آزادگی (11 خبر)

حکیم سنایی غزنوی، از نخستین شاعران بزرگ فارسی است که با نگاهی معرفتی به نهضت امام حسین(ع) نگریست. او عاشورا را تنها واقعه‌ای برای سوگواری نمی‌دانست، بلکه آن را مکتبی برای بیداری انسان، شناخت حقیقت و مبارزه با غفلت معرفی می‌کرد.

فریدالدین عطار نیشابوری، شاعر و عارف بزرگ ایران، نهضت امام حسین(ع) را عالی‌ترین جلوه عشق الهی، ایثار و فنا در راه حق می‌دانست و عاشورا را قله سلوک عارفانه و ماندگارترین درس آزادگی و حقیقت‌طلبی برای همه انسان‌ها معرفی می‌کرد.

سلیمان کتانی، نویسنده و ادیب برجسته مسیحی لبنان، نهضت امام حسین(ع) را یکی از بزرگ‌ترین جلوه‌های کرامت انسانی و آزادگی در تاریخ می‌دانست. او با نگارش آثاری درباره اهل‌بیت(ع)، عاشورا را حماسه‌ای فراتر از مرزهای دین و جغرافیا معرفی کرد و امام حسین(ع) را الگویی جهانی برای عدالت‌خواهان و آزادگان جهان دانست.

ادوارد براون، خاورشناس و ایران‌شناس نامدار انگلیسی، نهضت امام حسین(ع) را یکی از تأثیرگذارترین حوادث تاریخ بشریت می‌دانست؛ قیامی که با وجود شکست ظاهری، وجدان انسان‌ها را بیدار کرد و تا امروز الهام‌بخش آزادی‌خواهان جهان باقی مانده است.

پولس سلامه، شاعر مسیحی لبنان، امام حسین(ع) را افتخار همه تاریخ می‌دانست و عاشورا را حماسه‌ای جهانی معرفی می‌کرد که وجدان انسان را به عدالت، آزادگی و کرامت فرا می‌خواند.

جورج جرداق امام حسین(ع) را متعلق به همه انسان‌های آزاده جهان می‌داند و عاشورا را مکتب جهانی عدالت، آزادگی و وجدان بیدار انسان معرفی می‌کند.

امام موسی صدر، عاشورا را مکتب کرامت انسان و مسئولیت اجتماعی می‌دانست و معتقد بود نهضت امام حسین(ع) اسلام را زنده کرد و راه آزادگی را برای همه انسان‌ها گشود.

رئیس جمهور در پیامی به مناسبت روز عاشورای حسینی نوشت: امام حسین(ع) به ما آموخت نه ظلم کنیم، نه ظلم بپذیریم و نه مقابلش سکوت کنیم.

نام مولانا جلال‌الدین بلخی با عشق، عرفان و جست‌وجوی حقیقت گره خورده است. در نگاه این عارف بزرگ، نهضت امام حسین صرفاً یک واقعه تاریخی یا حادثه‌ای اندوهبار نیست، بلکه جلوه‌ای باشکوه از عشق الهی، آزادگی و رهایی انسان از بند دنیا است.

نامهٔ سینماگران ایران در چهلمین روز شهادت دختران دانش اموز مینابی، نمونه‌ای برجسته از نقش حیاتی هنر در بازتاب وجدان جمعی و انعکاس دردها و اعتراضات انسانی است. این هم‌صدایی، نه تنها به قربانیان مظلوم ادای احترام می‌کند، بلکه یادآوری می‌کند که در جهانی پر از تنش، هنر می‌تواند پلی برای درک متقابل، ابزاری برای بیان حقیقت و نیرویی برای مطالبهٔ عدالت باشد.