امنیت جهانی (33 خبر)

طرح ادعای ترور از سوی ترامپ، همزمان با افول محبوبیت داخلی و شکست در اجماع‌سازی جهانی، بیش از آنکه ناشی از تهدید واقعی باشد، ابزاری برای بازتولید گفتمان تهدید، مظلوم‌نمایی سیاسی و توجیه فشارهای یک‌جانبه علیه ایران و سایر بازیگران مستقل است.

سال 2025 با صدها حمله هوایی و پهپادی آمریکا در 7 کشور و سه قاره، پرده از واقعیتی برداشت که واشنگتن سال‌ها انکار می‌کرد: جنگ، همچنان زبان اصلی سیاست خارجی آمریکاست.

اعلام به‌رسمیت‌شناختن سومالی‌لند از سوی رژیم صهیونیستی، نه یک اقدام دیپلماتیک عادی، بلکه پرده‌برداری از راهبردی خطرناک در راستای تجزیه کشورها، بی‌ثبات‌سازی ژئوپلیتیکی و تثبیت منطق اشغالگری است؛ راهبردی که پیامدهای آن فراتر از آفریقا، امنیت جهانی را نشانه رفته است.

رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، در مصاحبه با رسانه روسی ریانووستی اعلام کرد هیچ نشانه‌ای مبنی بر آمادگی قدرت‌های هسته‌ای برای از سرگیری آزمایش‌های هسته‌ای وجود ندارد و وضعیت فعلی نشان می‌دهد کشورها به این برنامه بازنمی‌گردند.

ژاپن پس از فجایع هسته‌ای فوکوشیما و بازنگری سیاست‌های غیرهسته‌ای پس از جنگ، همزمان به دنبال تسلیح مجدد هسته‌ای و فعال‌سازی نیروگاه‌های قدیمی است. سکوت غرب و آژانس، ابعاد دوگانگی و تهدیدات منطقه‌ای این تحرکات را تشدید می‌کند.

گزارش تازه از سهم بودجه نظامی در اقتصاد 60 کشور جهان نشان می‌دهد اولویت‌های دفاعی به شکل چشمگیری نابرابر است؛ از اوکراینِ جنگ‌زده با 34.5٪ تا ایرلند با تنها 0.2٪.

سخنگوی وزارت امور خارجه، کشتار ده‌ها غیرنظامی بی‌دفاع در منطقه کلونی ایالت کردوان‌ جنوبی سودان را محکوم کرد.

نخست‌وزیر بلژیک در اظهاراتی تأکید کرد که تصور شکست روسیه در بحران‌ها و مناقشات بین‌المللی یک توهم است و اروپا باید واقع‌بینانه با این کشور تعامل کند

اظهارات وزیر جنگ آمریکا مبنی بر شباهت شرایط کنونی جهان با جنگ جهانی دوم، الگویی برای توجیه فعالیت‌های هسته‌ای و دخالت‌های نظامی واشنگتن ارائه می‌کند. هدف اصلی، ایجاد فضای رعب، حفظ سلطه بر اروپا و خدمت رسانی امنیتی به رژیم صهیونیستی است.

دستور دونالد ترامپ برای ازسرگیری آزمایش‌های هسته‌ای، زنگ خطر تازه‌ای برای امنیت جهانی است؛ اقدامی که نه تنها نظم بین‌المللی را متزلزل می‌کند بلکه دوگانگی رفتاری غرب در قبال حق هسته‌ای کشورها را آشکار می‌سازد و ضرورت شکل‌گیری نظمی نوین و چندجانبه‌گرا را بیش از پیش برجسته می‌کند.