منافع_ملی (25 خبر)

محمد مخبر در دیدار با خانواده شهید علی لاریجانی، او را از برجسته‌ترین چهره‌های راهبردساز انقلاب دانست و گفت این شهید، زبان گویای عقلانیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران بود.

آیه 7 سوره مبارکه «بقره» که می‌فرماید «خَتَمَ ‌الله عَلَى قُلُوبِهِمْ وَ عَلَى سَمْعِهِمْ وَ عَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ و َلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ» گاهی در سیاست هم رخ می‌دهد، برای آنان که پیش از شنیدن سخن، روایت خود را آماده کرده‌اند.

ناکامی آمریکا و اسرائیل در تحقق اهداف جنگ، از تضعیف بازدارندگی ایران تا تغییر معادلات منطقه‌ای، یک موفقیت راهبردی برای تهران رقم زد. اما پیروزی در میدان پایان کار نیست؛ اکنون آزمون اصلی آغاز شده است: تبدیل دستاوردهای جنگ به نتایج پایدار سیاسی، اقتصادی و امنیتی که بتواند موازنه جدید قدرت را تثبیت کند.

لحظه اعلام رسمی خاتمه جنگ همیشه در طول تاریخ خوشحال‌کننده‌ترین لحظه برای مردمی است که زخم‌خورده جنگ هستند. این لحظه خوشحالی که برای مردم ما نیز سرانجام فرا رسید، هم یک نقطه عطف مهم است و هم سرآغاز یک دوره دشوار دیگر. در دوره‌ای که گذشت، آمریکا و اسرائیل حاصلی جز شکست از جنگ تجاوزکارانه و غیرقانونی علیه کشورمان نبردند.

تفاهم ایران و آمریکا در شرایطی حاصل شد که طی دو ماه گذشته تهران با وجود فشارها، تهدیدها و برخی اقدامات تنش‌زا از سوی آمریکا بر تأمین منافع حیاتی و حفظ خطوط قرمز خود تأکید داشته است.

ﺗﻔﺎﻫﻢ میان ایران و آمریکا ﺩﺭﺣﺎﻟﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺯ ﻭ ﻧﺸﻴﺐ‎ﻫﺎ ﻭ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ طی حدود دوماه ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﻣﻴﺎﻧﺠﯽ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ، ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﯾﻴﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎی ﺍﺧﻴﺮ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻓﻀﺎﺳﺎﺯی ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺍی ﻭ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻋﻠﻴﻪ ﮐﺸﻮﺭﻣﺎﻥ،ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺎن‎طوﺭﮐﻪ ﺗﺮﺍﻣﭗ ﺩﺭﺭﻭﺯﻫﺎی آﻏﺎﺯﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﻨﻨد.

تجربه برجام یک درس مهم برای ایران داشت؛ هر زمان یک امر ملی وارد رقابتهای جناحی شد ، هزینه اش را کشور و منافع ملی پرداخت. تفاهم جدید ایران و آمریکا زمانی میتواند به نفع ایران تمام شود که همه ، در موفقیت ها و هزینه های آن شریک باشند؛ نه فقط یک دولت و نه یک جناح سیاسی.

سیاست خارجی موفق نه با شعارهای حداکثری سنجیده می‌شود و نه با تصویرسازی‌های احساسی از پیروزی یا شکست. آنچه اهمیت دارد، توانایی یک کشور در تبدیل ظرفیت‌های ملی به دستاوردهای پایدار است. در این مسیر، بهترین توافق نه الزاماً کامل‌ترین توافق، بلکه عقلانی‌ترین و سودمندترین انتخاب در میان واقعیت‌های موجود است.

با تسلیم، شاکی و قاضی یکی می‌شود. در جریان مذاکرات ایران و آمریکا جز اعتماد به مدیران سیاسی-‌نظامی که دست‌اندرکارند، راهی نداریم. اطلاعات ما از ظرفیت‌های نظامی-اقتصادی اندک است. از این‌رو قضاوت ما بر‌اساس کلیات تحلیلی و تجربیات گذشته است.

اگر توافق میان ایران و آمریکا در روزهای آینده نهایی شود، مهم‌ترین خطای تحلیلی آن خواهد بود که آن را صرفاً محصول مذاکرات دیپلماتیک بدانیم. واقعیت آن است که دیپلماسی امروز، نتیجه تحولات میدان و مقاومت تاریخی ملت و نیروهای مسلح ایران است. آنچه بر سر میز مذاکره شکل می‌گیرد، در عرصه قدرت و اراده ملی رقم خورده است.