تهدید_نظامی (23 خبر)

اظهارات اخیر رهبر معظم انقلاب درباره ضربه پذیر بودن قدرت‌های نظامی و امکان زمین‌گیر شدن ارتش‌های به‌ظاهر قدرتمند، نه یک موضع‌گیری احساسی، بلکه بیان فشرده یک محاسبه راهبردی است؛ محاسبه‌ای که منطق تهدید را به چالش می‌کشد و بازدارندگی فعال ایران را توضیح می‌دهد.

زمانی که دونالد ترامپ ماه گذشته ایران را تهدید کرد که اگر با توافقی برای مهار برنامه هسته‌ای خود موافقت نکند هدف حمله قرار خواهد گرفت، پنتاگون در موقعیتی نبود که فوراً این تهدید را پشتیبانی کند.میان 30 تا 40 هزار نیروی آمریکایی در خاورمیانه، مستقر در هشت پایگاه دائمی، با کمبود سامانه‌های پدافند هوایی روبه‌رو بودند.

دریابان علی شمخانی دبیر شورای دفاع با تأکید بر اینکه هرگونه حمله محدود به ایران به‌عنوان آغاز جنگ تلقی می‌شود، اعلام کرد توان موشکی جمهوری اسلامی موضوع قابل مذاکره نیست. او هشدار داد جنگ در منطقه پیامدهای جهانی دارد و طرف مقابل باید به‌جای تهدید و نمایش، مسیر گفت‌وگو را جدی دنبال کند.

فضای کنونی پیرامون ایران و آمریکا بیش از آنکه صحنه آمادگی برای جنگ باشد، میدان عملیات ادراکی و فشار روانی است. تحرکات نظامی و بزرگ‌نمایی رسانه‌ای همزمان با فعال بودن مسیر مذاکره، نشان می‌دهد که تهدید، کارکرد چانه‌زنی پیدا کرده است.

تردیدی نباید داشت که هدف اصلی ترامپ در این مقطع زمانی نیل به توافقی با ایران است و تجمع نیرو در منطقه را باید عمدتا در این رابطه دید. از اواخر دولت بایدن و بعد از شکست تلاش‌ها برای احیای برجام، اجماعی در آمریکا شکل گرفت مبنی بر اینکه مذاکره با ایران تنها در صورتی نتیجه‌بخش خواهد بود که به موازات یک «تهدید نظامی معتبر» انجام شود.

وقتی شمخانی به عنوان نماینده رهبری در شورای دفاع می گوید : هر اقدام محدود نظامی با پاسخ فراگیر روبه رو می شود یعنی ایران وارد پروژه ای نمی شود که هزینه جنگ را از هزینه تسلیم کمتر نشان دهد ؛ حتی به قیمت جنگ تمام عیار.

وزیر امور خارجه با رد هرگونه تماس اخیر با استیو ویتکاف اعلام کرد ایران هیچ درخواستی برای مذاکره نداده است. عباس عراقچی تأکید کرد مذاکره در فضای تهدید معنا ندارد و تنها از موضع برابر و با احترام متقابل امکان‌پذیر است؛ همزمان رایزنی‌های منطقه‌ای برای جلوگیری از بی‌ثباتی ادامه دارد.

تکرار تهدیدهای نظامی آمریکا علیه ایران، بیش از آنکه نشانه تصمیم واقعی برای جنگ باشد، بازتاب یک بن‌بست راهبردی است. واشنگتن در نقطه‌ای ایستاده که نه توان آغاز جنگ را دارد و نه امکان عقب‌نشینی آشکار؛ بنابراین «نمایش قدرت» به ابزار اصلی سیاست مهار ایران تبدیل شده است.

در بررسی اتفاقات اخیر ایران به نظر می‌رسد دو بعد خارجی و داخلی را باید در کنار هم دید. در این ارزیابی‌ها نباید از برنامه‌ریزی‌های خارجی غفلت کرد. بویژه در ناآرامی‌های اخیر که حتی رئیس‌جمهوری آمریکا به صورت آشکارا مواضعی مداخله جویانه داشت.

فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء (ص) با هشدار به آمریکا اعلام کرد هرگونه تعرض به خاک، امنیت و منافع ایران، تمامی پایگاه‌ها و مراکز نفوذ آمریکا را به اهداف مشروع نیروهای مسلح تبدیل خواهد کرد. به گفته او، پاسخ ایران سریع، دقیق و ویران‌کننده‌تر از تصور دشمنان خواهد بود.