سرمایه_اجتماعی (24 خبر)

به روایت حافظ شیرازی «حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند!» در بهشت نجف‌ اشرف که مشرف بودم، فرصتی برای گفت‌وگو با هموطنان و نیز شیعیان عراقی و لبنانی، بحرینی و کویتی و عربستانی که در دریای مواج نجف حضور دارند؛ فراهم بود. نکته‌های بسیاری از هموطنان ایرانی یا شیعیان منطقه می‌آموختم.

از ابهامات و سوالات فراوان درباره وقایع خونین دی‌ماه می‌گذرم، سوالاتی که نمی‌تواند بی‌جواب بماند و جواب آنها تکلیف خیلی از مسائل امروز و آینده را روشن می‌کند. اکنون به عوامل واگرایی در شرایط نیاز حیاتی‌تر از همیشه به انسجام ملی می‌پردازم.

روز گذشته عضو کمیسیون اجتماعی مجلس با اشاره به گزارش‌هایی درباره باقی‌ماندن پیکر برخی زنان بدون هویت گفت:تعدادی از اجساد هنوز شناسایی نشده‌اند و پیگیری‌ها ادامه دارد.اما ساعتی بعد سازمان پزشکی قانونی کشور ضمن تکذیب این مطلب گفت:تمامی بانوان جان‌باخته درحوادث دی‌ماه شناسایی وتحویل بستگان شده‌اند وپیکرهیچ بانوی ناشناس مرتبط باحوادث ماه گذشته دراین مرکز نیست.

در مواجهه با اعتراض‌های اخیر، روایت مسلط در بخش‌هایی از حاکمیت و رسانه‌های رسمی، بر یک فرض ساده‌ساز استوار شده بود: این‌که ریشه بخش قابل‌توجهی از اعتراض‌ها را باید در ناآگاهی تاریخی، فقدان سواد رسانه‌ای و بی‌توجهی به شرایط حساس کشور و منطقه جست‌وجو کرد.

سیاست مهربانی عبارت است از حکمرانی با رویکرد بازسازی اعتماد عمومی، تمرکز بر همدلی با مردم و ایجاد فرصت‌های واقعی برای مشارکت، آزادی عمل اجتماعی و سیاسی شهروندان و بهبود معیشت. این سیاست مبتکرانه می‌تواند به عنوان یک راهبرد عملی برای افزایش اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی و نیز تقویت مشروعیت دولت تحلیل شود.

اعتراضات دی ماه 1404 از جمله اعتراضاتی است که هر از چند گاهی در ایران رخ می‌دهد. ریشه این اعتراضات را باید در چند عامل مهم جستجو کرد. شاید بتوان مهم‌ترین عامل اعتراضات مردم را در وجود نارضایتی‌های گوناگون در بخش‌های زیادی از جامعه از جمله در بین جوانان دانست.

حوادث دی‌ماه، فارغ از هر تحلیل سیاسی و رسانه‌ای، حامل پیام‌هایی روشن از متن جامعه بود؛ پیام‌هایی که نمی‌توان و نباید از کنار آنها عبور کرد. دولت بر این باور است که هر رخدادی در بستر اجتماعی کشور، پیش از آن‌که به مسأله‌ای امنیتی یا مدیریتی تبدیل شود، نشانه‌ای از مطالبات، نگرانی‌ها و دغدغه‌های مردم است.

راهپیمایی 22 بهمن امسال با ویژگی‌ متفاوتی نسبت به سال‌های اخیر برگزار شد؛ نه صرفاً از حیث جمعیت، بلکه از منظر ترکیب اجتماعی و پیام سیاسی آن. آنچه در خیابان‌های تهران، مشهد و صد‌ها شهر دیگر دیده شد، صرفاً تکرار یک مناسک سالانه نبود، بلکه نشانه‌ای از فعال‌شدن لایه‌ای جدید از جامعه در یک بزنگاه تاریخی بود.

وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی با قدردانی از مشارکت مردم، حضور ملت را عامل تقویت سرمایه اجتماعی و افزایش قدرت بازدارندگی کشور و راهی برای حل بسیاری از مشکلات دانست.

بدون تردید در یکی از غمبارترین، بحرانی‌ترین و سرنوشت‌سازترین روزگاران این سرزمین عزیز و پرحادثه به سر می‌بریم. غمبارترین به‌خاطر اینکه به‌طور بی‌سابقه‌ای، حداقل تا آنجا که حافظه تاریخی گواهی می‌دهد، ظرف کمتر از 48ساعت، چندهزارنفر از شهروندان و به‌ویژه، جوانان نازنینمان، جانشان را از دست دادند و رفتند و بخش بزرگی از جامعه ایران را نیز سوگوار شد.