نظم نوین جهانی (36 خبر)

ادعای تازه دونالد ترامپ درباره نزدیکی و همکاری با دلسی رودریگز، نه نشانه نفوذ آمریکا در ونزوئلا، بلکه تلاشی برای بازسازی روایتی شکست‌خورده است. این چرخش گفتمانی، بیش از آنکه قدرت‌ساز باشد، پرده‌ای رسانه‌ای برای پنهان‌سازی افول راهبرد تجاوز و یکجانبه‌گرایی واشنگتن است.

تجاوز نظامی آمریکا به ونزوئلا در آغاز سال میلادی، هم‌زمان با ادعاهای صلح‌طلبانه واشنگتن، نشانه ورود این کشور به فاز جدیدی از جنگ سخت و ادراکی است؛ اقدامی که نه از موضع قدرت، بلکه محصول شکست‌های راهبردی و سکوت جهانی در برابر قانون‌شکنی‌های پیشین آمریکاست.

رزمایش گسترده دریایی و هوایی چین در اطراف تایوان، صرفاً یک مانور نظامی نیست؛ بلکه پیامی چندلایه درباره تمامیت ارضی، موازنه قدرت در شرق آسیا و افشای دوگانگی‌های غرب است. پکن با این اقدام، قدرت نظامی را به دیپلماسی و اقتصاد پیوند می‌زند.

اعلام به‌رسمیت‌شناختن سومالی‌لند از سوی رژیم صهیونیستی، نه یک اقدام دیپلماتیک عادی، بلکه پرده‌برداری از راهبردی خطرناک در راستای تجزیه کشورها، بی‌ثبات‌سازی ژئوپلیتیکی و تثبیت منطق اشغالگری است؛ راهبردی که پیامدهای آن فراتر از آفریقا، امنیت جهانی را نشانه رفته است.

انتصاب نماینده ویژه آمریکا برای گرینلند، بار دیگر چهره واقعی یک‌جانبه‌گرایی واشنگتن را آشکار کرد؛ اقدامی که نه‌تنها ادعاهای صلح‌طلبانه ترامپ را بی‌اعتبار ساخت، بلکه ضعف راهبردی و سرسپردگی اروپا را به عامل تشدید زیاده‌خواهی‌های آمریکا و بی‌ثباتی نظم جهانی بدل کرد.

حملات اخیر آمریکا به سوریه نه نشانه اقتدار، بلکه تلاشی حساب‌شده برای پوشاندن شکست‌های راهبردی، احیای روایت جعلی مبارزه با تروریسم و توجیه تجاوزگری‌های جدید است؛ روایتی که از غزه تا دمشق و از ونزوئلا تا بیروت امتداد می‌یابد.

میزبانی تهران از نشست منطقه‌ای همسایگان افغانستان، جلوه‌ای روشن از دیپلماسی بومی‌محور جمهوری اسلامی ایران است؛ ابتکاری که با تکیه بر گفت‌وگوی منطقه‌ای، ثبات افغانستان را نه یک مسئله داخلی، بلکه پیوندی راهبردی با امنیت، توسعه و آینده مشترک همسایگان تعریف می‌کند.

یک نشریه غربی در مطلبی به این مسئله اشاره کرد که جایگاه اتحادیه اروپا در نظم نوین جهانی مد نظر رئیس جمهور آمریکا چطور به عنصری تماشاگر و بی اهمیت تقلیل یافته است.

سخنان تحقیرآمیز ترامپ و مفاد سند امنیت ملی آمریکا پرده از واقعیتی عریان برداشت؛ متحدی که در ظاهر شریک راهبردی است اما در عمل رابطه‌ای ارباب–رعیتی تحمیل می‌کند. اروپا امروز در نقطه‌ای ایستاده که باید میان ادامه وابستگی و بازتعریف استقلال خویش یکی را برگزینَد؛ انتخابی که آینده نظم جهانی را تعیین می‌کند.

اعتراف اخیر نماینده آمریکا در ناتو مبنی بر اینکه واشنگتن «نمی‌تواند پلیس جهان باشد» نه یک تغییر دکترین دوستانه بلکه نشانه‌ای صریح از فرسایش قدرت ایالات متحده و پایان دوران یک‌جانبه‌گرایی است؛ عصری که با مداخلات پی‌درپی، جنگ‌های فرسایشی و شکست‌های راهبردی شکل گرفت و اکنون در برابر صعود نظم چندقطبی فرو می‌نشیند.