استاندارد دوگانه (8 خبر)

واکنش شتاب‌زده اروپا به حمله به نیروهای یونیفل در لبنان، در برابر سکوت معنادار آن‌ها نسبت به کشتار گسترده غیرنظامیان در غزه و منطقه، بار دیگر ماهیت گزینشی و ابزاری حقوق بشر غربی را آشکار ساخت؛ رویکردی که پیامدهای راهبردی آن، فراتر از لبنان، کل نظم منطقه‌ای و جهانی را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

نشست اخیر شورای حقوق بشر سازمان ملل درباره ایران، بیش از آنکه تلاشی حقوق‌بشری باشد، به صحنه‌ای برای بازتولید فشار سیاسی، سفیدسازی تروریسم و پوشاندن سرخوردگی‌های راهبردی غرب تبدیل شد؛ رفتاری که مشروعیت این نهاد را با پرسش‌های جدی مواجه کرده است.

همزمان با تلاش ارکان حاکمیت برای مهار چالش‌های اقتصادی و حفظ انسجام ملی، اروپا با ژست‌های حقوق بشری و بیانیه‌های مداخله‌جویانه، روایتی سیاسی و امنیتی از مطالبات معیشتی مردم ایران می‌سازد؛ روایتی که در عمل، پوششی برای تحریم، فشار و جنگ ترکیبی ادراکی است.

سفر محمد اسلامی به وین برای شرکت در شصت و نهمین کنفرانس آژانس بین المللی انرژی اتمی، صحنه‌ای راهبردی برای ایران است؛ جایی که با ارائه قطعنامه ممنوعیت حمله به تأسیسات هسته‌ای، هم سکوت آژانس را به چالش می‌کشد و هم استانداردهای دوگانه قدرت‌ها را آشکار می‌سازد.

هشتاد سال پس از هیروشیما، سایه بمب اتمی هنوز بر سر جهان سنگینی می‌کند. آمریکا که خود آغازگر استفاده از این سلاح مرگبار بوده، امروز با استانداردهای دوگانه و فشار بر برنامه‌های صلح‌آمیز دیگران، مشروعیت اخلاقی و سیاسی خود را به چالش کشیده است.

در حالی که سکوت معنا دار و در اکثر مواقع همراهی اشکار امریکا و متحدان اروپایی رژیم صهیونیستی از جنایت مستمر تل آویو در غزه از این باریکه کوچک یک گورستان بزرگ برای کودکان، زنان و سایر افراد بی‌گناه ساخته است، لحن تند و معترض ایالات متحده و هم‌پیمانان اروپایی‌اش در محکومیت خشونت علیه فلسطینیان در کرانه باختری، سوال‌برانگیز شده و این سئوال را بوجود آورده که دلیل این استاندارد دوگانه چیست؟

تشویق به آشوب و هرج و مرج، ترویج خشونت، دروغ‌پراکنی و تلاش برای ایجاد تفرقه و از هم گسیختگی انسجام اجتماعی از جمله مواردی هستند که تنها زمانی تبدیل به خطوط قرمز فیس‌بوک و توئیتر می‌شوند که هستی نظام سلطه به خطر افتاده باشد وگرنه جان و مال و آبروی دیگر ملت‌ها و نظام‌های سیاسی غیر هم‌سو با منویات صاحبان پشت پرده این شبکه‌ها کمترین ارزشی برای واکنش ندارند.

آیا کودکان معصومی که در پرواز تهران ـ بیروت ماهان ایر تا سرحد مرگ وحشت کردند و سر و صورت و دست و بدنشان مجروح و خونین شد و یا پیرمردی که در حالت اغما به بیمارستان منتقل شد و هنوز هم وضعیت مناسبی ندارد ارزش یک توییت یا یک پست اینستاگرامی هم نداشت یا چون طرف مقابل ارتش آمریکاست از کنار این موضوع عبور شد؟