افکار_عمومی (45 خبر)

ملت و کشوری که در جنگ با غول‌های نظامی و فناوری دنیا دست برتر را داشته و رأس استکبار را با جنگ نظامی از اهداف اولیه «تسلیم» و «فروپاشی» به باز کردن تنگه هرمز سوق داده است نباید شکست‌خورده‌ی عرصه‌ی رسانه شناخته شود.

انتشار داده‌های تازهٔ نظرسنجی‌ مؤسسهٔ YouGov برای شبکهٔ CBS بار دیگر یکی از مهم‌ترین واقعیت‌های اجتماعی امروز آمریکا را برجسته کرده است: شکاف عمیق در برداشت شهروندان از مسائل بین‌المللی، بسته به تعلق حزبی آن‌ها.

بر اساس یک نظرسنجی، در سناریوی انتخاب میان واشنگتن و پکن، بسیاری از شهروندان کشورهای آسیای جنوب‌شرقی تمایل بیشتری به چین نشان داده‌اند.

نتایج نظرسنجی AP‑NORC نشان می‌دهد که در میانه درگیری‌های جاری در خاورمیانه، بخش قابل توجهی از شهروندان آمریکایی نسبت به امکان تأمین بنزین ابراز نگرانی کرده‌اند.

اظهارات و مواضع «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا که در شبکه‌ اجتماعی و نیز گفت‌وگوهایش با خبرنگاران انعکاس می‌یابد، چنان متناقض و متغیر است که نمی‌شود هیچ حسابی روی حرف‌هایش باز کرد. ترامپ مدت‌هاست به یک ماشین تولید دروغ تبدیل شده که فعالیتش بی‌وقفه ادامه دارد.

سخنرانی سالیانه دونالد ترامپ در کنگره، به‌جای تثبیت گفتمان فشار حداکثری، به صحنه آشکارشدن شکاف داخلی آمریکا درباره جنگ با ایران بدل شد. نظرسنجی‌ها، هشدار سناتورها و تردید نظامیان ارشد نشان می‌دهد دایره حامیان گزینه نظامی هر روز کوچک‌تر می‌شود.

بر اساس نتایج بزرگ‌ترین پیمایش افکار عمومی در جهان عرب، 87 درصد از اعراب با به‌رسمیت شناختن اسرائیل مخالفند.

اصرار نخست‌وزیر انگلیس بر ماندن در قدرت، همزمان با گسترش رسوایی‌های اخلاقی و افزایش مطالبه عمومی برای تغییر ساختار سیاسی، نه‌تنها بحران مشروعیت داخلی را تشدید کرده بلکه دوگانگی رفتاری لندن در قبال سایر کشورها را به سطحی بی‌سابقه رسانده است.

یک ماه از حوادث تلخ روزهای 18 و 19 دی ماه و جانباختن تعداد زیادی از هموطنان می‌گذرد. حوادثی که با انحراف اعتراضات مسالمت‌آمیز صنوف و بازار نسبت به کم ارزش شدن پول ملی شروع شد و چندی نپایید که با فراخوان پسر شاه و تبلیغات گسترده سربازخبرنگاران برخی رسانه‌های فارسی‌زبان خارج کشور که همچون پادگانی خبری عمل می‌کنند، به کشته شدن جمع زیادی از هموطنان انجامید.

اغتشاشات 18 و 19 دی‌ماه‌، اگرچه در نگاه نخست می‌توانست بخشی از یک روند ناآرامی اجتماعی تلقی شود، اما بررسی دقیق‌تر ابعاد زمانی، رسانه‌ای و عملیاتی آن نشان می‌دهد که این تحرکات در چارچوب یک پروژه طراحی‌شده برای ایجاد بی‌ثباتی سیاسی و اجتماعی در ایران تعریف شده بود. ‌