تنش_منطقه‌ای (19 خبر)

منابع خبری از حمله پهپادی به بغداد و وقوع آتش‌سوزی در یکی از ساختمان‌های وابسته به سفارت آمریکا خبر دادند. ماهیت دقیق هدف مورد اصابت هنوز مشخص نیست و اطلاعاتی درباره تلفات جانی منتشر نشده است.

یک تحلیلگر اقتصادی هشدار داد که افزایش قیمت نفت به دلیل تنش‌های منطقه‌ای، اقتصاد جهانی را شبیه شوک نفتی دهه 70 کرده و در صورت تداوم، تورم و رکود را تشدید و بحرانی متفاوت از 2008 را رقم خواهد زد.

رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل هشدار داد که هرگونه حمله به خارک، تنش در خلیج فارس را گسترش داده و ایران از تنگه هرمز به‌عنوان ابزار فشار استراتژیک بهره خواهد گرفت.

مسئول امنیتی گردان‌های حزب‌الله عراق نسبت به هرگونه اقدام نظامی آمریکا علیه ایران هشدار داد؛ همزمان عمار حکیم بر ضرورت کاهش تنش‌ها از مسیر دیپلماسی تأکید کرد.

تهران هشدار داده هرگونه حمله، حتی اگر با «تغییر عامل مستقیم» انجام شود، جنگی تمام‌عیار تلقی خواهد شد. در حالی‌که واشنگتن می‌کوشد با واگذاری مسئولیت حمله به ایران به تلاویو از برچسب آغازگر جنگ بگریزد، پیام ایران روشن است: دامنه پاسخ، با جابه‌جایی مسئولیت تغییر نمی‌کند.

پاسخ‌های شجاعانه، حکیمانه و قدرتمندانه امام خامنه‌ای به رجز‌خوانی‌های این ‌روزهای ترامپ آنجا که فرمود: «اگر جنگی رخ دهد منطقه‌ای خواهد بود» و نیز این عبارت قدرتمندانه که فرمود : «ناو البته دستگاه خطرناکی است. اما خطرناک‌تر از آن سلاحی است که می‌تواند ناو را به قعردریا بفرستد.»

برخلاف انتظار، جامعه اسرائیل همزمان با انباشت توانمندی نظامی آمریکا پیرامون ایران، دچار هراس گسترده نشده است. زندگی روزمره در شهرها جریان دارد، پروازها در فرودگاه بن‌گوریون برقرار است و نشانه‌ای از رفتارهای اضطراری مانند هجوم برای خروج از کشور یا خریدهای هیجانی دیده نمی‌شود.

بازه‌سازی «10 تا 15 روزه» از سوی ترامپ فقط جنگ روانی نیست.وقتی شورای دفاع ایران پیام «اقدام پیش از حمله» مخابره کرده، این ادبیات می‌تواند به اشتباه محاسباتی ختم شود.ترامپ قبلاً هم وعده «کمک در راه» داد؛ اما عقب نشست.بازی با زمان، همیشه بی‌هزینه نمی‌ماند.

آمریکا با بزرگترین تمرکز نیرو از زمان عراق در منطقه حضور دارد ، ایران اراده پاسخگویی را با بیانات رهبری و رزمایش مهم موشکی امروز در جنوب نشان داده و مذاکرات هسته ای ادامه دارد . آیا این نمایش توان مسیر تنش را باز میکند یا راه دیگری در انتظار ترامپ است؟

دونالد ترامپ را نباید صرفاً یک فرد یا یک کنشگر شخصی تلقی کرد؛ او نمادی از ساخت قدرت و نظام تصمیم‌گیری در ایالات متحده است. نمادی از جریانی که تا حد زیادی از نهادگرایی و دیپلماسی مبتنی بر چندجانبه‌گرایی فاصله گرفته و الگوی رفتاری خود را بر «گزینه خشم» و سیاست فشار و تهدید استوار کرده است. طبیعی است که کار کردن در چنین فضایی بسیار دشوار خواهد بود.