تحلیل_سیاسی (79 خبر)

«عیران عتصیون» معاون سابق رئیس شورای امنیت داخلی رژیم صهیونیستی، استعفای «جو کنت» مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم آمریکا را نشانه‌ای از آشکار شدن فریبکاری نتانیاهو در قبال دونالد ترامپ دانست.

صادق زیباکلام با اشاره به حمایت مردمی از نظام گفت: اپوزیسیون و طرفداران رضا پهلوی دچار تصور نادرست سقوط حاکمیت هستند، زیرا پایداری مردم نشان داد نظام بیدی نیست که با این بادها بلرزد.

مسئله ای که امروز به شکاف میان ترامپ و فرماندهان نظامی منجر شده توان حمله به ایران نیست؛ نداشتن نقشه برای فردای حمله است. آمریکا میتواند شلیک کند اما نمی داند زنجیره پیامدهای پس از پاسخ ایران را چگونه جمع کند. بازدارندگی امروز از تبعات نامعلوم آغاز جنگ می آید نه کمبود سلاح.

به روایت حافظ شیرازی «حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند!» در بهشت نجف‌ اشرف که مشرف بودم، فرصتی برای گفت‌وگو با هموطنان و نیز شیعیان عراقی و لبنانی، بحرینی و کویتی و عربستانی که در دریای مواج نجف حضور دارند؛ فراهم بود. نکته‌های بسیاری از هموطنان ایرانی یا شیعیان منطقه می‌آموختم.

صبح، در واشنگتن، سوالی طرح شده است؛ نه از سرِ ناآگاهی، که از جنسِ حیرت. «چرا ایران، با وجود این همه فشار، تسلیم نشده است؟» این روایت را استیو ویتکاف از زبان دونالد ترامپ نقل می‌کند؛ روایتی که بیش از آن‌که خبری باشد، نشانه‌شناسیِ یک سوءتفاهم تاریخی است؛ آنان ایران را نمی شناسند.

سخنان تازه و آخرالزمانی کشیش مایک هاکبی، سفیر امریکا در اسرائیل و اعترافی خاص از ویتکاف مذاکره‌کننده‌ی ارشد امریکا با ایران، شواهدی تازه از «بی‌منطقی» امریکا بود. در این نوشته می‌خواهم نشان دهم وقتی رهبری در دیدار اخیر گفتند که «از نشانه‌های زوال امپراتوری فاسد و ظالم امریکا، بی‌منطقی آنها است»

دونالد ترامپ را نباید صرفاً یک فرد یا یک کنشگر شخصی تلقی کرد؛ او نمادی از ساخت قدرت و نظام تصمیم‌گیری در ایالات متحده است. نمادی از جریانی که تا حد زیادی از نهادگرایی و دیپلماسی مبتنی بر چندجانبه‌گرایی فاصله گرفته و الگوی رفتاری خود را بر «گزینه خشم» و سیاست فشار و تهدید استوار کرده است. طبیعی است که کار کردن در چنین فضایی بسیار دشوار خواهد بود.

رشته‌هایی از تکرار و چرخش در تار و پود 120 سال تاریخ گذشته ایران دیده می‌شود؛ گویی سرنوشت این دیار در چرخه‌ای سه‌گانه از «انقلاب»، «کودتا» و «جنگ» گرفتار است. این چرخه‌ها، چون طوفان‌هایی بی‌امان، بنیان‌های جامعه را لرزانده، و ایران را به سوی چرخه‌ای دیگر سوق داده‌ است؛ چرخه‌هایی که گاه با شعله‌های آرمان‌گرایی آغاز شده، گاه با خدعه سیاسی به انحراف رفته است.

اختلافات اروپا و آمریکا در خصوص تشکیل ارتش مستقل اروپایی، بحران جدیدی در روابط میان دو طرف ایجاد کرده است. در حالی که برخی رهبران اروپایی به لزوم استقلال دفاعی تأکید دارند، مخالفت شدید ناتو با این خواسته، ضعف اروپا در مقابله با سلطه‌گری آمریکا را نشان می‌دهد.

اغتشاشات 18 و 19 دی‌ماه‌، اگرچه در نگاه نخست می‌توانست بخشی از یک روند ناآرامی اجتماعی تلقی شود، اما بررسی دقیق‌تر ابعاد زمانی، رسانه‌ای و عملیاتی آن نشان می‌دهد که این تحرکات در چارچوب یک پروژه طراحی‌شده برای ایجاد بی‌ثباتی سیاسی و اجتماعی در ایران تعریف شده بود. ‌