نورنیوز-گروه بینالملل: در اقدامی کمسابقه، سازمان رادیو و تلویزیون رژیم صهیونیستی به نقل از یسرائیل کاتس، وزیر جنگ این رژیم، اعلام کرد: «اگر آمادگی تشکیلات خودگردان فلسطین برای حملهای مانند هفتم اکتبر تأیید شود، جنگی همهجانبه علیه تشکیلات خودگردان را آغاز خواهیم کرد.»
این تهدید در ظاهر، نمایش دیگری از قدرتنمایی و کاربرد «مشت آهنین» برای تأمین امنیت است؛ اما در لایههای پنهانتر، نشانهای از تحولی معنادار در روایت امنیتی رژیم صهیونیستی به شمار میرود. رژیمی که پیشتر از نابودی ایران و مقاومت سخن میگفت، اکنون دامنه ادعایی تهدید را تا تشکیلات خودگردان فلسطین کوچک کرده است؛ تشکیلاتی که اساساً در کارنامه خود، نه بهعنوان تهدیدی علیه اسرائیل، بلکه بهعنوان یکی از مهمترین بازیگران سازشکار شناخته میشود.
تهدیدسازی از یک بازیگرِ بیتهدید
نگاهی به عملکرد تشکیلات خودگردان، بهویژه در دوران محمود عباس، نشان میدهد این نهاد نهتنها در قامت تهدیدی امنیتی برای رژیم صهیونیستی ظاهر نشده، بلکه در چارچوب مناسبات سازش، بارها در هماهنگی با آمریکا و اسرائیل حرکت کرده و حتی عملیاتهای استشهادی فلسطینیها را محکوم کرده است. از همین رو، نسبت دادن طراحی احتمالی یک «هفتم اکتبر دیگر» به تشکیلات خودگردان، بیش از آنکه با واقعیتهای میدانی سازگار باشد، نیازمند جستوجوی ریشهای سیاسی و انتخاباتی است.
البته این ادعا میتواند پوششی برای توجیه اشغالگری، توسعه شهرکسازی و تشدید فشار بر فلسطینیان در کرانه باختری و قدس نیز باشد؛ اقدامی که با امنیتیسازی شهرکها، میکوشد شهرکنشینان را زیر چتر دفاعی رژیم صهیونیستی قرار داده و در برابر انتقادهای جهانی، بهویژه اعتراضهای اروپایی، برای سیاست شهرکسازی مشروعیت بتراشد.
اما مسئله مهمتر، کوچکشدن دایره «امنیتسازی» رژیمی است که زمانی مدعی مقابله همزمان با تهدیدات از لبنان و سوریه تا ایران بود. اکنون شکست در جبهههای بزرگتر، نتانیاهو را به سمت دستاوردسازی در میدانی کوچک سوق داده است؛ میدانی که اساساً تهدیدی راهبردی برای اسرائیل محسوب نمیشود. این، دستاوردسازی در میدانی خیالی و خالی است؛ تلاشی برای کشیدن پردهای بر شکافهای عمیقتر.
کرانه باختری؛ آینه شکست امنیتی اسرائیل
با وجود تلاش رژیم برای برجستهسازی نام تشکیلات خودگردان، پیام واقعی کرانه باختری چیز دیگری است: مقاومت نهتنها در غزه متوقف نشده، بلکه در سرزمینهای اشغالی نیز در حال گسترش است. شهرکسازی گسترده و افراطگرایی شهرکنشینان نتوانسته این روند را متوقف کند.
از سوی دیگر، وقوع عملیاتهای مقاومتی در نخستین حلقه امنیتی اسرائیل، خود یک شکست راهبردی است. رژیمی که مدعی شناسایی و مهار تهدیدات منطقهای است، چگونه نتوانسته در نزدیکترین جغرافیای امنیتی خود، از شکلگیری و اجرای چنین عملیاتهایی پیشگیری کند؟
در همین چارچوب، ادعاهای کاتس درباره تشکیلات خودگردان و نیز رزمایشهای گسترده ارتش اسرائیل برای آمادگی جنگ چندجبههای، میتواند تلاشی سراسیمه برای پنهانکردن واقعیتی بزرگتر باشد: گسترش مقاومت و آشکارشدن خلأهای امنیتی و نظامی رژیم.
غزه؛ کابوسِ زیر آوارها
رژیم صهیونیستی در شرایطی با انزوای فزاینده جهانی روبهروست که آواربرداری در غزه، پردههای تازهای از جنایات دو سال گذشته را کنار میزند. بیرونآوردن پیکرهای شهدا از زیر آوار، که شمار زیادی از آنان زنان و کودکان هستند، تنها یک عملیات امدادی نیست؛ بلکه گشودن پروندهای از جنایات جنگی و ابعاد احتمالی نسلکشی فلسطینیان است.
در غزه ویرانشده، آوارها فقط بقایای ساختمانها نیستند؛ بخشی از صحنه جرم، قبرستانی جمعی و سندی زنده از دو سال بمباران است. از همین رو، فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل، بر ضرورت آن تأکید کرده که آواربرداری توسط فلسطینیها انجام شود تا شواهد جنایات از میان نرود و بقایای قربانیان شناسایی شود.
به نظر میرسد حاشیهسازیهایی همچون تهدید تشکیلات خودگردان، تشدید حملات در لبنان و سوریه و فضاسازی آمریکا علیه ایران، در کنار طرحهایی برای اخراج فلسطینیان از غزه، میکوشد توجه افکار عمومی را از این رسوایی منحرف کند.
انتخابات؛ نقطه تلاقی نتانیاهو و ترامپ
اکنون بسیاری از تحرکات نتانیاهو و ترامپ را باید در سایه یک متغیر مشترک دید: انتخابات. از تهدید تشکیلات خودگردان و رزمایشهای نظامی تا طرح اخراج ساکنان غزه، ادعای تسلط بر مواضع جدید و جنگ لفظی با کشورهای اروپایی، مجموعهای از نمایشهای امنیتی و سیاسی را شکل داده است.
وضعیت شکننده نتانیاهو در برابر رقبایی همچون آیزنکوت، بر این سراسیمگی افزوده است. حتی جرد کوشنر نیز تصریح کرده انتخابات پیشروی کنست موجب شده اسرائیل درباره غزه مواضعی «تا حدی غیرمنطقی» اتخاذ کند. نبیه بری نیز استمرار حملات اسرائیل به جنوب لبنان را بخشی از بهرهبرداری انتخاباتی از امنیت و سرنوشت مردم این منطقه دانسته است.
حقیقت آن است که جنگافروزیهای نتانیاهو و ترامپ، بیش از آنکه رونویسی از پیروزیها باشد، رونویسی از زنجیرهای از شکستهاست؛ شکستهایی که اکنون تلاش میشود با دستاوردهای کوچک، تهدیدهای خیالی و نمایشهای امنیتی پنهان شوند. اما انتخابات، دیر یا زود، صورتحساب این دستاوردسازیها را مطالبه خواهد کرد.