جنگ تاب‌آوری (5 خبر)

رکورد نرخ شناورهای VLCC در مسیر خلیج فارس–چین، که به حدود 800 هزار دلار و در برخی گزارش‌ها به بیش از 860 هزار دلار در روز رسیده، نشان می‌دهد ریسک هرمز دیگر فقط نظامی نیست؛ هزینه آن به کشتیرانی، انرژی، تورم و در نهایت تاب‌آوری اقتصادی و سیاسی آمریکا منتقل شده و واشنگتن را با پارادوکس دوم جنگ مواجه کرده است.

در جنگ تاب‌آوری، زمان به خودی خود طرف هیچ‌کس نیست؛ رفتار طرفین است که عقربه‌های آن را می‌چرخاند. آمریکا و اسرائیل با ساعت انتخابات و هزینه‌های جنگ روبه‌رو هستند و ایران، بدون موعد انتخاباتی فوری، فرصت بیشتری برای ابتکار دارد؛ فرصتی که باید پیش از بسته‌شدن پنجره‌ها به قدرت راهبردی تبدیل شود.

آمریکا در آستانه انتخابات نوامبر ظاهراً به‌دنبال کاهش تصاعد نظامی و خرید زمان است؛ اما فشار علیه ایران متوقف نشده است. راهبرد جدید می‌تواند انتقال میدان نبرد از آسمان و دریا به اقتصاد، افکار عمومی و شکاف‌های سیاسی ایران باشد؛ جایی که «انسجام» هدف اصلی است.

در جنگ تاب آوری، پیروزی فقط با تعداد موشک‌ها و اهداف منهدم‌شده سنجیده نمی‌شود؛ معیار اصلی، توان ادامه جنگ است. آمریکا صادرات نفت ایران را هدف گرفته، اما فشار ایران بر زنجیره لجستیک آمریکا، هزینه جنگ را از میدان نبرد به سوخت، بیمه، اوراق و سیاست داخلی این کشور منتقل کرده و تاب آوری واشنگتت را به سوی بحران هدایت کرده است.

حمله آمریکا به لارک و پاسخ ایران، صرفاً دور تازه‌ای از «حمله و تلافی» نیست؛ نشانه تغییر زمین بازی جنگ است. تغییر مدیریت نهاد امنیت ملی و حضور محسن رضایی، همزمان با تحولات میدان، می‌تواند از راهبردی خبر دهد که هدفش افزایش هزینه تصمیم نظامی آمریکا و انتقال فشار جنگ به اقتصاد و سیاست داخلی واشنگتن است.