سیاست‌گذاری (18 خبر)

کشور عزیز ما ایران این روزها یکی از پرمخاطره‌ترین نقاط تاریخ معاصر خود را پشت سر می‌گذارد. اقتصاد ایران پس از سال‌ها تحمل تحریم‌های فزاینده، در طول یک‌سال گذشته بار سنگین دو جنگ متوالی و گسترده را بر دوش می‌کشد.

یکی از بزرگ‌ترین خلأهای نظام سیاست‌گذاری در ایران این است که بیش از آنکه به «چگونگی اجرای سیاست‌ها» فکر کنیم، به «طراحی سیاست‌ها» یا حتی آرمان‌پردازی درباره آنها می‌پردازیم. گویی تصور می‌کنیم اگر سیاست خوبی نوشته شود، خودبه‌خود نیز به نتیجه خواهد رسید. اما تجربه نشان می‌دهد فاصله میان یک ایده خوب و یک نتیجه موفق، همان چیزی است که «اجرای سیاست» نام دارد.

یکی از ریشه‌دارترین کژفهمی‌ها در سیاست‌گذاری توسعه، تلقی فرآیند پیچیده و چندبعدی تحول جوامع به عنوان مسیری خطی، یکسان‌الشکل و قابل تکرار است. این نگاه ساده‌انگارانه که ریشه در نظریه‌های نوسازی دهه‌های 1950 و 1960 دارد، چنین القا می‌کند که اگر کشورهای در حال توسعه صرفاً از الگوها و نهادهای جوامع پیشرفته تقلید کنند، به سرانجام مشابهی دست خواهند یافت.

هیات عالی نظارت مجمع تشخیص مصلحت نظام بررسی مصوبه مجلس درباره لایحه بودجه 1405 را آغاز کرد. در این جلسه، گزارش‌هایی از سوی کمیسیون اقتصادی مجمع، سازمان برنامه و بودجه و بانک مرکزی ارائه شد و اعضا به بررسی مغایرت احتمالی مصوبات با سیاست‌های کلی نظام پرداختند.

در روایت تحریف‌شده از سوی رسانه‌های غربی، اغتشاشاتِ شبه‌کودتا در ایران، اعتراضات و ناآرامی‌های اجتماعی و اغلب به‌عنوان پدیده‌ای خودجوش، صرفاً داخلی و ناشی از مطالبات اجتماعی معرفی می‌شود(!) در این چارچوب، آمریکا و متحدانش خود را حامی مردم ایران و مدافع حقوق آنان جا می‌زنند. ا

تصمیم کشورهای عمدتا اروپایی درباب محدودیت دسترسی افرادزیر15 سال به شبکه‌های اجتماعی را می‌توان نشانه وروددولت‌ها به مرحله‌ای جدیدازعقلانیت دیجیتال دانست؛ مرحله‌ای که درآن،«حق کودک برای رشدسالم»بر«حق پلتفرم برای جذب حداکثری توجه»اولویت می‌یابد.ایران نیز دیر یا زودناچاراست باتکیه بر تجربه جهانی واقتضائات بومی،به یک الگوی متوازن درحکمرانی فضای مجازی دست یابد.

فاطمه مهاجرانی تأکید کرد هرجا مشکل وجود دارد باید سیاست‌گذاری‌ها بازبینی شود و بر ضرورت کار بیشتر در شرایط فعلی کشور تأکید کرد.

متوسط بُعد خانوار ایران در سال 1403 با رسیدن به 3.2 نفر، تصویری تازه از تحولات جمعیتی ترسیم می‌کند؛ از خانواده‌های بزرگ جنوب‌شرق تا هسته‌های کوچک شمال کشور.

مرز دیرینه میان علم و سیاست در ایالات متحده در دوران ترامپ فرو ریخته است؛ جایی که دانشمندان نه‌تنها صدای اعتراض بلند کرده‌اند بلکه خود را بازیگران مستقیم عرصه سیاست می‌دانند. جدال میان حقیقت علمی و تصمیمات سیاسی به نقطه‌ای رسیده که جامعه علمی آمریکا بیش از هر زمان دیگری در حال بازتعریف نقش خود است.

در عرصه سیاسی ایران موضوعی خطیرتر از مساله تندروها نیست. بدون حل این مساله، ممکن نیست که سیاستگذاری کشور در مسیر عقلانی قرار گیرد. البته در غیاب آنان هم ممکن است این هدف رخ ندهد، ولی با وجود آنان در ساختار قدرت، هیچ امیدی به حل مشکلات نخواهد بود.