نظم نوین جهانی (51 خبر)

در آستانه مذاکرات ژنو، اظهارات مارکو روبیو درباره «الهیاتی بودن» تصمیمات ایران، صرفاً یک موضع دیپلماتیک نیست؛ بلکه تلاشی برای بازتعریف تقابل هویتی–ژئوپولیتیکی با هدف استحاله راهبردی ایران است؛ تقابلی که ریشه در تعارض استقلال و سلطه دارد.

نشست اخیر کنفرانس امنیتی مونیخ بیش از آنکه تریبون گفت‌وگو برای امنیت جهانی باشد، صحنه بروز شکاف‌های عمیق آتلانتیکی، بازتولید رویکردهای مداخله‌گرایانه و اصرار بر نظامی‌گری بود؛ نشانه‌ای روشن از بحران کارآمدی نظم موجود و ضرورت بازتعریف قواعد بازی در نظام بین‌الملل.

چرخش اروپا به سمت توسعه موشک بالستیک و خرید گسترده پهپادهای رزمی، نشانه پایان توهم امنیت تضمین‌شده توسط آمریکا و آغاز مرحله بازتعریف راهبرد دفاع بومی است؛ تغییری که همزمان، دوگانگی غرب در مطالبه خلع سلاح دیگران را آشکارتر می‌سازد.

اتحادیه اروپا در حالی خود را پرچمدار صلح و حقوق بشر معرفی می‌کند که رفتارهای عملی آن در قبال ایران، جنگ اوکراین و بحران غزه، تصویری متفاوت ترسیم می‌کند. بررسی همزمان تحریم‌ها، حمایت‌های تسلیحاتی و رویکردهای دوگانه حقوق بشری، نشان می‌دهد اروپا در میانه یک تناقض راهبردی گرفتار شده است.

راهپیمایی 22 بهمن در چهل‌وهفتمین سالگرد انقلاب اسلامی، به صحنه‌ای تعیین‌کننده در نبرد ادراکی تبدیل شد. حضور فراگیر مردم، سناریوهای کاهش مشارکت، دو‌قطبی‌سازی و القای انزوای ایران را ناکام گذاشت و پیام روشنی از انسجام، بازدارندگی اجتماعی و اقتدار ملی به سطح منطقه‌ای و جهانی مخابره کرد.

سفر جی‌دی ونس به قفقاز، برخلاف ظاهر دیپلماتیک، بخشی از طراحی چندلایه آمریکا برای برهم‌زدن ثبات منطقه‌ای، تشدید رقابت تسلیحاتی، نفوذ در معادلات هسته‌ای و مقابله با نظم نوین جهانی است؛ راهبردی که منافع آن نه صلح، بلکه بی‌ثباتی و سلطه است.

در حالی که آمریکا همزمان با مذاکرات هسته‌ای بر طبل گزینه نظامی می‌کوبد، افشاگری وزیر خارجه ترکیه درباره جنگ 12 روزه، واقعیتی متفاوت را آشکار می‌کند؛ هراس واشنگتن از پاسخ ایران و ترجیح جنگ ادراکی به تقابل واقعی، نشانه‌ای از فرسایش راهبرد تهدید است.

در حالی که جهان درگیر بحران‌های بزرگ از غزه تا اوکراین است، آمریکا با طرح ادعاهای هسته‌ای علیه چین، بار دیگر پرونده کنترل تسلیحات را سیاسی کرده است. این رویکرد نه از موضع قدرت، بلکه تلاشی برای مهار رقبا، توجیه رفتارهای غیرمسئولانه هسته‌ای و مقابله با نظم نوین چندجانبه‌گرای جهانی است.

سفر دوره‌ای فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، به عربستان، قطر و امارات نه نشانه‌ای از بازیگری فعال برلین، بلکه تلاشی شتاب‌زده برای جبران افول اقتصادی، فروش تسلیحات و ایفای نقش نیابتی در پروژه ایران‌هراسی و حمایت از رژیم صهیونیستی بود؛ سفری که بیش از دستاورد، رسوایی به همراه آورد.

سخنان وزیر دفاع آلمان درباره ضرورت اعتمادبه‌نفس اروپا در برابر آمریکا، در ظاهر دعوت به استقلال و اقتدار است، اما در بطن خود اعترافی صریح به ناتوانی راهبردی اتحادیه اروپا و تلاشی برای توجیه احیای نظامی‌گری آلمان و بازتولید تهدیدی تاریخی برای امنیت جهانی محسوب می‌شود.