قدرت_نرم (14 خبر)

مراسم وداع با رهبر شهید را که فعلآ فقط دو روز از آن گذشته، باید به تعبیر سی ان ان ، رسانه معتبر آمریکایی، «رژه پیروزی» مردم ایران نامید، این پیروزی بیش از هر چیز، پیروزی انسجام ملی بر پروژه فروپاشی بود؛ پیروزی تداوم نهادهای سیاسی بر راهبرد بی‌ثبات‌سازی؛ و پیروزی اراده ملی بر جنگ شناختی.

جدیدترین آمار شبکه دیپلماتیک جهان نشان می‌دهد چین با 274 نمایندگی خارجی در صدر قرار دارد و ایران با 149 نمایندگی، جایگاهی بالاتر از سوئیس، عربستان و امارات کسب کرده است.

آغاز برگزاری مسابقات جهانی فوتبال در آمریکا، کانادا ومکزیک در ژوئن 2026 (خرداد 1405)، بی‌تردیدیکی از پرمناقشه انگیزترین رخدادنه فقط ورزشی، بلکه سیاسی است.رفتار دولت ترامپ در روابط خارجی و سیاست‌های دولت او در قبال مباحث صدور ویزای ورزشکاران، داوران وتماشاگران در تاریخ پرنشیب وفراز برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال، نقطه عطفی درپیوند سیاست در ورزش می‌باشد.

دلایل ریز و درشت زیادی وجود دارد که تحلیلگران خارجی و داخلی با استناد به آنها پیروزی و ایستادگی جمهوری اسلامی در مقابل غول‌های نظامی و فناوری اطلاعاتی امریکا را تحلیل می‌کنند و در بهت و حیرت هستند. اما تفاوت بین میزان قدرت دو طرف و اساسی‌ترین عوامل پیروزی ملت در محاصره اقتصادی ایران چیست؟

آنگاه که یک هنرمند از پوسته فنی خویش خارج می‌شود و درباره امور عمومی موضع‌گیری می‌کند، به حیطه روشنفکری اجتماعی وارد می‌شود. البته از همان ابتدا که فیلم می‌سازد وقتی که یک «تم اجتماعی» را انتخاب می‌کند وارد این عرصه شده است.یعنی به هر حال او یک روشنفکر است که قالب هنر را برای بیان مواضع اجتماعی یا سیاسی‌اش انتخاب می‌کند.

در تحولات شتابناک جهان معاصر یکی از خطاهای بزرگ در فهم مناسبات قدرت، تقلیل «قدرت ملی» به ظرفیت‌های صرفاً اقتصادی، نظامی یا فناورانه است. تجربه تاریخی تمدن‌ها آشکارا نشان می‌دهد که قدرتِ فاقدِ عمق فرهنگی و پشتوانه تمدنی، هرچند در کوتاه‌مدت توان تولید سلطه را داشته باشد، در بلندمدت دچار فرسایش معنایی، بحران هویت و فروپاشی درونی خواهد شد.

در حالی که واشنگتن سال‌ها بر ابزارهایی چون تحریم، محدودیت‌های فناوری و ائتلاف‌های امنیتی برای مهار پکن تکیه کرده بود، تحولات اخیر نشان می‌دهد چین با کاهش وابستگی‌های خود و گسترش نفوذ اقتصادی و فناوری، توانسته این اهرم‌ها را تا حد زیادی بی‌اثر کند و موازنه قدرت را تغییر دهد.

آمریکاباردیگر برای نام‌گذاری یک عملیات نظامی مداخله‌جویانه، از عنوانی فریبنده استفاده کرد.نام‌گذاری اقدام جدیدنیروهای نظامی واشنگتن درمنطقه خلیج فارس به«پروژه آزادی»،بیشتر ازآن‌که اسم‌گذاری ساده باشد،یک «ساخت معنا» برای موجه‌سازی عملیات مداخله جویانه است.این همان نقطه‌ای است که سیاست،رسانه وزبان به هم گره می‌خورندو«جنگ»درهیات «مأموریت اخلاقی»بارتعریف می شود.

قبلا هم در این ستون گفته ایم که اکثر جنگ های نامتقارن در نتیجه خطای محاسباتی به شکست آنجامیده است. خودکامگان جنگ افروز، عناصر قدرت نظامی و اقتصادی را طی فرمول های ریاضی محاسبه می کنند و با توهم پیروزی سریع وارد جنگ می شوند، اما به اهداف خود نمی رسند و شکست می خورند، چراکه عوامل خارج از معادلات مادی را نشناخته و نتوانسته اند وارد محاسبات خود کنند.

ترامپ با زبان حکومت می‌کند؛ زبانی که نه دیپلماتیک است، نه مؤدب، نه کلاسیک. او واژه را به دشنه تبدیل کرده است. تهدیدهای آخرالزمانی، تحقیرهای مستقیم و صراحت‌های عریان، اجزای یک معماری سیاسی‌اند که هدفش تسلط بر رسانه، مرعوب‌سازی رقیب، امتیازگیری در مذاکره و بسیج افکار عمومی داخلی است.