حکمرانی (51 خبر)

«فردریک هگل» در تبیین تحولات سیاسی و فرآیندهای تاریخی به این موضوع اشاره دارد که «حوادث تاریخی دو بار اتفاق می‌افتد؛ بار اول ماهیت تراژیک دارد و در مرحله دوم ماهیت کمیک و پرابهام پیدا می‌کند.» مسائل ایران و امریکا در 47 سال گذشته با نمادهایی از ابهام، کنش تراژیک، رویارویی و امید برای آینده همکاری‌جویانه همراه بوده است.

مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی طی یادداشتی با تأکید بر اینکه شنیدن و اقدام به‌موقع در قبال مطالبات مردمی، معیار اصلی هنر حکمرانی است، دولت چهاردهم را به دوری از تعلل در اصلاحات ساختاری، بازنگری در استراتژی‌های اقتصادی و دیپلماتیک و پرهیز از تعمیم معترضان به اغتشاشگران فرا خواند.

جامعه متکثر ایرانی را شاید نتوان با هیچ جامعه دیگری مقایسه کرد. نه تکثر یک لیبرالیسم اباحه‌گرای کامل را می‌پذیرد و نه یک فضای بسیار بسته مانند کره شمالی یا چین را. در هر صورت این جامعه تحصیل‌کرده اقتضای ویژه خویش را می‌طلبد و نیازمند آن است که قدرت سیاسی همواره از دل آن بجوشد؛ یعنی سازوکارهای نهادی تعبیه شود که نو‌به‌نو قدرت سیاسی را تغذیه کند.

علی زینی‌وند، معاون سیاسی وزیر کشور، در نشست با اعضای شورای مرکزی حزب خدمتگزاران مستقل استان تهران، نقش احزاب در حکمرانی را ضروری خواند و تأکید کرد که بدون تقویت معنادار احزاب و پیوند آنها با انتخابات، حکمرانی شفاف و پایدار امکان‌پذیر نیست.

وزیر کشور با تأکید بر اینکه استفاده از زنان در حکمرانی یک انتخاب برای دولت نیست، بلکه یک ضرورت اجتناب ناپذیر است، اظهار کرد: اگر کشور بخواهد در عرصه‌های مختلف پیشرفت کند، راهی جز فراهم شدن حضور بانوان در همه عرصه‌ها وجود ندارد.

اینکه دکتر محمود سریع‌القلم با نوعی نگاه طبقاتی منفی، فرزندان خانواده‌های نادار و فقیر را شایسته حکمرانی و فعالیت اقتصادی نداند، به قول عرب‌ها «نخستین شیشه‌ای نیست که در اسلام شکسته است!»

هر سیستمی با قوای سه‌گانه خود و با پشتوانه‌ای از مردم قوام و دوام می‌آورد. تسخیر یعنی که این سه قوه حضور دارند اما نمی‌توانند مستقلا تصمیم بگیرند و به طرق گوناگون از طرف نیروهای مختلف از کار افتاده و روال طبیعی خود را از دست داده باشند یا دچار مسخ و کژکارکردی شوند. تسخیر ابعاد گوناگون دارد:

سرمایه اجتماعی مفهومی ریشه‌دار در ادبیات سیاست‌گذاری است، اما در زندگی ما معنایی کاملاً ملموس دارد. این سرمایه شبکه‌ای از اعتماد، همدلی، مشارکت و احساس تعلق است که جامعه را سر پا نگه می‌دارد. هرگاه این بنیان تضعیف شود، روابط اجتماعی شکننده شده و توان جمعی عبور از چالش‌ها کاهش می‌یابد. امروز باید درباره این موضوع با دقت و حساسیت سخن بگوییم.