمایت شود، و دولتهای اسرائیلی که به حمایت بیقید و شرط آمریکا عادت کردهاند، خود را در موقعیتی خواهند یافت که در حال مذاکره از موضعی هستند که قبلاً هرگز مجبور به اتخاذ آن نبودهاند.
هیچکدام از اینها سرنوشت نیست، افکار عمومی مانند یخچال طبیعی نیست بلکه به رویدادها واکنش نشان میدهد و یک توافق دیپلماتیک واقعی، تغییر در حکومت اسرائیل یا تغییر در ماهیت بحران بعدی، همگی میتوانند منحنی را خم کنند.
