سیاست_جهانی (20 خبر)

نشست شورای امنیت درباره تنگه هرمز، صحنه‌ای از تقابل روایت‌ها بود؛ جایی که هم‌زمان با برجسته شدن ناتوانی آمریکا در برابر اقتدار ایران، بار دیگر استانداردهای دوگانه سازمان ملل و ریاکاری غرب در قبال امنیت جهانی و حقوق بین‌الملل آشکار شد.

ترامپ با بهره‌گیری از تفرقه‌افکنی، مقصرنمایی و عملیات روانی تلاش کرد ناکامی‌های نظامی، سیاسی و اقتصادی خود در برابر ایران را پنهان کند، اما انسجام داخلی، واکنش افکار عمومی و تحولات میدانی، شکست این فاز جنگ ادراکی را نمایان ساخت.

سخنگوی وزارت خارجه چین در واکنش به انتقادهای آمریکا درباره ممنوعیت عبور هواپیمای رئیس تایوان از حریم هوایی برخی کشورها، تأکید کرد واشنگتن باید به اصل «چین واحد» پایبند باشد. پکن همچنین آمریکا را به تحریف واقعیت‌ها و استفاده از تایوان برای فشار بر چین متهم کرد.

لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا در سخنرانی خود با انتقاد از سیاست‌های دونالد ترامپ، او را عامل ناآرامی‌های جهانی دانست و بر موضع برزیل برای حمایت از صلح تأکید کرد.

نیویورک‌تایمز در تحلیلی نوشت آتش‌بس شکننده جنگ ایران و آمریکا باعث شده برخی ناظران این رویداد را «لحظه سوئز» و نشانه آغاز افول قدرت واشنگتن بدانند.

اتحادیه اروپا امروز (دوشنبه 1 دی‌ماه 1404) در بیانیه‌ای از تمدید تحریم‌های روسیه به مدت 6 ماه دیگر خبر داد.

شواهد و قرائن حاکی است که جهان از اواسط دهه 2010 دو‌باره وارد عصر رقابت قدرت‌های بزرگ به‌عنوان اصل مبنایی روابط بین‌المللی شده‌ است.دوره قبلی رقابت قدرت‌های بزرگ بعد از جنگ جهانی دوم تا 1991 با فروپاشی شوروی به پایان رسید.از دوره 25‌ساله‌ای که درآن تمرکز عمدتا برساماندهی میراث جنگ سردو جنگ باتروریسم بود،به‌عنوان یک دوره انتقالی درروابط بین‌المللی یاد میشود.

«ژائیر بولسونارو» رئیس‌جمهوری پیشین برزیل، امروز (شنبه 1 آذر) چند روز پیش از آن‌که قرار بود اجرای حکم زندانش به‌دلیل رهبری تلاش برای کودتا آغاز شود، در اقامتگاه خود در پایتخت این کشور بازداشت شد.

دیپلماسی در فضای سیاست بین‌الملل عموما ماهیت مبهم و برگشت‌پذیر دارد. ادبیات دونالد ترامپ در ارتباط با سازوکارهای تجارت با چین از فوریه تا 30 اکتبر 2025 ماهیت انتقادی داشت. ترامپ تلاش کرد تا از سیاست تهدید اقتصادی علیه چین استفاده کند و به این ترتیب درصدد برآمد تا شکل جدیدی از فشار تعرفه‌ای را به عنوان چاشنی دیپلماسی اقتصادی اعمال نماید.

اجلاس اخیر سازمان همکاری شانگهای بار دیگر به مناظرات در مورد نقش و جایگاه این نهاد در اقتصاد و سیاست جهانی دامن زد. برخی پویایی این نهاد را نشانه‌ای مهم از زوال نظم بین‌الملل لیبرال برشمردند و دیگرانی آن را باشگاهی کم‌اهمیت دانستند. اما موضوعی که کمتر کاویده شده آنکه سازمان همکاری شانگهای نظم بین‌المللی موجود را چگونه تفسیر و چه نقشی برای خود تعریف می‌کند.