اقتصاد جهانی (92 خبر)

تلگراف نوشت: اگر درگیری آمریکا با ایران به سرعت پایان نیابد، قیمت نفت می‌تواند تا 100 دلار در هر بشکه افزایش یابد و اقتصاد جهانی را به شدت تحت تاثیر قرار دهد.

صندوق بین‌المللی پول با پیش‌بینی رشد 2.4 درصدی اقتصاد آمریکا در سال جاری، هشدار داد افزایش مداوم بدهی عمومی می‌تواند ثبات مالی این کشور و اقتصاد جهانی را تهدید کند. به گفته IMF، در صورت تداوم کسری‌های بالا، نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی ممکن است تا سال 2031 به حدود 140 درصد برسد.

تنگه هرمز با عبور بیش از 35 درصد تجارت نفت خام و سهم قابل‌توجهی از LNG، میعانات و کالاهای اساسی، به حساس‌ترین گلوگاه اقتصاد جهانی و کانون ریسک ژئوپلیتیک بدل شده است.

محمد مخبر با اشاره به موقعیت بی‌بدیل ایران در کریدورهای شمال–جنوب، شرق–غرب و تنگه هرمز تأکید کرد دشمنان برای مقابله با این ظرفیت راهبردی، دچار توهم شده‌اند. وی جوانان و فناوری را محور حل چالش‌ها و آینده حکمرانی کشور دانست.

رئیس جمهور آمریکا برنامه انگلیس برای تقویت روابط اقتصادی خود با چین را «بسیار خطرناک» توصیف کرد و هشدار داد این اقدام می‌تواند همکاری‌های امنیتی در قالب ائتلاف «پنج چشم» را تحت تاثیر قرار دهد. با این حال، نخست وزیر انگلیس سفر خود به پکن را موفقیت‌آمیز توصیف کرد.

در تحولی مهم، توافق تجاری میان اتحادیه اروپا و هند به امضا رسید که دسترسی اروپا به بازار بیش از یک میلیارد نفری هند را فراهم می‌کند. این توافق نه تنها ابعاد اقتصادی بلکه سیاسی نیز دارد و نشان‌دهنده تغییرات بنیادین در نظم جهانی است.

گزارش تازه وال‌استریت ژورنال از برنامه‌ای جنجالی پرده برداشته که به گفته ترامپ می‌تواند قیمت نفت را تا 50 دلار کاهش دهد؛ طرحی که نام ونزوئلا و کنترل بلندمدت صنعت نفت آن را در کانون توجه قرار داده است.

در حالی‌که آمریکا به‌دنبال حفظ برتری دلار در اقتصاد جهانی است، گزارش‌ها نشان می‌دهد کشورهای عضو بریکس با خرید حدود 50 درصد از طلای جهان، گام بلندی در جهت کاهش وابستگی به نظام مالی تحت رهبری واشنگتن برداشته‌اند.

آمریکا با ادعای مقابله با قاچاق، نفتکش‌های ونزوئلا را توقیف کرده و درصدد تکرار این اقدام در سطح جهانی است. این بدعت خطرناک، نظم بین‌الملل و امنیت انرژی را تهدید می‌کند، در حالی که اقتدار دریایی ایران سد راه طمع‌ورزی‌های واشنگتن است.

نمودار هرم ثروت جهانی 2024 تصویری عریان از نابرابری ساختاری ارائه می‌دهد؛ جایی که اقلیتی بسیار کوچک، مالک بخش اعظم دارایی‌های جهان شده‌اند.