تشابه نوزاد انسان و فنچ راه‌راه در یادگیری صداها

نورنیوز-گروه اجتماعی: وبگاه فیز در گزارشی آورده است:

همه ما در بدو تولد بسیار ناتوان هستیم و دانش و مهارتی برای ادامه زندگی نداریم. حتی توانایی سخن‌گفتن را هم تقریباً به طور کامل از والدین یا اطرافیان خود یاد می‌گیریم. برخی از حیوانات نیز همین‌گونه هستند. فنچ‌های راه‌راه، که با نام‌های فنچ‌های گورخری یا سهره‌های گورخری (zebra finch) نیز شناخته می‌شوند در نحوه یادگیری ارتباط، شباهت زیادی به انسان دارند به طوری که دانشمندان اغلب برای مطالعه روند شکل‌گیری و تکامل زبان در انسان از آن‌ها استفاده می‌کنند.

استیون الملینگر (Steven Elmlinger)، پژوهشگر دانشگاه پرینستون، تحقیقات خود را درباره صداهای اولیه در نوزادان انسان و فنچ‌های راه‌راه در نودمین نشست انجمن آکوستیک آمریکا ارائه کرد. این پژوهش همچنین در مجموعه مقالات فلسفی انجمن سلطنتی لندن، سری بی (علوم زیستی)/ Philosophical Transactions of the Royal Society Bمنتشر شده است.

کشف نحوه توسعه یادگیری صوتی

الملینگر فرآیند یادگیری صداها را مطالعه می‌کند. او سه مطالعه انجام داد: دو مطالعه روی نوزادان انسان و یکی روی فنچ‌ها تا بفهمد چگونه غان‌وغون‌های کودکانه به گفتار بزرگسالان تبدیل می‌شود.

در آزمایش اول مشخص شد که بزرگسالان به صداهای مرکب (چندهجایی) بیشتر از صداهای ساده (تک‌هجایی) واکنش نشان می‌دهند. در مطالعه دوم، او ۳۰ نوزاد را چندین ماه زیر نظر گرفت تا بفهمد والدین چگونه به کودکان کمک می‌کنند ترکیب صداها را یاد بگیرند.

الملینگر می‌گوید: شاید تصور کنیم یادگیری ترکیب صداها بیشتر به تمرین حرکتی بستگی دارد؛ اما پژوهش‌های قبلی نشان داده که وقتی والدین به صداهای ساده کودک (مثل با یا ما) واکنش نشان می‌دهند، کودک آن صداها را بهتر و زودتر یاد می‌گیرد. می‌خواستیم بدانیم آیا این بازخورد اجتماعی روی یادگیری ترکیب صداها هم تأثیر دارد یا خیر.

بازخورد والدین، صداهای نوزادان را شکل می‌دهد

در این مطالعه، الملینگر و همکارانش دریافتند که واکنش مثبت والدین نوزادان به صداهای مرکب و چندبخشی، سرعت یادگیری آن‌ها را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد؛ به عبارت دیگر، وقتی والدین به صداهای پیچیده‌تر کودک توجه می‌کنند، او سریع‌تر یاد می‌گیرد.

الملینگر سپس همان آزمایش را روی فنچ‌های راه‌راه تکرار کرد و به همان نتیجه رسید. این پرندگان نیز درست مانند انسان، از طریق بازخورد اجتماعی به جوجه‌های خود آوازخواندن یاد می‌دهند.

او می‌گوید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که هم در انسان و هم در فنچ‌های راه‌راه، بازخورد اجتماعی فقط به پیشرفت ویژگی‌های صوتی کمک نمی‌کند، بلکه پایه‌های اولیه و زیربنایی ارتباط صوتی را نیز شکل می‌دهد.

اشتراک در یادگیری صوتی چه چیزی را آشکار می‌کند؟

برخلاف باور قدیمی، انسان‌ها در یادگیری زبان زیاد هم منحصربه‌فرد نیستند. حداقل یک گونه دیگر، یعنی فنچ‌های راه‌راه، وجود دارد که صداها را دقیقاً به همان روش ما یاد می‌گیرد. چه بسا گونه‌های دیگری نیز چنین خصوصیتی داشته باشند که هنوز کشف نشده‌اند.

الملینگر می‌گوید: خیلی دوست دارم با دانشمندانی که روی میمون‌ها، آب‌بازسانان (مانند دلفین‌ها و نهنگ‌ها) و خفاش‌ها تحقیق می‌کنند، همکاری کنم. شواهد خوبی وجود دارد که حداقل بعضی از این حیوانات هم یادگیری صوتی با هدایت اجتماعی را نشان می‌دهند. شاید این پدیده نادر نباشد؛ فقط تاکنون زیاد روی آن مطالعه نشده است.