امنیت جهانی (41 خبر)

رزمایش‌های مشترک چین با مصر و امارات، فراتر از همکاری نظامی، نشانه‌ای از تغییر تدریجی معادلات امنیتی است؛ روندی که هم‌زمان با فرسایش اعتماد به واشنگتن، گسترش نقش امنیتی پکن و حرکت جهان به سوی چندجانبه‌گرایی را برجسته می‌کند.

سفر ناگهانی پوتین به کوریل، فراتر از مناقشه ارضی با ژاپن، هشداری به غرب درباره تغییر موازنه امنیتی شرق آسیا و تلاش مسکو برای جلوگیری از تکرار سناریوی اوکراین و مهار تهدیدهای فزاینده پیرامون مرزهای روسیه هم است.

نشت فسفر سفید از پایگاه هوایی آمریکا در کره جنوبی، بار دیگر پرسش‌های جدی درباره ماهیت زرادخانه‌های واشنگتن، استانداردهای دوگانه غرب و مخاطرات حضور نظامی آمریکا در جهان را پیش روی افکار عمومی و نهادهای بین‌المللی قرار داده است.

اظهارات وزیر جنگ آمریکا در نشست شانگری‌لا بار دیگر راهبرد واشنگتن برای امنیت‌فروشی، گسترش هراس از رقبای بین‌المللی و تحمیل هزینه‌های نظامی به متحدان را آشکار کرد؛ رویکردی که همزمان با افول اعتماد جهانی به آمریکا و تغییر موازنه قدرت در نظام بین‌الملل همراه شده است.

مرکل در مصاحبه‌ای با مجله فوکوس گفت: «خروج ایالات متحده از ناتوبه نفع اروپا نیست و من کاملاً مطمئن هستم که به نفع آمریکا نیز نیست.»

رجب طیب اردوغان رییس جمهور ترکیه به فردریش مرتس صدراعظم آلمان هشدار داد که حملات به سرکردگی آمریکا علیه ایران امنیت جهانی را تهدید می‌کند.

کره‌شمالی پیش از برگزاری کنگره پنج‌ساله حزب حاکم، از مجموعه‌ای از موشک‌اندازهای عظیم با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای رونمایی کرد. کیم جونگ اون این سلاح را «فوق‌العاده و جذاب» خواند و اعلام کرد هیچ نیرویی نمی‌تواند در برابر آن محافظت داشته باشد.

سخنگوی وزارت خارجه چین اعلام کرد که پکن قصد ورود به رقابت تسلیحاتی ندارد و زرادخانه هسته‌ای خود را در حداقل سطح لازم حفظ می‌کند. چین همواره سیاست عدم آغازگری و حفظ ثبات استراتژیک جهانی را رعایت کرده و علاقه‌ای به محدود کردن برنامه هسته‌ای خود نشان نمی‌دهد.

طرح ادعای ترور از سوی ترامپ، همزمان با افول محبوبیت داخلی و شکست در اجماع‌سازی جهانی، بیش از آنکه ناشی از تهدید واقعی باشد، ابزاری برای بازتولید گفتمان تهدید، مظلوم‌نمایی سیاسی و توجیه فشارهای یک‌جانبه علیه ایران و سایر بازیگران مستقل است.

سال 2025 با صدها حمله هوایی و پهپادی آمریکا در 7 کشور و سه قاره، پرده از واقعیتی برداشت که واشنگتن سال‌ها انکار می‌کرد: جنگ، همچنان زبان اصلی سیاست خارجی آمریکاست.