نورنیوز-گروه بین‌الملل: رژیم صهیونیستی در جنایتی دیگر علیه بشریت، بیمارستان ناصر در خان‌یونس را بمباران کرد؛ حمله‌ای که ده‌ها شهید و مجروح برجای گذاشت. هم‌زمانی این جنایت با بمباران گسترده لبنان و لفاظی‌های تهدیدآمیز علیه ایران، ابعاد دیگری از دست‌وپا زدن‌های نتانیاهو برای حفظ قدرت را آشکار می‌سازد. بااین‌حال، آنچه در پس این تحولات اهمیت مضاعف دارد، استمرار محدودیت‌های ارسال کمک‌های بشردوستانه به غزه، در آستانه زمستان و تشدید سرما، در سایه سکوت کشورهای غربی و خروج تدریجی این فاجعه از اولویت رسانه‌های جریان اصلی است. این وضعیت نشان می‌دهد نسل‌کشی در غزه، با وجود تغییر شرایط و ابزارهای اعمال خشونت، همچنان ادامه دارد و بازگرداندن مسئله فلسطین و غزه به کانون توجه جهانی، ضرورتی انکارناپذیر است.
تحولات داخلی رژیم صهیونیستی نیز نشان می‌دهد معرفی آیزنکوت به‌عنوان نامزد تشکیل کابینه جدید، نتوانسته است از تلاش نتانیاهو برای حفظ موقعیت سیاسی خود بکاهد. او با ایجاد شکاف میان جریان‌های سیاسی و دامن‌زدن به بحران‌های امنیتی، در پی تداوم حضور در قدرت است. در شرایطی که ارتش و جریان‌های مخالف دولت حاضر به همراهی با نتانیاهو در آنچه اقدام علیه ایران می‌نامد نیستند، حمله به غزه، هدف قرار دادن بیمارستان‌ها و مراکز درمانی و بمباران لبنان، به ابزارهایی برای پیشبرد اهداف امنیتی و سیاسی او تبدیل شده‌اند. چنان‌که پیش‌تر رئیس ستاد ارتش رژیم صهیونیستی نیز هشدار داده بود، نتانیاهو نه برای تأمین امنیت این رژیم، بلکه برای تحقق اهداف شخصی خود به جنگ‌افروزی و کشتار روی آورده است.
این تحرکات در شرایطی دنبال می‌شود که مجمع عمومی سازمان ملل متحد در کمیته دوم، قطعنامه تأکید بر حاکمیت دائمی ملت فلسطین و ساکنان جولان اشغالی سوریه بر منابع طبیعی خود را با ۱۵۱ رأی موافق تصویب کرد. قطعنامه پیشنهادی گروه ۷۷ و چین، با ۱۱ رأی ممتنع و مخالفت هفت کشور، از جمله آمریکا و رژیم صهیونیستی، به تصویب رسید. بی‌تردید، سرپوش گذاشتن بر این شکست سیاسی و بین‌المللی می‌تواند یکی از انگیزه‌های تشدید حملات به غزه و لبنان باشد.
زمستان غزه؛ تبدیل سرما و محاصره به ابزار نسل‌کشی
اگرچه ساختار سیاسی رژیم صهیونیستی ظاهراً در مسیر تغییر قرار دارد، اما در میان جریان‌های مختلف آن، نقطه اشتراکی آشکار دیده می‌شود: تداوم سیاست نسل‌کشی فلسطینیان؛ سیاستی که از کشتار و بازداشت تا آوارگی و شهرک‌سازی را دربرمی‌گیرد. تحولات غزه در آستانه زمستان، مرحله دیگری از این جنایت سازمان‌یافته را نمایان می‌کند. از یک‌سو، صهیونیست‌ها مانع ورود کمک‌های بشردوستانه می‌شوند و از سوی دیگر، باران و سیلاب، چادرهای آوارگان را ویران کرده و بحران غذا، به‌ویژه برای کودکان، فقدان سرپناه را به بحرانی مضاعف تبدیل کرده است.
هم‌زمان، گروه‌های تروریستی تحت حمایت ارتش صهیونیستی به غارت همان کمک‌های محدود و اندکی می‌پردازند که امکان ورود به غزه را یافته‌اند. در کنار این وضعیت، بمباران و نابودسازی بیمارستان‌ها و مراکز درمانی، امکان درمان بیمارانی را که بر اثر سرما و سوءتغذیه آسیب می‌بینند، از میان می‌برد. به این ترتیب، سرما، سیلاب، محاصره غذایی و تخریب زیرساخت‌های درمانی، در کنار یکدیگر به ابزارهای تازه نسل‌کشی تبدیل شده‌اند؛ ابزارهایی که جان صدها هزار نفر را با خطر مرگ مواجه می‌سازند. بنابراین، آنچه در غزه جریان دارد، صرفاً پیامد جنگ و تخریب نیست، بلکه استمرار جنایت از مسیر محروم‌سازی انسان‌ها از ابتدایی‌ترین الزامات بقاست.
