سیاست خارجی آمریکا (24 خبر)

هشدار امنیتی آمریکا به اتباع خود، فراتر از یک توصیه کنسولی، بازتاب بحران‌های داخلی، فرسایش بازدارندگی نظامی، پیامدهای سیاست «اول اسرائیل» و تلاش کاخ سفید برای مدیریت همزمان فشارهای خارجی و ناکامی‌های داخلی ارزیابی می‌شود.

جنگ ایران و آمریکا شاید بیش از آنکه معادلات میدانی را تغییر داده باشد، سیاست داخلی آمریکا را دستخوش تحول کرده است. شکاف بی‌سابقه میان نسل جوان و قدیم جمهوری‌خواهان درباره جنگ، نشانه‌ای از افول تدریجی دکترین «جنگ‌های بی‌پایان» است؛ تغییری که می‌تواند پیامدهایی فراتر از آمریکا و به سود صلح و امنیت بین‌المللی داشته باشد.

جنگ رمضان نشان داد تنگه هرمز دیگر صرفاً یک گذرگاه انرژی نیست، بلکه مهم‌ترین اهرم ژئوپلیتیکی ایران در معادلات پس از جنگ است. اعتراف ترامپ به نقش تعیین‌کننده هرمز در توقف درگیری‌ها و تحولات اخیر کشتیرانی، این آبراه را به یکی از اصلی‌ترین محورهای مذاکرات احتمالی تهران و واشنگتن تبدیل کرده است.

اریک پرینس، بنیانگذار گروه نظامی خصوصی بلک‌واتر، با انتقاد از سیاست‌های دونالد ترامپ در قبال ایران گفت: رئیس‌جمهور پیشین آمریکا در این زمینه تحت تأثیر «توصیه‌های بد» قرار داشته است.

واکنش خشمگینانه ترامپ به محدود شدن اختیارات جنگی علیه ایران، تنها یک اختلاف حقوقی با سنا نیست. همزمان با افزایش تردیدها درباره نتایج جنگ، نبرد تازه‌ای در واشنگتن شکل گرفته است؛ نبردی برای تعیین مقصر ناکامی‌ها و مدیریت هزینه‌های سیاسی یک رویارویی پرهزینه و کم‌دستاورد.

همزمان با آغاز مذاکرات ژنو، ترامپ در فاکس‌نیوز به تهدید ایران، تنگه هرمز و حتی رئیس‌جمهور ایران روی آورد. این دوگانگی پرسش‌برانگیز است: اگر آمریکا همچنان به کارآمدی گزینه نظامی باور دارد، چرا پشت میز مذاکره نشسته است؟ پاسخ را باید در شکاف میان «روایت پیروزی» و «واقعیت میدان» جست‌وجو کرد.

منابع نزدیک به کاخ سفید گزارش دادند که جی‌دی ونس، معاون ترامپ، درون کاخ سفید منزوی شده و نفوذ مارکو روبیو افزایش یافته است.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مدعی شد که رسیدن به توافق با ایران تنها به او بستگی دارد و «توافق بدی» انجام نمی‌دهد. او پیش‌تر احتمال توافق را 50-50 توصیف کرده و تأکید کرد اگر خبری باشد، فقط «خوب» خواهد بود.

وزیر امور خارجه کوبا گفت که این کشور با اقدامات قهری یکجانبه اخیر اتخاذ شده از سوی آمریکا «قاطعانه» مخالفت کرده و آنها را محکوم می کند.

گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد که شیوه دخالت آمریکا در انتخابات دیگر کشورها از عملیات‌های پنهانی دوران جنگ سرد، به حمایت‌های علنی و آشکار از نامزدهای موردنظر تغییر کرده است؛ روندی که به گفته برخی تحلیلگران، بیانگر تحول در راهبردهای نفوذ سیاسی واشنگتن است.