نظم نوین جهانی (40 خبر)

در تحولی مهم، توافق تجاری میان اتحادیه اروپا و هند به امضا رسید که دسترسی اروپا به بازار بیش از یک میلیارد نفری هند را فراهم می‌کند. این توافق نه تنها ابعاد اقتصادی بلکه سیاسی نیز دارد و نشان‌دهنده تغییرات بنیادین در نظم جهانی است.

تماس مداخله‌جویانه مارکو روبیو با نخست‌وزیر عراق، بار دیگر سیاست دیرینه آمریکا در نفی حاکمیت ملت‌ها را آشکار کرد. هراس واشنگتن از دموکراسی بومی عراق و همگرایی منطقه‌ای، ریشه اصلی فشارهایی است که آینده سیاسی بغداد را هدف گرفته است.

نخست‌وزیر کانادا با بیان اینکه نظم بین‌المللی کنونی دچار گسست شده است، از قدرت‌های متوسط جهان خواست پیش از بلعیده شدن توسط قدرت‌های بزرگ، متحد شوند و به نظم نوین جهانی شکل دهند.

مانع‌تراشی داووس برای وزیر خارجه ایران، افشاگر هراس غرب از دیپلماسی پویا و انحطاط اخلاقی نهادهای جهانی است که با شعار گفت‌وگو، تداوم‌دهنده جنگ ادراکی و سیاست‌های یک‌جانبه هستند.

ادعای تازه دونالد ترامپ درباره نزدیکی و همکاری با دلسی رودریگز، نه نشانه نفوذ آمریکا در ونزوئلا، بلکه تلاشی برای بازسازی روایتی شکست‌خورده است. این چرخش گفتمانی، بیش از آنکه قدرت‌ساز باشد، پرده‌ای رسانه‌ای برای پنهان‌سازی افول راهبرد تجاوز و یکجانبه‌گرایی واشنگتن است.

تجاوز نظامی آمریکا به ونزوئلا در آغاز سال میلادی، هم‌زمان با ادعاهای صلح‌طلبانه واشنگتن، نشانه ورود این کشور به فاز جدیدی از جنگ سخت و ادراکی است؛ اقدامی که نه از موضع قدرت، بلکه محصول شکست‌های راهبردی و سکوت جهانی در برابر قانون‌شکنی‌های پیشین آمریکاست.

رزمایش گسترده دریایی و هوایی چین در اطراف تایوان، صرفاً یک مانور نظامی نیست؛ بلکه پیامی چندلایه درباره تمامیت ارضی، موازنه قدرت در شرق آسیا و افشای دوگانگی‌های غرب است. پکن با این اقدام، قدرت نظامی را به دیپلماسی و اقتصاد پیوند می‌زند.

اعلام به‌رسمیت‌شناختن سومالی‌لند از سوی رژیم صهیونیستی، نه یک اقدام دیپلماتیک عادی، بلکه پرده‌برداری از راهبردی خطرناک در راستای تجزیه کشورها، بی‌ثبات‌سازی ژئوپلیتیکی و تثبیت منطق اشغالگری است؛ راهبردی که پیامدهای آن فراتر از آفریقا، امنیت جهانی را نشانه رفته است.

انتصاب نماینده ویژه آمریکا برای گرینلند، بار دیگر چهره واقعی یک‌جانبه‌گرایی واشنگتن را آشکار کرد؛ اقدامی که نه‌تنها ادعاهای صلح‌طلبانه ترامپ را بی‌اعتبار ساخت، بلکه ضعف راهبردی و سرسپردگی اروپا را به عامل تشدید زیاده‌خواهی‌های آمریکا و بی‌ثباتی نظم جهانی بدل کرد.

حملات اخیر آمریکا به سوریه نه نشانه اقتدار، بلکه تلاشی حساب‌شده برای پوشاندن شکست‌های راهبردی، احیای روایت جعلی مبارزه با تروریسم و توجیه تجاوزگری‌های جدید است؛ روایتی که از غزه تا دمشق و از ونزوئلا تا بیروت امتداد می‌یابد.