نظم_نوین_جهانی (19 خبر)

ریشه عصبانیت ترامپ در قبال ایران که در کلمات اهانت امیز و کینه توزانه اش تجلی پیدا کرد صرفا به تحولات تنگه هرمز باز نمی گردد که به نظر می رسد بازتاب جهانی همبستگی مردم ایران و عراق در بدرقه امام مجاهد شهید در خشم او بی تاثیر نباشد.

ناکامی آلمان در کسب کرسی غیردائم شورای امنیت، نشانه‌ای از کاهش نفوذ حامیان اسرائیل و شتاب‌گیری گذار نظام بین‌الملل به سوی چندجانبه‌گرایی است؛ تحولی که پیامدهای سیاسی و ژئوپلیتیکی گسترده‌ای به همراه دارد.

مجید نیلی با تأکید بر ظهور نظم نوین جهانی، اعلام کرد در ساختار آینده جهان جایی برای سلطه‌گری، جنگ‌طلبی و سیاست «اول آمریکا» وجود نخواهد داشت.

سفر راهبردی پوتین به چین در بحبوحه تحولات جهانی، نماد تعمیق ائتلاف مسکو ـ پکن، تقویت محور قدرت‌های نوظهور و نشانه‌ای آشکار از ناکامی راهبرد آمریکا در مهار نظم چندقطبی جهان است.

دیدار شی جین‌پینگ با چنگ لی‌وون در پکن در بحبوحه تحولات امنیتی شرق آسیا، نشانه‌ای از بازآرایی قدرت جهانی و تضعیف اعتماد به هژمونی آمریکا در سایه تشدید تنش‌های تایوان، اوکراین و کره ارزیابی می‌شود.

این مقاله را به سختی بسیار تدوین کرده‌ام. برای اولین‌بار طی حدود 43سال گذشته، 38روز است که به سختی توانسته‌ام بر انجام کار فکری تمرکز پیدا کنم. این روزها که هر یک دقیقه‌اش مانند سال‌ها بر دوش زمان سنگینی می‌کند، برایم تلخ‌ترین دوران زندگی بوده است.

تحرکات اخیر در شورای امنیت و پیرامون تنگه هرمز، نشانه‌ای از ورود بحران غرب آسیا به مرحله‌ای تازه است؛ مرحله‌ای که در آن تلاش برای مشروع‌سازی مداخله نظامی، با روایت‌سازی سیاسی و تغییر موازنه‌های قدرت درهم آمیخته است.

پهلوگیری ناو بالگردبر روسی در بندرعباس و برگزاری رزمایش مشترک ایران و روسیه، صرفا یک تمرین نظامی نیست؛ این رویداد پیامی راهبردی درباره گذار از امنیت وارداتی به امنیت بومی و نشانه‌ای از تغییر موازنه قدرت در دریای عمان و شمال اقیانوس هند است.

رزمایش «کنترل هوشمند تنگه هرمز» با محوریت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در منطقه راهبردی تنگه هرمز، صرفاً یک مانور نظامی نیست؛ بلکه نمایش پیوند قدرت بومی، امنیت منطقه‌ای و پشتیبانی عملی از دیپلماسی ایران در برابر راهبرد تهدیدمحور آمریکا است.

نشست اخیر کنفرانس امنیتی مونیخ به‌جای ایفای نقش سکوی گفت‌وگوی امنیتی، به صحنه‌ای برای تقابل سیاسی با ایران بدل شد. این رویکرد نه‌تنها بیانگر خطای محاسباتی اروپا درباره تحولات داخلی ایران است، بلکه نشانه‌ای از افول جایگاه راهبردی آن در نظم نوین جهانی محسوب می‌شود.