نظم نوین جهانی (53 خبر)

سفر دوره‌ای فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، به عربستان، قطر و امارات نه نشانه‌ای از بازیگری فعال برلین، بلکه تلاشی شتاب‌زده برای جبران افول اقتصادی، فروش تسلیحات و ایفای نقش نیابتی در پروژه ایران‌هراسی و حمایت از رژیم صهیونیستی بود؛ سفری که بیش از دستاورد، رسوایی به همراه آورد.

سخنان وزیر دفاع آلمان درباره ضرورت اعتمادبه‌نفس اروپا در برابر آمریکا، در ظاهر دعوت به استقلال و اقتدار است، اما در بطن خود اعترافی صریح به ناتوانی راهبردی اتحادیه اروپا و تلاشی برای توجیه احیای نظامی‌گری آلمان و بازتولید تهدیدی تاریخی برای امنیت جهانی محسوب می‌شود.

افزایش فروش تسلیحات آمریکا به رژیم صهیونیستی و استقرار ناوهای نظامی در آب‌های اراضی اشغالی، نه نشانه قدرت بلکه بازتابی از بحران فرسایشی تل‌آویو و بخشی از جنگ ادراکی واشنگتن علیه ایران، محور مقاومت و افکار عمومی منطقه است.

در تحولی مهم، توافق تجاری میان اتحادیه اروپا و هند به امضا رسید که دسترسی اروپا به بازار بیش از یک میلیارد نفری هند را فراهم می‌کند. این توافق نه تنها ابعاد اقتصادی بلکه سیاسی نیز دارد و نشان‌دهنده تغییرات بنیادین در نظم جهانی است.

تماس مداخله‌جویانه مارکو روبیو با نخست‌وزیر عراق، بار دیگر سیاست دیرینه آمریکا در نفی حاکمیت ملت‌ها را آشکار کرد. هراس واشنگتن از دموکراسی بومی عراق و همگرایی منطقه‌ای، ریشه اصلی فشارهایی است که آینده سیاسی بغداد را هدف گرفته است.

نخست‌وزیر کانادا با بیان اینکه نظم بین‌المللی کنونی دچار گسست شده است، از قدرت‌های متوسط جهان خواست پیش از بلعیده شدن توسط قدرت‌های بزرگ، متحد شوند و به نظم نوین جهانی شکل دهند.

مانع‌تراشی داووس برای وزیر خارجه ایران، افشاگر هراس غرب از دیپلماسی پویا و انحطاط اخلاقی نهادهای جهانی است که با شعار گفت‌وگو، تداوم‌دهنده جنگ ادراکی و سیاست‌های یک‌جانبه هستند.

ادعای تازه دونالد ترامپ درباره نزدیکی و همکاری با دلسی رودریگز، نه نشانه نفوذ آمریکا در ونزوئلا، بلکه تلاشی برای بازسازی روایتی شکست‌خورده است. این چرخش گفتمانی، بیش از آنکه قدرت‌ساز باشد، پرده‌ای رسانه‌ای برای پنهان‌سازی افول راهبرد تجاوز و یکجانبه‌گرایی واشنگتن است.

تجاوز نظامی آمریکا به ونزوئلا در آغاز سال میلادی، هم‌زمان با ادعاهای صلح‌طلبانه واشنگتن، نشانه ورود این کشور به فاز جدیدی از جنگ سخت و ادراکی است؛ اقدامی که نه از موضع قدرت، بلکه محصول شکست‌های راهبردی و سکوت جهانی در برابر قانون‌شکنی‌های پیشین آمریکاست.

رزمایش گسترده دریایی و هوایی چین در اطراف تایوان، صرفاً یک مانور نظامی نیست؛ بلکه پیامی چندلایه درباره تمامیت ارضی، موازنه قدرت در شرق آسیا و افشای دوگانگی‌های غرب است. پکن با این اقدام، قدرت نظامی را به دیپلماسی و اقتصاد پیوند می‌زند.