سیاست_خارجی_ایران (4 خبر)

همزمان با‌گذار از اوج درگیری‌های نظامی ناشی از تجاوز دشمن آمریکایی-اسرائیلی به سمت یک وضعیت آتش‌بس و فروکش کردن شعله‌های مستقیم جنگ رمضان، جغرافیای سیاسی منطقه با واقعیت‌های نوظهوری مواجه شده است.

ایران درگذر زمان وبه ‌تدریج به مرحله‌ای رسید که دریادداشت‌های پیشین خوداز آن با عنوان«راه‌حل نهایی» یاد کرده‌ام.مقصود من ازاین تعبیر، شرایطی بود که احتمال درگیری نظامی در آن وجود داشت. هر چند شاید بسیاری از مسوولان نظامی و غیرنظامی تصور نمی‌کردندکاربه چنین مرحله‌ای برسد،امابه‌ تدریج کنترل برخی روندها دشوار شد و شرایط به سمتی رفت که وقوع جنگ اجتناب‌ناپذیر شد.

تحرکات اخیر سیاست خارجی و امنیتی ایران فقط سفر و دیدار دیپلماتیک نیست؛ یک آرایش چندلایه برای مهار بحران در حال اجراست. از فعال‌سازی کانال‌های منطقه‌ای تا پیام‌های بازدارنده امنیتی، تهران می‌کوشد هم مسیر گفتگو را باز نگه دارد و هم هزینه هر خطای محاسباتی را برای رقیب بالا ببرد.

دیپلماسی اجبار (coersive diplomacy) رویکردی است که از اهرم دیپلماتیک شامل تهدید به استفاده از زور و تحریم یا انزوای سیاسی، بهره می‌برد. هدف از این نوع دیپلماسی، واداشتن دولت متخاصم به هر اقدام مدنظر یا بازداشتن او از انجام هر اقدامی (خصمانه) است.