ناو هواپیمابر (22 خبر)

وزیر جنگ ایالات متحده در حالی 26 مارس مدعی شد که جنگ علیه ایران باعث نابودی تجهیزات دفاعی این کشور شده که حقیقت چیز دیگری می‌گوید براساس گزارش‌های موجود چندین میلیارد دلار از تجهیزات دفاعی و نظامی واشنگتن در این جنگ از بین رفته است.

یک رسانه انگلیسی با اشاره به غیرعملیاتی شدن دو ناو هواپیمابر آمریکا در تجاوز به خاک ایران، پیش بینی کرد که این کشور با کمبود ناوهای عملیاتی برای اعزام به مناطق مختلف جهان مواجه شود.

مقام‌های آمریکایی در گفت‌وگو با نیویورک تایمز اعلام کردند: تعمیر آسیب واردشده به ناو هواپیمابر «جرالد فورد» بر اثر 30 ساعت آتش سوزی، حداقل یک هفته زمان می‌برد.

فرماندهی مرکزی آمریکا «سنتکام» رسما اعلام کرد: ایران تاکنون بیش از 500 موشک بالستیک و بیش از 2000 پهپاد شلیک و پرتاب کرده است. همچنین،بیش از 50 هزار نظامی، 200 جنگنده، دو ناو هواپیمابر و بمب‌افکن ها در حملات آمریکا شرکت دارند.

رجب طیب اردوغان گفت: «آنچه در صنایع دفاعی در طول 23 سال گذشته به دست آورده‌ایم، برای همه آشکار است. پس از تکیه بر منابع خارجی برای 80 درصد از صنایع دفاعی خود، اکنون به نرخ تولید داخلی 80 درصد رسیده‌ایم.»

اظهارات اخیر رهبر معظم انقلاب درباره ضربه پذیر بودن قدرت‌های نظامی و امکان زمین‌گیر شدن ارتش‌های به‌ظاهر قدرتمند، نه یک موضع‌گیری احساسی، بلکه بیان فشرده یک محاسبه راهبردی است؛ محاسبه‌ای که منطق تهدید را به چالش می‌کشد و بازدارندگی فعال ایران را توضیح می‌دهد.

ناو هواپیمابر «جرالد آر. فورد» و شناورهای همراه آن به‌تازگی از دریای کارائیب به خلیج فارس منتقل شدند تا به گروه ضربت ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» ملحق شوند.

پس از پایان دور نخست مذاکرات ایران و آمریکا در مسقط، سفر شتاب‌زده روز چهارشنبه نتانیاهو به واشنگتن و همزمانی آن با اعزام ناوگروه جدید آمریکا به منطقه، معادله را وارد مرحله‌ای تازه کرده است؛ جایی که دیپلماسی، تهدید و بازدارندگی به‌طور همزمان در حال شکل دادن به تصمیم نهایی هستند.

«دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا در مسیر بازگشت از نشست مجمع جهانی اقتصادی داووس در ادامه لفاظی‌های اخیرش علیه ایران گفت که «ما ایران را زیر نظر داریم.»

انتشار تصاویر تازه از مراحل ساخت ناو جدید چین نشان می‌دهد پکن احتمالاً در آستانه ساخت نخستین ناو هواپیمابر هسته‌ای خود قرار دارد؛ تحولی که اگر تأیید شود، یکی از مهم‌ترین تغییرات راهبردی در مسیر قدرت‌نمایی دریایی چین خواهد بود و می‌تواند موازنه ژئوپلیتیک آسیا–پاسیفیک را دگرگون کند.