روابط ایران و آمریکا (15 خبر)

در میانه افزایش تنش‌های منطقه‌ای و تقابل تهران و واشنگتن، تندروی داخلی می‌تواند با محدود کردن فضای تصمیم‌گیری و افزایش خطای محاسباتی، هزینه‌های امنیتی و سیاسی کشور را افزایش دهد؛ خطری که بیش از هر چیز، ضرورت بازگشت به منطق منافع ملی و عقلانیت راهبردی را برجسته می‌کند.

دونالد ترامپ در 31 ژوئیه 2026 (9/5/1405)، جلسه‌ای برای بررسی گزینه‌های متقابل آمریکا در رویارویی با ایران، با اعضای کابینه خود در کمپ دیوید برگزار کرد. هر چند بیانیه نهایی این جلسه منتشر نشد، ولی اظهارنظرهای گوناگون پیرامون آن صورت گرفت که تا حدودی از کشمکش دو دیدگاه درخصوص چگونگی مدیریت جنگ تجاوزکارانه ایالات متحده علیه ایران در کابینه ترامپ سخن می‌گویند.

مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، در گفت‌وگویی با شبکه فاکس‌نیوز اذعان کرد که ایران همچنان از توان موشکی و پهپادی برخوردار است. وی در عین حال مدعی تغییر موازنه قدرت به سود واشنگتن و تأثیر آن بر روند مذاکرات هسته‌ای شد.

نیویورک تایمز در گزارشی تحلیلی نوشت آمریکا در دستیابی به اهداف خود در جنگ با ایران ناکام مانده و با کاهش اعتبار بین‌المللی و تضعیف اعتماد متحدانش در آستانه یک شکست راهبردی قرار گرفته است.

«بزرگ‌ترین آزمون قدرت، پیروزی در جنگ نیست؛ بی‌نیاز شدن از جنگ است.» شاید کمتر گزاره‌ای بتواند به این اندازه منطق سیاست بین‌الملل را توضیح دهد. در جهانی که قدرت همچنان تعیین‌کننده است، موفق‌ترین دولت‌ها الزاما آنهایی نیستند که بزرگ‌ترین ارتش‌ها را در اختیار دارند، بلکه آنهایی هستند که می‌توانند بدون توسل مداوم به زور، منافع و اراده خود را محقق کنند.

سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، همیشه محل منازعه و چالش جریانات سیاسی بوده است. اولویت‌ها، روش‌ها و حتی افراد محوری در سیاست خارجی همیشه زیر ذره‌بین خوش‌بینی و بدبینی بوده‌اند. برخی از این منازعات، نقد، نگرانی و هراس واقعی است. اما بخشی دیگر مبتنی بر سوءظن، تصورات قالبی و کلیشه‌های ثبت‌شده تاریخی است.

با آغاز دور جدید مذاکرات ایران و آمریکا، بحث حمایت تهران از لبنان بار دیگر به صدر مناقشات سیاسی بازگشته است. اما تحولات اخیر منطقه و رویارویی مستقیم ایران با آمریکا و اسرائیل، پرسش قدیمی را وارونه کرده است: آیا حمایت از لبنان یک هزینه خارجی است یا بخشی از سرمایه‌گذاری امنیتی برای حفاظت از ایران؟

یک رسانه عربی در مطلبی نوشت که با توجه به شرایط کنونی ایران، رئیس جمهور آمریکا دو راه پیش رو دارد؛ رفتن به سمت توافق یا اتخاذ گزینه نظامی در حمایت از اغتشاشگران؛ اما تمایل غریزی دونالد ترامپ این است که بدون فرو افتادن در باتلاق جنگ‌های ابدی، برنامه هسته‌ای ایران را متوقف کند.

آمریکا برای حفاظت از کریدور زنگزور ممکن است یک پایگاه نظامی بسازد که به ظاهر از ارمنستان حفاظت می‌کند، اما در واقع مراقب ایران است.

سخنان روز گذشته ترامپ علیه ایران در اجلاس ریاض، نه تنها تکرار روایت‌های نخ‌نمای تحقیر و تهدید بود، بلکه نشان داد واشنگتن هنوز نتوانسته با واقعیت ایرانِ پس از انقلاب کنار بیاید؛ کشوری مستقل، مقاوم و تأثیرگذار که دیگر تابع معادلات سلطه‌محور نیست.