پساجنگ (9 خبر)

ملت و کشوری که در جنگ با غول‌های نظامی و فناوری دنیا دست برتر را داشته و رأس استکبار را با جنگ نظامی از اهداف اولیه «تسلیم» و «فروپاشی» به باز کردن تنگه هرمز سوق داده است نباید شکست‌خورده‌ی عرصه‌ی رسانه شناخته شود.

جابه‌جایی گسل‌های سیاسی، اجتماعی و بین‌المللی پس از جنگ اخیر امریکا علیه ایران در دو کشور روندی معکوس داشت؛ تغییراتی که گرچه حاشیه‌ای به نظر می‌رسد، اما با دیدی واکاوانه، آثار و پیامدهایی بسیار بنیادین برجای گذاشت.

رئیس اتحادیه کارگران قراردادی و پیمانی با اشاره به تاثیرات مخرب جنگ بر اقتصاد، اشتغال و بنگاه‌های تولیدی، بر ضرورت حمایت به موقع دولت از این واحدها و کارگران تاکید کرد. وی خواستار مهلت در پرداخت وام‌ها و تسهیل واردات مواد اولیه برای جلوگیری از تعدیل نیرو و حفظ اشتغال شد.

بعد از هر منازعه، صرف‌نظر از چگونگی آغاز و انجام آن، مرحله‌ جدید تعیین‌کننده‌تری تحت عنوان دوره بازسازی آغاز می‌شود. تجربه تاریخی کشورهای مختلف نشان می‌‌دهد که موفقیت یا ناکامی در این دوره، نه ‌تنها مسیر اقتصاد، بلکه آینده سیاسی و اجتماعی کشور را نیز شکل می‌دهد.

طرح استراتژیک آمریکا و غرب برای دوره پسا-جنگ غزه در منطقه غرب آسیا، حفظ موازنه قدرت به نفع رژیم اسرائیل و کشورهای عربی میانه‌روی منطقه در مقابل نفوذ منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران است. این هدف از طریق مجموعه‌ای از اقدامات نظامی، اقتصادی و دیپلماتیک دنبال می‌شود:

شرایط پساجنگ به طور معمول جوامع را دچار وضعیت روانی ویژه‌ای می کند که جامعه امروز ایران نیز از آن مستثنی نیست. بویژه آن که هنوز شرایط نه جنگ و نه صلح به نوعی بر فضای جامعه حاکم است و این مهم نیز بر تشدید شرایط خاص روانی در جامعه تاثیر مضاعف دارد. نتیجه چنین وضعیتی، تحریک پذیری عصبی بالاست. همان‌طور که در اتفاق امروز مترو تهران شاهد بودیم.

هفته وحدت امسال تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه یک لحظه تاریخی برای بازاندیشی در سرنوشت ایران است. در شرایطی که کشور از جنگ بیرون آمده و نیازمند بازسازی است، وحدت در همه سطوح، تنها راه عبور از بحران‌هاست. این پیام روشن هفته وحدت است: همان‌طور که مقاومت، پیروزی در جنگ را رقم زد، وحدت است که پیروزی در صلح و بازسازی را ممکن می‌سازد.

در شرایط پساجنگ، سینما می‌تواند روایتی انسانی، فرهنگی و صلح‌جویانه از جامعه ایرانی را بازتاب دهد. دیپلماسی اسکار نه صرفاً رقابتی سینمایی، بلکه بخشی از راهبرد فرهنگی برای احیای حضور ایران در عرصه جهانی است؛ حضوری که نیازمند حمایت نظام‌مند از فیلم‌سازان، توجه به ترجمان جهانی روایت‌های بومی، و پیوند هوشمندانه هنر و سیاست خارجی کشور است.