قدرت_ملی (14 خبر)

ارتش امریکا با برخورداری از بودجه سالانه افزون بر یک تریلیون دلار و در اختیار داشتن پیشرفته ترین تسلیحات دارای قدرتمندترین ماشین جنگی تاریخ بشر است. کاخ سفید روزگار بسیاری از ملت ها از کره تا ویتنام و از افغانستان تا عراق را با اشغال تا دهه ها سیاه کرده اما بیش از 80 سال است که در هیچ جنگی پیروز قطعی نشده است.

اخیراً روزنامه نیویورک‌تایمز در گزارشی فاش کرد که پیش از جنگ 40 روزه تیم بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم‌صهیونیستی، ایران را چنان ضعیف می‌پنداشتند که گمان می‌کردند در یک جنگ احتمالی توان کنترل تنگه هرمز را ندارد.

مفهوم ابرقدرت در قرن بیست‌ویکم دیگر فقط به تعداد ناوهای هواپیمابر و کلاهک‌های هسته‌ای محدود نمی‌شود، بلکه به «توان ایستادگی»، «ظرفیت ترمیم»، «قدرت پاسخگویی» و «میزان تاب‌آوری در زیر شدیدترین فشارها» وابسته است.

دوگانه‌سازی میان «میدان» و «دیپلماسی» بیش از آنکه بازتابی از واقعیت باشد، برساخته‌ای نادرست در تحلیل سیاست خارجی است؛ برساخته‌ای که نه در چهارچوب روابط بین‌الملل معنا پیدا می‌کند و نه در تجربه عینی سیاست خارجی ایران. آنچه معمولاً از آن با این دوگانه یاد می‌شود، در حقیقت دو جلوه از یک منطق واحد است.

چهل روز جنگ، آمریکا را به این نتیجه رسانید که برآورد آن از جنگ با جمهوری اسلامی، اشکالات بنیادی داشته است. از این رو حدود ده روز پیش توقف جنگ را ذیل عنوان «آتش‌بس دو هفته‌ای» پیش کشید.

دفاع جانانه و عملکرد درخشان نیروهای مسلح در نبردی نابرابر، یک سرمایه عظیم ملی است که دل هر ایرانی را به غرور و تحسین وامی‌دارد. این ایستادگی، بازتاب اراده ملتی است که در سخت‌ترین شرایط، از کرامت و استقلال خود عقب‌نشینی نمی‌کند. بخش مهمی از تاب‌آوری ملی، در حوزه رسانه و حکمرانی تصویر تعریف می‌شود.

به روایت حافظ شیرازی «حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند!» در بهشت نجف‌ اشرف که مشرف بودم، فرصتی برای گفت‌وگو با هموطنان و نیز شیعیان عراقی و لبنانی، بحرینی و کویتی و عربستانی که در دریای مواج نجف حضور دارند؛ فراهم بود. نکته‌های بسیاری از هموطنان ایرانی یا شیعیان منطقه می‌آموختم.

دونالد ترامپ را نباید صرفاً یک فرد یا یک کنشگر شخصی تلقی کرد؛ او نمادی از ساخت قدرت و نظام تصمیم‌گیری در ایالات متحده است. نمادی از جریانی که تا حد زیادی از نهادگرایی و دیپلماسی مبتنی بر چندجانبه‌گرایی فاصله گرفته و الگوی رفتاری خود را بر «گزینه خشم» و سیاست فشار و تهدید استوار کرده است. طبیعی است که کار کردن در چنین فضایی بسیار دشوار خواهد بود.

سیاست مهربانی عبارت است از حکمرانی با رویکرد بازسازی اعتماد عمومی، تمرکز بر همدلی با مردم و ایجاد فرصت‌های واقعی برای مشارکت، آزادی عمل اجتماعی و سیاسی شهروندان و بهبود معیشت. این سیاست مبتکرانه می‌تواند به عنوان یک راهبرد عملی برای افزایش اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی و نیز تقویت مشروعیت دولت تحلیل شود.

وزیر نفت تاکید کرد پیام راهپیمایی 22 بهمن، اعلام قدرت ملت قهرمان ایران به دشمنان است و دست‌اندازی به خاک کشور تنها در حد خیال باقی می‌ماند.