تحلیل_سیاسی (67 خبر)

امضای تفاهم ایران و آمریکا، تا همین جای کار، بسیاری را به خشم و هراس انداخته است. غیر از جمعی از اپوزیسیون خارج‌نشین درخواست کننده کمک از ترامپ و نتانیاهو برای حمله به ایران و جمعی از تندروهای داخلی، اسرائیل بیش از بقیه در تکاپو برای مقابله با این تفاهم است.

رئیس مجلس شورای اسلامی در سفر به باکو و حضور در اجلاس اتحادیه مجالس کشورهای اسلامی، با اشاره به تحولات پس از جنگ رمضان تأکید کرد که تجربه اخیر نشان داد قدرت‌های فرامنطقه‌ای نه تنها تأمین‌کننده امنیت نیستند، بلکه خود به عاملی برای ناامنی در منطقه تبدیل شده‌اند.

افشای محتوای یک تماس تلفنی محرمانه نشان می‌دهد دونالد ترامپ در اوج مذاکرات پایان جنگ غزه، با لحنی تند نتانیاهو را به تلاش برای برهم زدن توافق متهم کرده و حتی تهدید به قطع روابط کرده است؛ روایتی که از شکاف عمیق میان دو متحد سنتی پرده برمی‌دارد.

سیاست خارجی موفق نه با شعارهای حداکثری سنجیده می‌شود و نه با تصویرسازی‌های احساسی از پیروزی یا شکست. آنچه اهمیت دارد، توانایی یک کشور در تبدیل ظرفیت‌های ملی به دستاوردهای پایدار است. در این مسیر، بهترین توافق نه الزاماً کامل‌ترین توافق، بلکه عقلانی‌ترین و سودمندترین انتخاب در میان واقعیت‌های موجود است.

رسانه عمومی زمانی می‌تواند نقش ملی ایفا کند که سه ویژگی را همزمان داشته باشد: استقلال نسبی از رقابت‌های سیاسی، بازنمایی متکثر دیدگاه‌های جامعه، و نهایتاً وفاداری به واقعیت‌های پیچیده و چندوجهی. هرگاه یکی از این سه اصل تضعیف شود، رسانه از جایگاه نهاد عمومی به ارگان یک جریان خاص تبدیل می‌شود. مشکل امروز صداوسیما دقیقاً در همین نقطه قرار دارد.

مسعود پزشکیان در نطق اخیر خود در جمع مدیران وزارت علوم، برای توصیف شرایط امروز ایران، چندبار از تعبیر «شرایط پیچیده و چندوجهی» استفاده کرد و از اینکه صدا وسیما، از تبیین این شرایط پیچیده غفلت می‌کند گلایه کرد. اما تعبیر «شرایط پیچیده» در نظر رئیس‌جمهور چه معنایی ممکن است داشته باشد؟

«توماس فریدمن، ستون‌نویس برجسته نیویورک‌تایمز، با اشاره به بن‌بست راهبردی واشینگتن در برابر تهران، تاکید کرد که دونالد ترامپ برای خروج از بحران ناچار است شعار “تسلیم ایران” را کنار گذاشته و به توافقی مشابه برجام تن دهد؛ توافقی که او احتمالاً شکست در آن را تحت پوشش یک پیروزی بزرگ به افکار عمومی آمریکا خواهد فروخت.»

درفصل آتش‌بس، جنگ و مذاکره هر دوبا بن‌بستی مواجه شده است که پیش‌بینی درمورد آینده را دشوار می‌نماید.دو جنگ 12روزه و رمضان درعین اینکه به ایران صدمات جدی واردنموده،اما دستاورد‌های مدنظر آمریکا واسرائیل را نیز در پی نداشته است.ایران در تنهایی استراتژیک خویش وبه رغم ظرفیت‌های محدود در قیاس با دشمنان توانسته است خدشه‌ای جدی به هیبت آمریکاازمنظر جهانی وارد نماید.

امروز تقریبا همه به این نتیجه رسیده‌اند که در مسئله جنگ، «زمان» همان امر تعیین‌کننده است و به نوعی، حرف اول و آخر را فعلا، «زمان» است که می‌زند. همین امر موضوع «تاب‌آوری» را در این جنگ، «برجسته» کرده و کارشناسان معتقدند، از این پس طرفی در جنگ برنده خواهد بود که «تحمل» بیشتری داشته باشد.

روزنامه القدس عربی با استناد به تحلیل‌های جان مرشایمر نوشت: جنگ با ایران می‌تواند به نماد افول راهبردی آمریکا تبدیل شود؛ نبردی که به‌زعم نویسنده نه‌تنها به اهداف واشنگتن نرسیده، بلکه شکاف‌های عمیق در محاسبات سیاسی و نظامی ایالات متحده را آشکار کرده است.