جنگ آمریکا و ایران (9 خبر)

تحولات جنگ ایران وآمریکا درروز پنجاه‌وهفتم باتشدید درگیری‌های نظامی وافزایش هشدارهای تهران همراه شد؛قالیباف از پایان دوره«پاسخ‌های متناسب» سخن گفت وبر پاسخ سریع‌تر و سنگین‌تر ایران تأکید کرد. همزمان، گزارش‌هایی درباره حمله به ناو هواپیمابر و ناوشکن آمریکا، انهدام بالن نظارتی آمریکادر اربیل،خروج نیروهای آمریکایی از عراق و ادامه رایزنی‌های منطقه‌ ای منتشر شد.

چین در واکنش به تشدید تحریم‌های ثانویه آمریکا علیه ایران هشدار داد در صورت هدف قرار گرفتن گسترده شرکت‌های چینی، برای دفاع از منافع خود اقدامات لازم و تلافی‌جویانه انجام خواهد داد؛ این موضع می‌تواند تنش اقتصادی میان واشنگتن و پکن را تشدید کند.

کریس ون هولن، سناتور دموکرات آمریکا، دونالد ترامپ را متهم کرد که از جنگ ایران و مشکلات اقتصادی مردم آمریکا سود می‌برد و کاخ سفید را به «کازینوی پول در ازای بازی» تبدیل کرده است.

هیات تحریریه واشنگتن‌پست اذعان کرد جنگ آمریکا علیه ایران از نظر راهبردی موفق نبوده است؛ جنگ نه به تغییر حکومت انجامید و نه توان موشکی و شبکه نیروهای همسو با تهران را متوقف کرد. این روزنامه حتی از افزایش انگیزه ایران برای دستیابی به سلاح هسته‌ای پس از حملات خبر داد.

معاون وزیر جنگ آمریکا با تعیین ضرب‌الاجل 21 روزه برای صنایع نظامی، خواستار افزایش فوری تولید و تحویل تسلیحات شد. این دستور در شرایطی صادر شده که گزارش‌ها از کاهش ذخایر موشک‌های پاتریوت و تاد پس از جنگ با ایران حکایت دارد.

مذاکره‌کننده ارشد آمریکا در توافق برجام با بیان اینکه تهران حاضر به تسلیم در برابر فشار نظامی نشده و همین موضوع موجب کلافگی دونالد ترامپ شده است، تأکید کرد: دولت بایدن باید از همان ابتدای کار به برجام بازمی‌گشت.

سخنرانی شب گذشته دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا را باید در پیوند مستقیم با وضعیت دو هفته اخیر ایالات متحده و رژیم صهیونیستی در قبال جنگ با ایران فهم کرد؛ سخنرانی‌ای که به‌گواه ارزیابی‌های متعدد، فاقد هرگونه نوآوری محتوایی بوده و صرفاً بازگویی مواضع پیشین را در برداشته است.

معاون اول رئیس کمیته امور بین‌الملل شورای فدراسیون روسیه، ایران را کشوری بزرگ و مجهز به تسلیحات خواند و نسبت به تنش‌آفرینی‌های آمریکا هشدار داد.

در رویکرد جدید امریکا که با تعبیر «تحریک تقاضای سیاسی» قابل توضیح است، مشکلات اقتصادی مردم ایران نه نتیجه تحریم‌ها یا ضعف‌های مدیریتی، بلکه پیامد «ماهیت نظام سیاسی» معرفی می‌شود. نتیجه چنین چارچوب‌بندی‌ای روشن است. اگر ریشه مشکل «ساختار» است، پس راه‌حل نیز نه اصلاح، بلکه تغییر بنیادین است.