نورنیوز- گروه بین الملل: درحالی که در بیش از یک ماه گذشته آمریکاییها مدعی نجات خلبانان جنگنده سرنگون شده بر فراز ایران بودند، اما هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا ارائه ندادند.
دونالد ترامپ، رئیس دولت تروریستی آمریکا صبح روز یکشنبه 16 فروردین پیامی طولانی منتشر کرد و مدعی شد ارتش آمریکا «عملیاتی بزرگ» انجام داده است. پس از آن چند رسانه آمریکایی و تریبونهای وابسته به این کشور در منطقه و جهان نیز به داستان ترامپ شاخ و برگ دادند و مشغول ارائه روایتهایی حماسی شدند.
با این حال سخنگوی قرارگاه مرکزی خاتمالانبیا (ص) اعلام کرد که «تلاشهای مذبوحانه دشمن» به منظور نجات خلبان جنگنده ساقط شده «شکست خورد» و پرندههای متجاوز دشمن شامل «دو فروند بالگرد بلک هاوک و یک فروند هواپیمای ترابری نظامی C130» مورد اصابت قرار گرفتند.
منابع ایرانی همچنین گزارش دادند با وجود ادعای ترامپ درگیری یگان تکاوری فراجا با عناصر باقیمانده و عوامل پشتیبانی دشمن در کهگیلویه و بویراحمد تا ساعت 11 صبح ادامه داشته است.
بعد از آن رسانههای آمریکایی و صهیونیستی اطلاعات ضد و نقیضی درباره سرنوشت خلبان آمریکایی منتشر کردند، اما هیچ یک نتوانستند مدرک قابل قبولی برای اثبات ادعای نجات این خلبان ارائه دهند و از آن زمان تحلیلهای متعددی در این زمینه وجود دارد؛ هرچند که آمریکاییها و صهیونیستها تلاش کردند این ماجرا را به فراموشی بسپارند و دیگر در رسانهها به آن نپردازند.
چرا آمریکا مدرکی برای اثبات ادعای نجات خلبان خود در ایران ارائه نداد؟
اما در تحلیل جدیدی به این منظور، دکتر جمال لعبیدی، نویسنده و تحلیلگر الجزایری در مقالهای برای روزنامه رایالیوم به بررسی دروغهای ترامپ پرداخته و نوشت: چندین هفته از پنجم آوریل، تاریخی که ترامپ و سپس ارتش آمریکا نجات خلبان بازمانده از هواپیمای F-15 سرنگونشده را اعلام کردند، میگذرد. از آن زمان، سکوت مطلق حکمفرما شده است و هیچ تصویری از این خلبان، و هیچ نشانهای از زندگی یا حضور او وجود ندارد.
این نویسنده الجزایری افزود: سکوت کامل رسانههای بزرگ غربی به خودی خود سوالات بسیاری را برمیانگیزد؛ آیا کسی نیست که سوال بپرسد؟ سوالاتی که از تناقض روایت اولیه در مورد توضیح نابودی چندین هواپیما آغاز میشود، تا معمای ناپدید شدن مجدد این خلبان پس از اینکه گفته شد "سالم و سلامت" نجات یافته است.
وی تاکید کرد: در اینجا ما با یک مشکل جدی در زمینه اطلاعات و ارتباطات روبرو هستیم. آیا رازی در کار است؟ و آیا آنقدر جدی است که نوعی "قانون سکوت" یا "اومرتا" را در مقیاس وسیع تحمیل کند؟ آن هم سکوت یک کشور بزرگ مانند آمریکا؟
در ادامه این مقاله آمده است: در این صورت میتوان فرضیهای را مطرح کرد که شاید جسورانه و نگرانکننده باشد، اما نکته اصلی را توضیح میدهد: عدم وجود هرگونه مستندات بصری از خلبان نجاتیافته، در حالی که این اقدام از نظر نظامی و رسانهای الزامی است. فرضیه، این است که این خلبان ممکن است اصلاً وجود نداشته باشد، و شاید برای پوشش یک عملیات شکستخورده دیگر اعلام شده باشد، همانطور که تعداد هواپیماهای منهدم شده روی زمین نشان میدهد.
نویسنده مذکور عرب زبان ادامه داد: اگر این فرضیه درست باشد، جهان عملاً وارد مرحلهای نگرانکننده میشود، جایی که همه چیز ممکن است؛ این یک عملیات خواهد بود که صدها نفر از سیستم رسانهای در آن درگیر بودهاند و خودشان نیز گمراه شدهاند، یعنی نوعی توهم جمعی.
هیچ اطلاعات و تصویری از خلبانانی که آمریکا ادعای نجات آنها را داشت وجود ندارد
جمال لعبیدی تصریح کرد: اما این موضوع بسیار دور از ذهن است، بسیار دور و حتی اگر رسانهها فریب خورده باشند، با شور و شوقی شگفتانگیز در گمراه کردن افکار عمومی شرکت کردهاند، بدون اینکه حتی یک سوال بپرسند؛ همان سوالاتی که روزنامهنگاران، نویسندگان سرمقاله و کارشناسان نظامی در سطوح مختلف باید بپرسند. یا شاید برخی از آنها، به درجات مختلف، به سادگی با آمریکا همدست بودهاند و در فریب دیگران شرکت کردهاند.
وی تاکید کرد: همچنین لازم به ذکر است که همان ابهام در مورد خلبان اول نیز وجود دارد، که گفته شد در سوم آوریل، بلافاصله پس از پریدن از هواپیمایش، "فوراً نجات یافت". از آن زمان، ارتباطات آمریکاییها مبهم باقی مانده و با تمرکز توجه بر خلبان دوم، موفق شدهاند موضوع خلبان اول را به فراموشی بسپارند.
این نویسنده رایالیوم ادامه داد: تا لحظه انتشار این مقاله، هیچ عکس یا ویدیویی از خلبانان، و حتی نامهای واقعی آنها وجود ندارد، بلکه فقط اعداد شناسایی "Dude 44 Alpha" و "Dude 44 Bravo" ". ما همه جا را جستجو کردیم، اما هیچ چیز اطلاعات دیگری وجود نداشت و این شگفتانگیز است.
وی تصریح کرد: اما آنچه بیشتر ما را شگفتزده میکند این است که به نظر میرسد هیچ کس در مورد این موضوع سوالی نمیپرسد، نه تنها در ایالات متحده بلکه در جاهای دیگر. بنابراین اگر دستکاری یا دروغی از سوی دولت آمریکا وجود داشته باشد، این یک رسوایی بزرگ است که بالاترین مقامات سیاسی و نظامی، ارتش آمریکا و کل سیستم رسانهای سیاسی آمریکا را در بر میگیرد.
در پایان این مقاله با لحن کنایهآمیز آمده است: این ممکن است یکی از بزرگترین رسواییهای آغاز این قرن باشد. اما اگر من اشتباه میکنم، و اگر به سمت یک نظریه توطئه کشیده شدهام، واقعاً خوشحال خواهم شد اگر مدرکی برای اثبات آن ارائه شود!