آزادی_بیان (12 خبر)

این روزها آنچه در بخش قابل‌توجهی از برنامه‌های صداوسیما دیده می‌شود، بیش از آنکه بازتاب‌دهنده واقعیت متکثر جامعه ایران باشد، نمایشی پررنگ از یک قرائت محدود، جناحی و گاه افراطی از سیاست و مطالبات عمومی است.

دولت اسپانیا حمایت کامل خود را از خاویر باردم و دیگر هنرمندانی که در محکومیت نسل‌کشی در غزه با سانسور و حملات مواجه شده‌اند، اعلام کرد.

اصل معروف نهم قانون اساسی، آزادی‌های مشروع مردم را غیرقابل تعطیل می‌داند. در فراز پایانی این اصل به صراحت مقرر شده است «هیچ‌کس نمی‌تواند به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور آزادی‌های مشروع را حتی با وضع قوانین و مقررات سلب کند».

کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل از سرکوب‌ها در برخی کشورهای منطقه به دلیل حمایت از ایران و نیز محدودیت آزادی رسانه‌ها در واشنگتن و تل‌آویو، به‌شدت انتقاد و هشدار داد.

در اقدامی ضدآزادی بیان، دولت آمریکا رسانه‌های منتقد جنگ تجاوزکارانه علیه ایران را تهدید کرد که در صورت «تحریف حقیقت»، مجوز پخش آن‌ها لغو خواهد شد. تحلیلگران این رویکرد را نمونه‌ای از استاندارد دوگانه واشنگتن در قبال آزادی رسانه‌ها می‌دانند.

ئیس دانشگاه تهران اعلام کرد هیچ محدودیتی برای اعتراضات دانشجویی وجود ندارد و تجمع حتی با درخواست سه دانشجو نیز امکان‌پذیر است.

اصل ‌صد‌و‌هفتادوپنجم قانون اساسی تکلیف کرده است که «در صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، آزادی بیان و نشر افکار با رعایت موازین اسلامی باید تأمین گردد». با تفسیر نادرست این اصل، رسانه‌های رادیو و تلویزیون انحصاری هستند.

حادثه‌ای که در دی ماه 1404 اتفاق افتاد بسیاردردناک و ناراحت‌کننده بود.تحلیل جامع علل خارجی و داخلی رویداداخیر و مسئولیت دولت و حاکمیت دراین زمینه، نیازمندبررسی دقیق ابعاد مختلف این حادثه است.سخنان آقای پزشکیان،رئیس‌جمهوری اسلامی ایران که در آن به مسئولیت حاکمیت دربرابرآسیب‌دیدگان وضرورت شنیدن صدای مردم اشاره کرده‌اند،می‌تواند نقطه شروعی برای این تحلیل باشد.

طرح «نحوه برگزاری تجمعات» با هدف اجرای اصل 27 قانون اساسی، پس از اعتراضات اخیر و لزوم تمایز مطالبات مشروع از اخلال در نظم، در مجلس درحال بررسی است تا بیان انتقادات مردم درفضای قانونی و منظم ممکن شود.کلیات این طرح بدون هیچ مخالفی تصویب شد و مجلس مشغول بررسی جزئیات است . نورنیوز با حسینعلی حاجی دلیگانی، نماینده شاهین‌شهر و طراح اصلی این طرح گفت‌وگو کرده است.

در سالهای اخیر، سلسله اقداماتی چون هتک حرمت مکرر قرآن کریم، آتش زدن مساجد و گسترش فضای نفرت علیه مسلمانان در سوئد، این کشور را به نماد اسلام ستیزی سازمان یافته در اروپا تبدیل کرده است. این رفتارها دیگر نمیتوانند صرفاً کنشهای فردی تندروها تلقی شوند، بلکه نشانه ای از یک الگوی ساختاری و امنیتی هستند که از درون نهادهای سیاسی و اطلاعاتی هدایت میشوند.