اعتماد_عمومی (28 خبر)

در سال های اخیر، همواره نقد و نظرها درباره رسانه ملی بازار داغی داشته و دارد؛ به طور مشخص، این بازار در حوالی و پیرامون وقایع و رویدادها داغ تر، جدی تر و پرحجم تر می شود. دقیقا در همین ایام و در میانه حال و احوال جنگی که اکنون در آنیم، وجهی دیگر از انتقادها و حرف و حدیث ها درباره صدا و سیما به اوج خود رسیده است.

صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، بر اساس قانون اساسی، یک رسانه حاکمیتی و ملی است؛ رسانه‌ای که باید متعلق به همه ملت باشد، نه تریبون یک جریان سیاسی یا بازتاب‌دهنده سلایق مدیریتی و جناحی.

در روزگار جنگ، بزرگ‌ترین سرمایه یک کشور، وحدت اراده در حکمرانی است. ایران بارها در مقاطع دشوار نشان داده است که هرگاه ارکان حکمرانی بر سر یک راهبرد مشترک به تفاهم رسیده‌اند، حتی پیچیده‌ترین بحران‌ها نیز قابل مدیریت بوده است.

جامعه‌ای که مردم در آن به نهاد قضایی اعتماد دارند، اختلافات خود را به جای خیابان، به محکمه می‌برند؛قانون راجایگزین انتقام می‌کنند؛ وآینده را بر پایه امید به عدالت می‌سازند.این همان سرمایه‌ای است که هر نظام سیاسی برای عبور از بحران‌ها بیش از هر چیز دیگری به آن نیاز دارد؛ سرمایه‌ای که تنها با یک قوه قضائیه سالم، مستقل، قانون‌مدار، چابک و پاسخگو به دست می‌آید.

نتایج یک نظرسنجی نشان می‌دهد بی‌اعتمادی به دولت فدرال در آمریکا به بالاترین سطح دو دهه اخیر رسیده و تنها 25 درصد مردم به آن اعتماد دارند.

امضای تفاهم‌نامه پایان جنگ، هرچند نقطه عطفی مهم در کاهش تنش‌های نظامی و گشایش یک مسیر تازه سیاسی است، اما در دل یک نظم ژئوپلیتیکی ناپایدار و پرتحول شکل گرفته است. از همین رو بیش از آنکه بتوان آن را «پایان یک وضعیت» دانست، باید آن را آغاز مرحله‌ای تازه از عدم‌قطعیت‌ها تلقی کرد.

پس از هر جنگی، یک وسوسه سیاسی شکل می‌گیرد که پیروزی‌ها را به نام خود ثبت کنیم و هزینه‌ها را به گردن دیگری بیندازیم. امروز نیز نشانه‌هایی از همین رویکرد دیده می‌شود. در حالی که کشور برای عبور از شرایط دشوار اقتصادی به انسجام و عقلانیت نیاز دارد، برخی می‌کوشند تمام مشکلات را متوجه دولت پزشکیان کنند.

در سال‌های اخیر انگاره‌ای در عرصه عمومی کشور شکل گرفت و کم‌کم باورپذیر شد که مسئولان جمهوری اسلامی دارای فساد مالی هستند و دشمن نیز متأثر از فرهنگ ایرانی- اسلامی که این امور را بسیار زشت و قبیح می‌داند، بر موضوع سوار شد.

این روزها آنچه در بخش قابل‌توجهی از برنامه‌های صداوسیما دیده می‌شود، بیش از آنکه بازتاب‌دهنده واقعیت متکثر جامعه ایران باشد، نمایشی پررنگ از یک قرائت محدود، جناحی و گاه افراطی از سیاست و مطالبات عمومی است.

دو جنگ اخیر، صرف‌نظر از نتایج نظامی و سیاسی آن، یک حقیقت مهم را آشکار کرد که ملت‌ها در لحظه‌های بحران، بیش از هر زمان دیگری با واقعیت‌های خود روبه‌رو می‌شوند.