اخلاق (16 خبر)

مسعود پزشکیان، رئیس جمهور، در پیامی به مناسبت میلاد حضرت عیسی مسیح، صلح و گسترش اخلاق را عامل سعادت و شکوفایی انسان‌ها دانست و تأکید کرد که همزیستی مسالمت‌آمیز و عدالت می‌تواند آرامش و صلح را در جهان پرتلاطم کنونی فراهم کند.

هرچند هوش مصنوعی به ابزاری فراگیر تبدیل شده است، اما هرگز نباید از آن برای انجام برخی کارهای ممنوعه هوش مصنوعی استفاده کرد. آگاهی از این محدودیت‌ها برای حفظ امنیت و اخلاق ضروری است.

یکی از عوامل مهم تداوم توسعه‌نیافتگی، فساد است. در ایران فساد اقتصادی از مرز سازمان‌یافته عبور کرده است. این سطح از تداوم و پیشرفت فساد معلول عوامل مختلفی است.

در روزهای حساس حمله نظامی به ایران، برخی چهره‌ها به‌جای همدلی ملی، گرفتار مردم‌ستیزی و انحصارطلبی شدند؛ گروهی قربانیان را سزاوار مرگ دانستند و گروهی میدان دفاع را تحقیر کردند. این دوگانه خطرناک، اخلاق را به چالش کشید.

صمیمیت نمایی" و "رکیک گویی" ،‌ دو چیز به ظاهر متناقض اما به شدت مشابه در رفتار امروز مردم ایرانن است که ریشه در ولخرجی زبانی دارد و از یک ناهنجاری روانی شایع حکایت می کند. این نابسامانی، از یک طرف به فرهنگ تظاهر و تملّق و نفاق منجر می شود و از طرف دیگر، به رکیک‌گویی و بی ملاحظه‌گی و بی‌مسئولیتی می انجامد. این ولخرجی زبانی جزو مسائل فوریتی ایران است.

در مسیر ترمیم سرمایه اجتماعی، سیاست ها و برنامه های مختلفی را می توان ردیف کرد از جمله اهتمام به رعایت اخلاق سیاسی در رقابت های انتخاباتی؛ اما شاید در کوتاه مدت ضرورت اساسی تر توجه به بهبود وضعیت اقتصادی و معیشت مردم باشد. در آموزه های مذهبی هم تاکید شده است که تنگ دستی و فقر ارتباط معناداری با ایمان و اخلاق دارد یا به تعبیر مولانا « آدمی اول اسیر نان بود.»

فوتبال در ذات خود معمولا با درگیری و خشونت همراه است. از دعواهایی که میان مربیان و بازیکنان با یکدیگر و داوران به وجود می‌آید تا حاشیه‌های دیگری که درون یا بیرون از زمین فوتبال رخ می‌دهد. در این بین، وقتی فردی حرف متفاوتی می‌زند یا کارهای ویژه‌ای انجام می‌دهد و یا اصلا نه، با آرامش کارش را دنبال می‌کند، بسیار به چشم می‌آید؛ مانند محرم نویدکیا.

شادی جمعی و نشاط اجتماعی،‌ لازمه پویایی و انسجام ملی است. در چنین فضایی است که سرمایه اجتماعی تقویت و زمینه تحکیم امنیت ملی مهیا می‌شود. شادمانی با حفظ اصول اخلاقی، یک حق ملی است که همه شهروندان باید از آن بهره مند باشند. نظام‌‌های سیاسی هوشمند، نه تنها در مقام برخورد با شادمانی‌‌های عمومی برنمی‌آیند بلکه خود در بسط و ترویج برنامه‌‌‌هایی که نشاط اجتماعی می‌آفرینند پیشقدم می‌شوند.