اعتراف ایلان ماسک به استفاده پنتاگون از استارلینک علیه ایران، پرده از تبدیل زیرساخت‌های غیرنظامی به ابزار جنگی برداشت؛ جایی که سود اقتصادی، اخلاق، حقوق بشر و مسئولیت انسانی را قربانی اهداف نظامی کرده است.

بامداد پنجشنبه، آسمان شرق هرمزگان بار دیگر شاهد تنش‌آفرینی نیروهای متجاوز آمریکا و در مقابل، واکنش سریع و قاطع نیروهای مسلح کشورمان بود. این درگیری که با ممانعت از عبور غیرقانونی یک شناور تحت حمایت آمریکا آغاز شد، با تعرض موشکی به حاشیه فرودگاه بندرعباس و پاسخ متقابل سپاه پاسداران به پایگاه هوایی مبدأ تجاوز در ساعت 4:50 بامداد ادامه یافت.»

در جهان امروز، سرعت تصمیم‌گیری بخشی از سرمایه حکمرانی است. کشورهایی موفق‌ترند که بتوانند در عین حفظ عقلانیت و بررسی کارشناسی، سریع، شفاف و قاطع تصمیم بگیرند و عمل کنند. تأخیر بیش از حد، فرصت‌ها را می‌سوزاند، هزینه‌ها را افزایش می‌دهد و جامعه را خسته می‌کند.

در شرایطی که نشانه‌هایی روشن از پیشرفت در دستیابی به یک تفاهم دیده می‌شود و فضای منطقه به سمت کاهش تنش نسبی حرکت کرده، ترامپ در یک توئیت، ناگهان از الحاق کشورهای منطقه – وحتی ایران! - به پیمان ابراهیم سخن می‌گوید تا عملاً «هزینه سیاسی توافق» را چند برابر ‌کند.

ایران در جنگ چهل روزه، از یک سو نشان داد که توان و اراده پاسخ‌گویی دارد و از سوی دیگر تأکید کرد که راه کاهش تنش، مشارکت منطقه‌ای و کنار گذاشتن الگوی امنیت وارداتی است. این ترکیب، همان چیزی است که می‌توان آن را سیاست «نه سیگنال ترس، نه سیگنال تجاوز» نامید.