جنگ_روانی (30 خبر)

ترامپ با زبان حکومت می‌کند؛ زبانی که نه دیپلماتیک است، نه مؤدب، نه کلاسیک. او واژه را به دشنه تبدیل کرده است. تهدیدهای آخرالزمانی، تحقیرهای مستقیم و صراحت‌های عریان، اجزای یک معماری سیاسی‌اند که هدفش تسلط بر رسانه، مرعوب‌سازی رقیب، امتیازگیری در مذاکره و بسیج افکار عمومی داخلی است.

حزب‌الله لبنان با انتشار ویدئویی به شهرک‌نشینان صهیونیست هشدار داد فریب وعده‌های نتانیاهو درباره ایجاد کمربند امنیتی را نخورند، زیرا این اقدام مانع از حملات مقاومت و فعال شدن آژیرهای خطر نخواهد شد.

رئیس دفتر حفاظت منافع جمهوری اسلامی ایران در قاهره گفت: تهدیدات ترامپ صرفاً فضاسازی رسانه‌ای است.

اظهارات اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، درباره جنگ با ایران و گزینه‌های مدنظر دونالد ترامپ، بیش از آنکه بر واقعیات استوار باشد، بازتابی از تلاش برای پنهان‌سازی شکست‌های میدانی و مهار پیامدهای سیاسی و اقتصادی آن است.

در آستانه پایان یافتن ضرب‌الاجل 48 ساعته دونالد ترامپ برای حمله به زیرساخت‌های برق ایران در صورت باز نشدن تنگه هرمز، او با اعلام مهلت پنج روزه و ادعای مذاکرات «سازنده»—که از سوی تهران تکذیب شد—تاکتیک جدیدی در برابر استیصال ناشی از محدود شدن راه های برون رفت از بن بست خود ساخته ارائه کرد.

تناقض درمواضع مقامات آمریکایی درباره عبورنفتکش‌ها ازتنگه هرمز وتکذیب‌های پیاپی کاخ سفید ورسانه‌های غربی،نشانه‌ای ازآشفتگی عملیاتی وروانی واشنگتن دربرابر واقعیت ژئوپلیتیکی خلیج فارس و تسلط مطلق ایران بر این آبراه است. در حالی که ایران بر موقعیت راهبردی خوددراین گذرگاه حیاتی تأکیددارد،روایت‌سازی رسانه‌ای آمریکا بیش ازهرزمان دیگر بابحران اعتبارروبه‌رو شده است.

به روایت حافظ شیرازی «حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند!» در بهشت نجف‌ اشرف که مشرف بودم، فرصتی برای گفت‌وگو با هموطنان و نیز شیعیان عراقی و لبنانی، بحرینی و کویتی و عربستانی که در دریای مواج نجف حضور دارند؛ فراهم بود. نکته‌های بسیاری از هموطنان ایرانی یا شیعیان منطقه می‌آموختم.

بازه‌سازی «10 تا 15 روزه» از سوی ترامپ فقط جنگ روانی نیست.وقتی شورای دفاع ایران پیام «اقدام پیش از حمله» مخابره کرده، این ادبیات می‌تواند به اشتباه محاسباتی ختم شود.ترامپ قبلاً هم وعده «کمک در راه» داد؛ اما عقب نشست.بازی با زمان، همیشه بی‌هزینه نمی‌ماند.

ادعای «ارتش سایه» و بزرگ‌نمایی نفوذ خیالی، در امتداد پروژه‌ای رسانه‌ای برای بازتولید فشار خارجی علیه ایران قابل تحلیل است؛ پروژه‌ای که پس از ناکامی در موج‌سازی میدانی، اکنون با اتکا به لابی‌گری، نشست‌های نمایشی و روایت‌های حقوق‌بشری، مسیر تازه‌ای برای مشروعیت‌سازی تحریم و تهدید می‌جوید.

با تشدید تنش‌های منطقه‌ای و برجسته‌سازی رسانه‌ای اعزام ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» به نزدیکی ایران، بار دیگر گفتمان تهدید نظامی آمریکا در کانون توجه قرار گرفته است؛ گفتمانی که در برابر واقعیت‌های میدانی و توانمندی‌های نظامی ایران، بیش از آنکه نشانه آمادگی برای جنگ باشد، رنگ و بوی جنگ روانی و نمایش قدرت دارد.