سکوت کشورهای عربی و غربی؛ آزمون دوباره صداقت
وجه دیگر این فاجعه، رفتار کشورهای عربی است؛ کشورهایی که این روزها از یک‌سو، به بهانه حمایت از امنیت سعودی، در کشتار و جنایت در یمن مشارکت دارند و از سوی دیگر، اولویت سیاست خارجی خود را بر رفتارهای دوگانه و متناقض در قبال ایران استوار کرده‌اند. آنان از تعامل، همگرایی و ضرورت بازگشایی تنگه هرمز سخن می‌گویند، اما ترامپ به نقل از همین کشورها، ادعای حفظ وضع موجود، یعنی نه جنگ و استمرار محاصره اقتصادی ایران، را مطرح می‌کند. این تناقض‌ها در شرایطی رخ می‌دهد که اولویت اصلی منطقه و جهان باید توقف جنایات رژیم صهیونیستی و رسیدگی فوری به وضعیت غزه باشد. چنین رویکردی، تردیدهای جدی درباره صداقت ادعاهای کشورهای عربی در زمینه امنیت پایدار و بومی منطقه ایجاد می‌کند.
در سوی دیگر، آمریکا و اروپا نیز بار دیگر در آزمون صداقت و حقوق بشر مردود شده‌اند. نتایج انتخابات آمریکا و تحولات اروپا از مطالبه عمومی برای فاصله گرفتن از رژیم صهیونیستی و توجه بیشتر به مسئله فلسطین حکایت دارد. حتی ترامپ نیز به این مطالبه اذعان کرده و از کاهش کمک‌های نظامی به رژیم و ضرورت بازگشت نتانیاهو به توافق شورای صلح سخن گفته است. اروپایی‌ها نیز از تحریم شهرک‌سازی‌ها حرف می‌زنند؛ اما عملکرد عملی آنان با این مواضع فاصله‌ای آشکار دارد. نشست گروه هفت، بدون توجه به فاجعه غزه و همراه با ادعاهای علیه ایران برگزار می‌شود؛ اتحادیه اروپا موضعی متناسب با ابعاد این بحران انسانی ندارد و رسانه‌های غربی نیز به‌جای بازتاب رنج مردم غزه، بیشتر تحولات سیاسی داخلی رژیم صهیونیستی را برجسته می‌کنند. این رفتار بار دیگر نشان می‌دهد ادعاهای حقوق بشری غرب، تا آنجا اعتبار دارد که با منافع سلطه‌جویانه‌اش تعارض پیدا نکند.
از غزه تا میناب؛ ضرورت مجازات جنایتکاران و پایان جنگ
اگر جامعه جهانی در طول سه سال کشتار در غزه و جنگ‌افروزی آمریکایی ـ صهیونیستی در منطقه، از جمله جنایات آنان در مدرسه میناب، سکوت نمی‌کرد، شاید امروز جهان با چنین وضعیتی روبه‌رو نبود. بی‌ارادگی نهادهای بین‌المللی در مجازات سران جنایتکار آمریکایی و صهیونیستی، زمینه استمرار این جنایات را فراهم کرده است. اجرای تعهدات بین‌المللی، مجازات عاملان جنایت و تحقق وعده‌های بازسازی و کمک‌رسانی انسانی به غزه می‌توانست مانع گسترش چنین فجایعی شود. تقلیل مجازات نتانیاهو و ترامپ به شکست احتمالی آنان در انتخابات نیز خود انحرافی بزرگ از مسئولیت جهانی است؛ چراکه خون ده‌ها هزار کودک، از غزه تا میناب، با تغییر دولت‌ها و نتیجه صندوق‌های رأی جبران نمی‌شود. جهان باید برای مجازات علنی و قاطع این جنایتکاران وارد میدان شود.
نکته پایانی آنکه وضعیت کنونی غزه، بار دیگر حقانیت مطالبه ایران مبنی بر ضرورت پایان جنگ در تمامی جبهه‌ها را آشکار می‌سازد. اصرار رژیم صهیونیستی بر جنایت و نسل‌کشی و همراهی غرب با این روند نشان می‌دهد بازگشایی تنگه هرمز بدون تحقق شروط هفت‌گانه ایران، نه‌تنها امنیت کشور را تهدید می‌کند، بلکه به استمرار وضع موجود و تداوم جنایات رژیم صهیونیستی و حامیان غربی آن می‌انجامد. تأکید تهران بر شروط مذاکراتی و بسته ماندن تنگه هرمز، اقدامی در راستای تأمین امنیت منطقه است. کشورهای منطقه نیز با قرار گرفتن در سوی درست تاریخ و همراهی با ایران می‌توانند در بومی‌سازی امنیت نقشی مؤثر ایفا کنند؛ چنان‌که حاضران در نشست چهارجانبه تهران نیز بر دشمن مشترک بودن رژیم صهیونیستی تأکید کردند و یادآور شدند تا زمانی که آمریکا در منطقه حضور دارد، نمی‌توان به صلح و امنیت پایدار امید بست.
