سیاست خارجی آمریکا (20 خبر)

واکنش خشمگینانه ترامپ به محدود شدن اختیارات جنگی علیه ایران، تنها یک اختلاف حقوقی با سنا نیست. همزمان با افزایش تردیدها درباره نتایج جنگ، نبرد تازه‌ای در واشنگتن شکل گرفته است؛ نبردی برای تعیین مقصر ناکامی‌ها و مدیریت هزینه‌های سیاسی یک رویارویی پرهزینه و کم‌دستاورد.

همزمان با آغاز مذاکرات ژنو، ترامپ در فاکس‌نیوز به تهدید ایران، تنگه هرمز و حتی رئیس‌جمهور ایران روی آورد. این دوگانگی پرسش‌برانگیز است: اگر آمریکا همچنان به کارآمدی گزینه نظامی باور دارد، چرا پشت میز مذاکره نشسته است؟ پاسخ را باید در شکاف میان «روایت پیروزی» و «واقعیت میدان» جست‌وجو کرد.

منابع نزدیک به کاخ سفید گزارش دادند که جی‌دی ونس، معاون ترامپ، درون کاخ سفید منزوی شده و نفوذ مارکو روبیو افزایش یافته است.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مدعی شد که رسیدن به توافق با ایران تنها به او بستگی دارد و «توافق بدی» انجام نمی‌دهد. او پیش‌تر احتمال توافق را 50-50 توصیف کرده و تأکید کرد اگر خبری باشد، فقط «خوب» خواهد بود.

وزیر امور خارجه کوبا گفت که این کشور با اقدامات قهری یکجانبه اخیر اتخاذ شده از سوی آمریکا «قاطعانه» مخالفت کرده و آنها را محکوم می کند.

گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد که شیوه دخالت آمریکا در انتخابات دیگر کشورها از عملیات‌های پنهانی دوران جنگ سرد، به حمایت‌های علنی و آشکار از نامزدهای موردنظر تغییر کرده است؛ روندی که به گفته برخی تحلیلگران، بیانگر تحول در راهبردهای نفوذ سیاسی واشنگتن است.

نیویورک تایمز نوشت: ترامپ از یک سو می‌خواست هزینه‌های آمریکا در خارج را کاهش دهد، اما از سوی دیگر با ورود به جنگ ایران، هزینه‌ای 28 میلیارد دلاری و بحرانی جهانی در تنگه هرمز ایجاد کرد.

اندیشکده بروکینگز هشدار داد سیاست‌های معامله‌محور و بازتعریف امنیت ملی توسط ترامپ می‌تواند نظم جهانی پس از جنگ جهانی دوم را متزلزل کند. این رویکرد، اعتماد شرکا را کاهش می‌دهد و مسیر حرکت به سوی نظام جهانی کمتر آمریکا-محور را تسریع می‌کند.

طرح ادعای ترور از سوی ترامپ، همزمان با افول محبوبیت داخلی و شکست در اجماع‌سازی جهانی، بیش از آنکه ناشی از تهدید واقعی باشد، ابزاری برای بازتولید گفتمان تهدید، مظلوم‌نمایی سیاسی و توجیه فشارهای یک‌جانبه علیه ایران و سایر بازیگران مستقل است.

فرار صدها تا چند هزار داعشی از زندان الشدادی در شرق سوریه، کانون توجهات منطقه‌ای شده است. این رخداد در سایه اتهام‌زنی‌های متقابل طرفین درگیر و همزمان با تحولات منطقه‌ای، فرصتی برای بحران‌آفرینی جدید به دست طراحان خارجی داده است.