تحریم_ها (19 خبر)

تعبیر «یادداشت تفاهم»، یک مسامحه لفظی است وگرنه تفاهم با شیطان، هیچ معنایی ندارد. از نظر حقوقی، توافقی که متضمن «تعهدات اجرائی الزام‌آور» برای طرفین باشد، نامش قرارداد و موافقت‌نامه است، نه تفاهم‌نامه.

تفاهم‌نامه امضاشده میان رؤسای جمهور ایران و امریکا، صرف‌نظر از اعتبار قانونی‌اش در حقوق بین‌الملل، ظرایف حقوقی هم دارد که بی‌توجهی به آنها می‌تواند خسارت‌بار باشد. نگاه گذرا به 14 بند این تفاهم‌نامه، دست‌کم سه بزنگاه حقوقی را نمایان می‌کند که حتماً باید در هر مرحله‌ای از مذاکرات آتی مدنظر قرار بگیرد.

در اقدامی غیر قابل پیش‌بینی و در حالی که همه در انتظار امضای تفاهم ایران و آمریکا در ژنو توسط محمدباقر قالیباف و جی دی ونس در روز جمعه 29 خرداد بودند، روز چهارشنبه 27 خرداد، روسای جمهوری ایران و آمریکا با امضای این یادداشت تفاهم 14 ماده‌ای خاتمه فوری و دائمی عملیات‌های نظامی را در تمامی جبهه‌ها، از جمله در لبنان اعلام کردند.

شاید مهم‌ترین خطای تحلیلی آن باشد که لغو مذاکرات سوئیس را به عنوان نقطه پایان یک روند تلقی کنیم. آنچه امروز مشاهده می‌شود، بیشتر به نخستین بحران جدی پس از امضای تفاهم شباهت دارد تا تزلزل در پایه های توافق.

معاون وزیر خارجه روسیه با تأکید بر مخالفت مسکو با تحریم‌های یک‌جانبه، از همکاری مشترک ایران و روسیه برای پیگیری لغو تحریم‌ها و حمایت از اجرای توافقات خبر داد.

عبدالناصر همتی با اشاره به مفاد تفاهم ایران و آمریکا اعلام کرد سازوکارهای لازم برای آزادسازی دارایی‌های مسدودشده پیش‌بینی شده، اما ارزیابی نهایی منوط به اجرای عملی و راستی‌آزمایی تعهدات است.

جنگ امریکا علیه ایران به لحاظ کنش تاکتیکی، ادبیات ارتباطی و انعکاس رسانه‌ای متمایز از نبردهای کلاسیک بوده است. در فرآیند جنگ، هر روز حادثه جدیدی شکل گرفته و این امر تاثیر خود را در فضای سیاست و الگوی کنش نظامی بازیگران به‌جا می‌گذارد.

اگر اخبار منتشرشده درباره نزدیک بودن اعلام یک تفاهم یا توافق میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا صحت داشته باشد، این رخداد را نباید صرفاً در سطح یک توافق سیاسی یا دیپلماتیک مورد ارزیابی قرار داد.

وزارت امور خارجه امارات گزارش‌های منتشرشده درباره انتقال یا آزادسازی دارایی‌های ایران از جمله ادعای انتقال 3 میلیارد دلار را رد کرد و خواستار استناد به منابع رسمی شد.