سیاست_خارجی_آمریکا (18 خبر)

اظهارات مداخله‌جویانه دونالد ترامپ درباره روند سیاسی عراق، تنها یک موضع‌گیری مقطعی نیست؛ بلکه بازتاب الگویی است که سال‌هاست سیاست خارجی آمریکا را شکل داده است. الگویی که با نادیده‌گرفتن حاکمیت کشورها، حس تحقیر ملی و خشم عمومی را در نقاط مختلف جهان بازتولید می‌کند.

ترامپ در روزگار ما خدمت بزرگی به بشریت و تاریخ معاصر کرده است! حتماً از این داوری تعجب می‌کنید؛ ترامپ و خدمت به بشریت و تاریخ! پیامبر ما محمدمصطفی صلوات‌الله علیه، روایتی دارد که در منابع اصلی حدیث اهل سنت از جمله صحیح مسلم از قول ابوهریره نقل شده است: «ان ‌الله قد یؤید هذا‌ الدین بالرجل الفاجر» «خداوند متعال از این دین به وسیله فردی تبهکار پشتیبانی می‌کند!»

اختصاص بودجه 2.7 میلیارد دلاری آمریکا برای افزایش غنی‌سازی، علاوه بر آشکارسازی طراحی این کشور برای «آپارتاید علمی» و انحصارگرایی، تهدیدی جدی علیه امنیت جهانی و آزمونی برای نهادهای بین‌المللی محسوب می‌شود.

با آغاز دور دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ در ژانویه 2025، سیاست خارجی ایالات متحده دستخوش یکی از بنیادی‌ترین تحولات خود از زمان جنگ جهانی دوم شده است. انتشار «سند استراتژی امنیت ملی 2025 (NSS 2025)، نه‌تنها مسیر راهبردی چهار سال آینده را ترسیم می‌کند، بلکه نشانه‌ای از چرخش گفتمانی عمیق در نظم بین‌المللی مورد نظر آمریکا به‌شمار می‌رود.

ادعاهای تازه دونالد ترامپ درباره مقابله جهانی با «تروریسم افراطی اسلامی» نه نشانه بازگشت اقتدار آمریکا، بلکه تلاشی آشکار برای پوشاندن شکست‌های میدانی، رسوایی‌های راهبردی و بحران مشروعیت داخلی و خارجی اوست؛ تلاشی که بیش از قدرت، از اضطراب خبر می‌دهد.

انتشار سند استراتژی امنیت ملی دولت ترامپ در 33 صفحه در هفته اول دسامبر 2025 (نیمه آذرماه 1404)، مانند سایر کنش‌های دولت ترامپ، سروصدای قابل توجهی در سرتاسر دنیا کرد.

سند جدید راهبرد امنیت ملی آمریکا بیش از هر چیز نشان می‌دهد که جهان در حال عبور از یک آستانه تاریخی است. در این چارچوب جدید چین بازیگری حذف‌ناشدنی است؛ روسیه واقعیتی غیرقابل انکار است؛ خاورمیانه منطقه‌ای است که آمریکا نمی‌تواند از آن جدا شود؛ و آمریکای لاتین و نیمکره غربی دوباره به کانون اولویت های واشنگتن برگشته است.

ترامپ پس از بازگشت به کاخ سفید، سه بحران ایران، اوکراین و غزه را به صحنه‌ای برای نمایش قدرت و کسب جایزه نوبل بدل کرده است. او با دیپلماسی نوسانی میان این پرونده‌ها در حرکت است و هر بار با وعده صلحی قریب‌الوقوع، افکار عمومی را به بازی می‌گیرد؛ بی‌آنکه به نتیجه‌ای پایدار برسد.