جامعه_ایران (5 خبر)

اکنون 70 شب است که در صدها شهر کشور و ده‌ها میدان تهران آنچه «جنبش خیابانی حفاظت از ایران» می‌خوانم، تداوم داشته، تعدادی از اهداف دو قدرت اتمی متجاوز به ایران را ناممکن و در دفاع از ایران نقشی تعیین‌کننده ایفا کرده است.

دولت چهاردهم که از روز اول فعالیت خود با بحران‌های سهمگین مواجه شد، در مدیریت اقتصاد کشور طی جنگ چهل روزه، به مانند دوران جنگ 12 روزه،‌در مجموع موفق عمل کرد و توانست بازارها و اقلام مصرفی مردم را به خوبی تأمین کند و کشور را از خطر کمبود – چه برسد به قحطی – کاملاً دور نگاه دارد. این قدرت مدیریت و تاب‌آوری از امتیازات و بلکه افتخارات دولت در این مدت بوده است.

در روزهایی که جامعه زیر فشار هم‌زمان مشکلات اقتصادی، فرسایش انسجام اجتماعی و تهدید خارجی نفس می‌کشد، بیش از هر زمان دیگری به فهم دقیق و همه‌جانبه شرایط برای عبور دادن میهن عزیزمان از بحران نیاز داریم؛ فهمی که نه شعاری باشد و نه ساده‌انگارانه. به‌خصوص این‌که با طیف وسیعی از واکنش‌ها به شرایط مواجهیم؛ از انسجام و همدلی تا اعتراض، سکوت یا حتی بی‌تفاوتی و...

این یادداشت ماحصل تاملات ذهنی من درجست‌وجوی راه‌هایی برای عبور ایران از این شرایط است. به تصور من، اگر با سه گونه تاب‌آوری معیشتی، اجتماعی و ‌ذهنی، عبوری همراهانه با حفظ ثبات و آسیب ندیدن جامعه به خصوص آسیب معیشتی و زندگی روزمره را داشته باشیم

بحث درباره برجام، چه در قالب مناظره بین طرفین موافق و مخالف و چه در قالب جشن نابودی آن یا در شکل سوگواری برای شکست آخرین پروژه بین‌المللی حاکمیت، دیگر موضوع محوری جامعه ایران نیست. توافقی که زمانی کانون منازعات سیاسی و امیدها و ترس‌های اجتماعی بود، اکنون به مرحله‌ای رسیده که نه امکان احیا دارد و نه امکانی برای نابودی بیشتر. تمام شد.