جنگِ اقتصادیِ ترامپ، آزمونی برایِ «اراده» و «خردِ جمعیِ» ماست. حریف به‌دنبالِ آن است که با فشارِ خارجی، ایران را به لبه‌یِ پرتگاهِ بحران‌هایِ داخلی براند. پیروزی در این کارزار، مستلزمِ یک «توافقِ نانوشته» میان حاکمیت و مردم است: حاکمیت، عدالت و حفاظت از معیشت را تضمین کند تا مردم نیز صبوری و تاب‌آوریِ تاریخیِ خود را در برابرِ فشارِ بیگانه حفظ کنند.

چند روز است رسانه‌های غربی با برجسته‌کردن عبور محدود نفتکش‌ها از مسیر جنوبی تنگه هرمز، از بازگشت جریان نفت سخن می‌گویند؛ اما ایجاد مسیر ویژه با حمایت نظامی آمریکا، افزایش هزینه حمل و نفت 94 دلاری نشان می‌دهد، هرمز هنوز به شرایط عادی بازنگشته است.

سفر جرد کوشنر به مصر و سرزمین‌های اشغالی، در ظاهر برای احیای طرح صلح غزه انجام شد؛ اما همزمانی گفت‌وگو با حماس و حمایت از شروط تل‌آویو، دوگانگی راهبرد آمریکا و نیاز ترامپ به دستاوردسازی سیاسی را آشکارتر هم کرد.

ترامپ که 9 اسفند با تصور فروپاشی سریع توان ایران وارد جنگ شد و از تعیین رهبر آینده ایران سخن گفت، اکنون پس از ناکامی در میدان نظامی از «Economic D-Day» رونمایی کرده است؛ جنگ اقتصادی جدیدی که حاصل تکرار همان خطای محاسباتی و این‌بار پرهزینه‌تر برای واشنگتن خواهد بود.

ترامپ از «Economic D-Day» علیه ایران رونمایی کرد؛ همان ترامپی که 9 اسفند قرار بود با D-Day نظامی کار را تمام کند! آن‌روز قدرت پاسخگویی ایران را اشتباه برآورد کرد و شکست خورد؛ امروز همان خطا را با تحریم و جنگ اقتصادی تکرار می‌کند. این‌بار اما D-Day، برای چه کسی خواهد بود؟