انسجام_اجتماعی (13 خبر)

رئیس قوه قضاییه با تأکید بر ضرورت حفظ وحدت ملی گفت دشمنان از انسجام مردم ایران ناراضی‌اند و تلاش می‌کنند این همبستگی را مخدوش کنند.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با تأکید بر نقش انسجام ملی، اتحاد ملت ایران را رمز پیروزی دانست و بر ضرورت حفظ آن تأکید کرد.

در «جنگ» عنصر «خیابان» را نمی‌توان نادیده گرفت. در نظر دارم در سلسله‌ یادداشت‌هایی، موضوع «جامعه و جنگ» را به بحث بگذارم. یکی از مهم‌ترین سرفصل‌های این بحث، نسبت «خیابان و جنگ» است؛ پدیده‌ای قابل تامل که ابعاد اجتماعی و سیاسی متعددی دارد. «خیابان و جنگ» صرفا یک پدیده موقت یا لحظه‌ای گذرا نیست.

مروری بر زندگی مردم در جوامع مختلف نشان می‌دهد که بیشتر آنها بارها شرایط دشوار از قبیل سیل، زلزله، توفان، جنگ، بحران‌های بهداشتی، اقتصادی، سیاسی و سایر انواع بلایای طبیعی و غیرطبیعی را تجربه کرده‌اند.

مفهوم ابرقدرت در قرن بیست‌ویکم دیگر فقط به تعداد ناوهای هواپیمابر و کلاهک‌های هسته‌ای محدود نمی‌شود، بلکه به «توان ایستادگی»، «ظرفیت ترمیم»، «قدرت پاسخگویی» و «میزان تاب‌آوری در زیر شدیدترین فشارها» وابسته است.

وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی با تأکید بر نقش انسجام اجتماعی و تقویت بنیان‌های اقتصادی، گفت پراکندگی و تفرقه بزرگ‌ترین مانع قدرت‌یابی و دستیابی به عزت و استقلال است.

جابه‌جایی گسل‌های سیاسی، اجتماعی و بین‌المللی پس از جنگ اخیر امریکا علیه ایران در دو کشور روندی معکوس داشت؛ تغییراتی که گرچه حاشیه‌ای به نظر می‌رسد، اما با دیدی واکاوانه، آثار و پیامدهایی بسیار بنیادین برجای گذاشت.

سیاست مهربانی عبارت است از حکمرانی با رویکرد بازسازی اعتماد عمومی، تمرکز بر همدلی با مردم و ایجاد فرصت‌های واقعی برای مشارکت، آزادی عمل اجتماعی و سیاسی شهروندان و بهبود معیشت. این سیاست مبتکرانه می‌تواند به عنوان یک راهبرد عملی برای افزایش اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی و نیز تقویت مشروعیت دولت تحلیل شود.

در روزهایی که جامعه زیر فشار هم‌زمان مشکلات اقتصادی، فرسایش انسجام اجتماعی و تهدید خارجی نفس می‌کشد، بیش از هر زمان دیگری به فهم دقیق و همه‌جانبه شرایط برای عبور دادن میهن عزیزمان از بحران نیاز داریم؛ فهمی که نه شعاری باشد و نه ساده‌انگارانه. به‌خصوص این‌که با طیف وسیعی از واکنش‌ها به شرایط مواجهیم؛ از انسجام و همدلی تا اعتراض، سکوت یا حتی بی‌تفاوتی و...

توهین، فحاشی، پرتاب سنگ و بطری و حتی بروز شعارهای قومیتی و سیاسی به پدیده‌ای تکرارشونده در فوتبال ایران تبدیل شده است؛ رفتاری که با وجود جریمه‌های سنگین، احکام انضباطی و محرومیت‌های مکرر مهار نشده و هر فصل در شکلی تازه بازمی‌گردد. این تکرار، پرسشی جدی را پیش می‌کشد:ریشه بحران در رفتار هواداران است یا در نبود زیرساخت شناسایی فرد خاطی و فقدان بازدارندگی واقعی؟