نظم_جهانی (30 خبر)

تحلیل نشریه «رائیزینا دیبیتس» نشان می‌دهد که جنگ ایران و آمریکا با وجود هزینه‌های اقتصادی، فرصت‌های راهبردی بی‌نظیری برای چین ایجاد کرد. پکن با ارزیابی دقیق محدودیت‌های نظامی واشنگتن و جهش تقاضای جهانی برای فناوری‌های سبز، جایگاه خود را در نظم نوین چندقطبی تقویت کرده است.

دبیرکل سازمان ملل متحد با انتقاد از اجرای دوگانه قوانین در عرصه بین‌المللی تأکید کرد جهانی که قواعد تنها برای برخی اجرا شود، نه مبتنی بر نظم بلکه سرشار از نااطمینانی، بی‌عدالتی و مصونیت از مجازات خواهد بود.

درباره رفتار ترامپ با ایران حرف و حدیث زیاد است، هرکس مثل ماجرای «فیل در تاریکی» مولانا بسته به جایی که دست‌کشیده، توصیفی از ماهیت ماجرا دارد اما اگر بخواهیم از زیر غبار این تحلیل‌های پراکنده بیرون بیاییم، باید یک چیز را روشن کنیم و آن اینکه دیگر با دیپلماسی کلاسیک و متعارف طرف نیستیم.

چین از سال‌های دهه 1970 راهبرد «ظهور آرام» را در دستور کار قرار داد. چنین نگرشی را می‌توان به منزله جلوه‌هایی از «شیفت پارادایمیک» رهبران سیاسی چین در حوزه اقتصاد جهانی دانست.

معنای انتصاب قالیباف به عنوان نماینده ویژه ایران در امور چین روشن است: جهان آینده، کمتر غرب‌محور و بیشتر آسیامحور خواهد بود. رشد اقتصادی، فناوری، انرژی، کریدورها و حتی بخشی از معادلات امنیتی جهان به سمت آسیا در حال حرکت است و چین مرکز ثقل این جابه‌جایی تاریخی است. بنابراین تهران تلاش می‌کند خود را در نظم در حال ظهور آسیایی، زودتر و عمیق‌تر تعریف کند.

دیدار ترامپ، رئیس جمهور آمریکا از پکن در روزهای 14 و 15 مه (24 و 25 اردیبهشت)، با هیجان‌های رسانه‌ای و روایت سازی‌های گوناگونی روبرو بود.

رفتار متفاوت ترامپ در پکن و در مقابل «شی»، بازتاب درک یک حقیقت بزرگ‌تر است: در جهان جدید، احترام سیاسی بیش از هر چیز از دل «ظرفیت تولید قدرت» بیرون می‌آید. چین به سطحی از قدرت رسیده که حتی سیاستمداری با روحیه تهاجمی و تحقیرگر مانند ترامپ نیز ناچار است در برابر آن، زبان خود را تغییر دهد.

مذاکرات پکن را می‌توان در زمره دیدار رهبران سیاسی کشورهای موثر در نظام جهانی دانست که از قابلیت اثرگذاری بر سیاست بین‌الملل برخوردار است . نظام جهانی در شرایط موجود نشانه‌هایی از بحران و تعارض پر‌دامنه را منعکس می‌سازد.

وزیر امور خارجه ایران در نشست بریکس تأکید کرد دفاع از ایران، دفاع از اصول جهان‌شمول و ضرورت اصلاح نظم بین‌المللی و احیای چندجانبه‌گرایی است.

در روزهایی که غبار جنگ سرد فرو نشست، نخبگان سیاسی در پایتخت‌های غربی بر این باور بودند که تاریخ به مقصد نهایی خود رسیده است. منطق آن روزگار ساده و در عین حال فریبنده بود: اگر چین را به میز ضیافت جهانی دعوت کنیم، آداب معاشرت بین‌المللی را خواهد آموخت و به‌تدریج به یکی از ستون‌های نظم لیبرال تبدیل خواهد شد.