تحلیل_سیاسی (80 خبر)

اختلاف نظر و چون و چرا در مباحث راهبردی سیاسی- اجتماعی و نیز فرهنگی همیشه بوده و هست. چنانکه اشاره کردم، مشکل وقتی پدیدار می‌شود که یک طرف و یک صدا، حقیقت را در مشت خود می‌بیند یا می‌انگارد و طرف دیگر را بر باطل و حتی خائن تلقی می‌کند.

دور از ذهن نیست که آمریکا پس از تجربه جنگ مستقیم با ایران، به این جمع‌بندی رسیده باشد که هزینه تقابل نظامی بسیار بالاست و از این پس راهبرد محاصره ژئوپلیتیکی سراسری را دنبال کند. در این سناریو، اوکراین، برخی بازیگران قفقاز، اسرائیل، فشارهای دریایی در خلیج فارس و تحریم‌های اقتصادی اجزای یک راهبرد واحد خواهند بود، هرچند موفقیت آن قطعی نیست.

«روان‌سیاسی» (به سیاق روان‌شناسی) در جنگ را جدی بگیریم و به پیامدهای مخرب آن برای توده ایرانی بپردازیم. مردم ما در معرض بزرگ‌ترین حملات روانی هستند و از هر سو تیر فتنه بر آنان می‌بارد. اگر نگران بمباران‌ها و زیرساخت‌ها و جان عزیزان خود هستیم، باید به بمباران روانی مردمان که از سوی دوست و دشمن در جریان است، حساس باشیم و سعی در دفاع از روان مردم خود کنیم.

سه چارچوب «اعتمادسازی»، «تخاصم دائمی» و «تعامل پس از اثبات قدرت» به‌عنوان الگوهای اصلی مواجهه ایران با غرب معرفی می‌شود. بر پایه این تحلیل، تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که همکاری پایدار با غرب تنها پس از اثبات قدرت، استقلال و افزایش هزینه تقابل برای طرف مقابل امکان تحقق خواهد داشت.

رهبر شهیدمان بارها در سخنان خود به لزوم دشمن‌شناسی تصریح کردند. اگر به طور سطحی به این امر بنگریم، کافی‌ است آدم‌ها و حکومت‌ها و کشورها را از نظر اینکه دوست یا دشمن هستند، فهرست کنیم و به‌اصطلاح با یک ممیزی ساده دوست و دشمن را تشخیص دهیم.

توانمندی‌های دفاعی کشور اگرچه در زمان پذیرش قطعنامه 598 سازمان ملل - که در چنین روز‌هایی در سال 1367 انجام شد - مانند امروز نبود، سیره امام و رهبر معظم انقلاب اسلامی در مواجهه با دو پدیده قطعنامه و توافقنامه بسیار شبیه به همدیگر است.

در روزگار جنگ، بزرگ‌ترین سرمایه یک کشور، وحدت اراده در حکمرانی است. ایران بارها در مقاطع دشوار نشان داده است که هرگاه ارکان حکمرانی بر سر یک راهبرد مشترک به تفاهم رسیده‌اند، حتی پیچیده‌ترین بحران‌ها نیز قابل مدیریت بوده است.

مایکل شوئر، افسر پیشین سازمان سیا، با انتقاد از سیاست‌های جنگی واشنگتن، مدعی شد آمریکا بدون شناخت تاریخی از ایران وارد تقابل شده و ملت‌ها در برابر فشار خارجی تسلیم نمی‌شوند.

ظواهر امر نشان می‌دهد تفاهم‌نامه‌ی میان ایران و امریکا که تا چند روز پیش امریکا یک‌به‌یک بند‌های آن را نقض می‌کرد، اکنون از بالا تا پایین پاره شده است.

این روزها به‌خوبی آثار از بین‌ رفتن مرجعیت رسانه‌ای کشور قابل مشاهده است.کسانی که در تمام این سال‌ها از دولت روحانی تا دولت پزشکیان به بهبود وضعیت رسانه‌های کشور بی‌اعتنایی کردندو کمترین سیاست و برنامه و عملی برای درمان دردهای مطبوعات ورسانه‌ها داشتند،امروز باید نتیجه‌اش را ببینندو مسئولیتش را بپذیرند که چگونه تیزی این بومرنگ به سوی خودشان وکشور برگشته است.