قدرت_سیاسی (4 خبر)

اینکه آمریکا و اسرائیل سلسله‌جنبان تبدیل تظاهرات آرام مردمان به اغتشاشات بودند و اینکه عملا یک کودتای بین‌المللی برای ایران طراحی شده بود، نباید سبب شود که نحوه «جمع‌کردن» اغتشاشات مورد تحقیق و تفحص قرار نگیرد و نیز نباید از زمینه‌های فراهم‌شده به واسطه سیاست‌های فرهنگی، سیاست‌های امنیتی و سیاست داخلی و به طور کلی از سهم داخل غفلت شود.

جامعه متکثر ایرانی را شاید نتوان با هیچ جامعه دیگری مقایسه کرد. نه تکثر یک لیبرالیسم اباحه‌گرای کامل را می‌پذیرد و نه یک فضای بسیار بسته مانند کره شمالی یا چین را. در هر صورت این جامعه تحصیل‌کرده اقتضای ویژه خویش را می‌طلبد و نیازمند آن است که قدرت سیاسی همواره از دل آن بجوشد؛ یعنی سازوکارهای نهادی تعبیه شود که نو‌به‌نو قدرت سیاسی را تغذیه کند.

در سپتامبر 2025، وقتی رئیس‌جمهور آمریکا در کاخ سفید کنار نخست‌وزیر پاکستان نشست و هم‌زمان فرمانده ارتش پاکستان را نیز در همان سطح سیاسی مطرح کرد، نشانه‌ای واضح از تغییر ژرف در خاستگاه قدرت در اسلام‌آباد بود.آن لحظه کوتاه اما نمادین، آشکارا نشان داد که حتی اگر دولتِ غیرنظامی رسماً بر سر کار باشد، «نیروی واقعیِ» کشور در دستان نظامیان است.

هر سیستمی با قوای سه‌گانه خود و با پشتوانه‌ای از مردم قوام و دوام می‌آورد. تسخیر یعنی که این سه قوه حضور دارند اما نمی‌توانند مستقلا تصمیم بگیرند و به طرق گوناگون از طرف نیروهای مختلف از کار افتاده و روال طبیعی خود را از دست داده باشند یا دچار مسخ و کژکارکردی شوند. تسخیر ابعاد گوناگون دارد: