تحلیل_سیاسی (22 خبر)

فرستاده پیشین آمریکا در امور ایران گفت اظهارات روزانه ترامپ و مشاورانش نشان می‌دهد که اهداف جنگ علیه ایران مدام تغییر می‌کند و این موضوع بیانگر ناامیدی در دستیابی به اهداف اولیه است.

نظریه‌پرداز برجسته روابط بین‌الملل با اشاره به طولانی شدن جنگ با ایران تأکید کرد که آمریکا به پیروزی سریع دست نیافته و اکنون وارد یک جنگ فرسایشی شده است؛ وضعیتی که به گفته او می‌تواند به یک شکست جدی برای واشنگتن منجر شود.

روزنامه فایننشال تایمز هشدار داد حمله به ایران می‌تواند آمریکا را در باتلاقی تازه در خاورمیانه گرفتار کند؛ درگیری‌ای که با افزایش تلفات و احتمال اعزام نیروهای زمینی پیچیده‌تر می‌شود.

«عیران عتصیون» معاون سابق رئیس شورای امنیت داخلی رژیم صهیونیستی، استعفای «جو کنت» مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم آمریکا را نشانه‌ای از آشکار شدن فریبکاری نتانیاهو در قبال دونالد ترامپ دانست.

صادق زیباکلام با اشاره به حمایت مردمی از نظام گفت: اپوزیسیون و طرفداران رضا پهلوی دچار تصور نادرست سقوط حاکمیت هستند، زیرا پایداری مردم نشان داد نظام بیدی نیست که با این بادها بلرزد.

مسئله ای که امروز به شکاف میان ترامپ و فرماندهان نظامی منجر شده توان حمله به ایران نیست؛ نداشتن نقشه برای فردای حمله است. آمریکا میتواند شلیک کند اما نمی داند زنجیره پیامدهای پس از پاسخ ایران را چگونه جمع کند. بازدارندگی امروز از تبعات نامعلوم آغاز جنگ می آید نه کمبود سلاح.

به روایت حافظ شیرازی «حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند!» در بهشت نجف‌ اشرف که مشرف بودم، فرصتی برای گفت‌وگو با هموطنان و نیز شیعیان عراقی و لبنانی، بحرینی و کویتی و عربستانی که در دریای مواج نجف حضور دارند؛ فراهم بود. نکته‌های بسیاری از هموطنان ایرانی یا شیعیان منطقه می‌آموختم.

صبح، در واشنگتن، سوالی طرح شده است؛ نه از سرِ ناآگاهی، که از جنسِ حیرت. «چرا ایران، با وجود این همه فشار، تسلیم نشده است؟» این روایت را استیو ویتکاف از زبان دونالد ترامپ نقل می‌کند؛ روایتی که بیش از آن‌که خبری باشد، نشانه‌شناسیِ یک سوءتفاهم تاریخی است؛ آنان ایران را نمی شناسند.

سخنان تازه و آخرالزمانی کشیش مایک هاکبی، سفیر امریکا در اسرائیل و اعترافی خاص از ویتکاف مذاکره‌کننده‌ی ارشد امریکا با ایران، شواهدی تازه از «بی‌منطقی» امریکا بود. در این نوشته می‌خواهم نشان دهم وقتی رهبری در دیدار اخیر گفتند که «از نشانه‌های زوال امپراتوری فاسد و ظالم امریکا، بی‌منطقی آنها است»

دونالد ترامپ را نباید صرفاً یک فرد یا یک کنشگر شخصی تلقی کرد؛ او نمادی از ساخت قدرت و نظام تصمیم‌گیری در ایالات متحده است. نمادی از جریانی که تا حد زیادی از نهادگرایی و دیپلماسی مبتنی بر چندجانبه‌گرایی فاصله گرفته و الگوی رفتاری خود را بر «گزینه خشم» و سیاست فشار و تهدید استوار کرده است. طبیعی است که کار کردن در چنین فضایی بسیار دشوار خواهد بود.