امنیت_منطقه‌ای (19 خبر)

دونالد ترامپ را نباید صرفاً یک فرد یا یک کنشگر شخصی تلقی کرد؛ او نمادی از ساخت قدرت و نظام تصمیم‌گیری در ایالات متحده است. نمادی از جریانی که تا حد زیادی از نهادگرایی و دیپلماسی مبتنی بر چندجانبه‌گرایی فاصله گرفته و الگوی رفتاری خود را بر «گزینه خشم» و سیاست فشار و تهدید استوار کرده است. طبیعی است که کار کردن در چنین فضایی بسیار دشوار خواهد بود.

بحران‌های منطقه‌ای خاورمیانه عموما دارای ریشه‌های تاریخی و آثار پرمخاطره بین‌المللی است. خاورمیانه و جنوب غرب آسیا در تمامی دوران‌های تاریخی با نشانه‌هایی از بحران امنیتی و چالش‌های منطقه‌ای روبه‌رو بوده است.

دریابان علی شمخانی دبیر شورای دفاع با تأکید بر اینکه هرگونه حمله محدود به ایران به‌عنوان آغاز جنگ تلقی می‌شود، اعلام کرد توان موشکی جمهوری اسلامی موضوع قابل مذاکره نیست. او هشدار داد جنگ در منطقه پیامدهای جهانی دارد و طرف مقابل باید به‌جای تهدید و نمایش، مسیر گفت‌وگو را جدی دنبال کند.

علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، در مسقط با سلطان هیثم بن طارق دیدار و گفتگو کرد.

تصمیمات اخیر کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی درباره کرانه باختری، فراتر از یک اقدام مقطعی، نشانه تثبیت راهبردی است که هدف آن پایان‌دادن به هرگونه راه‌حل سیاسی است. این مصوبات مرز میان اشغال موقت و الحاق دائمی را محو کرده و واقعیت میدانی جدیدی خلق می‌کند که تنها با منطق قدرت تعریف می‌شود.

در حالی که انظار عمومی در منطقه به رویارویی نظامی بین آمریکا و جمهوری اسلامی ایران و مذاکرات بین دو طرف در مسقط دوخته شده است، رژیم صهیونیستی از یک هفته پیش، عملیات خود در لبنان و نوار غزه را به شکل چشمگیری شدت بخشیده تا همگان را در برابر واقعیت های میدانی جدیدی قرار دهد .

همواره جلوه‌هایی از منازعه، بحران و دیپلماسی بر فرآیندهای سیاسی و امنیتی خاورمیانه تاثیرگذار خواهد بود. خاورمیانه سرزمینی است که عموما با نشانه‌هایی از جدال سرزمینی، ایدئولوژیک و راهبردی پیوند یافته است. این حوزه جغرافیایی پس از جنگ اول جهانی و فروپاشی امپراتوری عثمانی با چالش دایمی مواجه شده است.

«فردریک هگل» در تبیین تحولات سیاسی و فرآیندهای تاریخی به این موضوع اشاره دارد که «حوادث تاریخی دو بار اتفاق می‌افتد؛ بار اول ماهیت تراژیک دارد و در مرحله دوم ماهیت کمیک و پرابهام پیدا می‌کند.» مسائل ایران و امریکا در 47 سال گذشته با نمادهایی از ابهام، کنش تراژیک، رویارویی و امید برای آینده همکاری‌جویانه همراه بوده است.

تکرار تهدیدهای نظامی آمریکا علیه ایران، بیش از آنکه نشانه تصمیم واقعی برای جنگ باشد، بازتاب یک بن‌بست راهبردی است. واشنگتن در نقطه‌ای ایستاده که نه توان آغاز جنگ را دارد و نه امکان عقب‌نشینی آشکار؛ بنابراین «نمایش قدرت» به ابزار اصلی سیاست مهار ایران تبدیل شده است.

اسرائیل پس از مشاهده سطح آمادگی و توان بازدارندگی ایران در محاسبات خود دچار تردید شده و تلاش می‌کند از تشدید تنش مستقیم پرهیز کند. این پیام‌ها را می‌توان نشانه‌ای از تلاش برای مدیریت بحران و جلوگیری از ورود به مرحله‌ای غیرقابل کنترل دانست.